Miranda Lambert geldt al twee decennia als een van de meest gelauwerde artiesten binnen de country, met een indrukwekkende lijst prijzen en tien opeenvolgende top tien noteringen op de Top Country Albums lijst. Met ‘Crisco’ maakt ze de overstap naar platenlabel MCA, en meteen ook een muzikale bocht die opvalt binnen haar oeuvre. Waar voorganger ‘Postcards from Texas’ uit 2024 nog stevig in traditionele countrygrond stond, zoekt Lambert nu bewust de dansvloer op, met invloeden uit de disco van de jaren zeventig.
Titeltrack ‘Crisco’ zet die richting meteen neer, met weelderige strijkers, een jengelende piano en een refrein dat naar knipogen verwijst naar klassiekers als ‘Southern Nights’ en ‘Islands in the Stream’. Het nummer is geschreven met onder meer Aaron Raitiere en Jesse Frasure, en ademt volgens Lambert zelf een luchtigheid die ze nooit eerder op de plaat durfde te zetten. Dat is te horen, maar de vraag is of die luchtigheid ook overtuigt. Het geflirt met disco voelt op momenten meer als een kostuum dan als een organische stap.
‘Till the Going’s Gone’ toont een klassieker countrygeluid met een opzwepende, feelgood energie, en vormt daarmee een van de sterkere momenten op de plaat. De eerder uitgebrachte duet ‘A Song to Sing’ met Chris Stapleton, genomineerd voor een Grammy, blijft overeind als een van de meest gedragen nummers, met een dromerige disco groove die de nostalgische liefdesverklaring extra gewicht geeft. Ook de cover van Jim Croce’s ‘I’ll Have to Say I Love You in a Song’ krijgt een warme, soulvolle behandeling die goed bij Lamberts stem past.
Toch wringt er iets in de rest van de tracklist. Nummers als ‘Cowgirl Curtsy’ en ‘Whiskey Business’ voelen aan als opvulling, waarbij de gekozen combinatie van country en disco eerder oppervlakkig dan doorleefd overkomt. Lambert heeft in het verleden bewezen dat ze scherpe, doorleefde songs kan schrijven, en juist die scherpte ontbreekt hier op meerdere plekken. Het is geen slecht album, maar het mist de urgentie en herkenbaarheid die haar beste werk kenmerkt.
Geproduceerd door Lambert zelf samen met Jesse Frasure, klinkt ‘Crisco’ technisch prima verzorgd, met een warme mix waarin de strijkers en gitaren goed op elkaar zijn afgestemd. Alleen ontbreekt het geheel aan een nummer dat het concept ook daadwerkelijk overtuigend samenbrengt. De ambitie om country en disco te versmelten is sympathiek, maar de uitvoering blijft steken op de helft van wat het had kunnen zijn.
‘Crisco’ is uiteindelijk een plaat die vooral laat zien dat Miranda Lambert nog altijd bereid is risico’s te nemen, ook al pakken die dit keer niet overal even goed uit. (6/10) (MCA Nashville)