Escape the Fate komt uit Las Vegas en timmert al sinds 2004 aan de weg binnen de post-hardcore en metalcore scene. De band brak in 2006 door met ‘Dying Is Your Latest Fashion’ en groeide daarna, ondanks een roerige bezetting met onder meer het vertrek van oprichter Ronnie Radke, uit tot een vaste waarde binnen de heavy muziek. Met zanger Craig Mabbitt voorop en drummer Robert Ortiz als enig overgebleven oprichtend lid, levert de band nu met ‘The Last Goodbye’ hun negende studioalbum af, opnieuw geproduceerd door John Feldmann.
Waar de band vroeger vooral chaos en zelfvernietiging in bombastische arena-anthems goot, kiest deze plaat voor een introspectievere insteek. De nummers putten volgens de band zelf rechtstreeks uit persoonlijke ervaringen, worstelingen en relaties, en dat is te horen. Titeltrack ‘Last Goodbye’ opent de plaat met precies de mix van klassieke rockriffs en metalcore bombast waar Escape the Fate al twintig jaar patent op heeft, maar de tekst voelt directer en minder over de top dan vroeger werk.
‘Paranoia’, een van de vooraf uitgebrachte singles, is een van de felste momenten op de plaat. Mabbitt zelf noemde het nummer een duik in zijn constante staat van paranoia, en die spanning voel je terug in de urgentie van het nummer. ‘Idle Potential’ en ‘Déjà Vu’, beide ook al eerder gedeeld, houden dat tempo grotendeels vast, met gitaarwerk dat de klassieke Escape the Fate herkenbaarheid combineert met een scherpere productie dan op ‘Out Of The Shadows’ uit 2023.
Interessanter wordt het bij nummers als ‘Hurt’ en ‘Bedroom Wall’, waar de band het tempo laat zakken en meer ruimte laat voor kwetsbaarheid. Het is duidelijk dat Escape the Fate, na bijna twintig jaar in het vak, niet bang is om het pantser af te leggen, zoals de band het zelf omschrijft. Tegelijk blijft de herkenbare energie van ‘Coffin Kingdom’ en ‘Money Power Fame’ overeind, waardoor de plaat nooit te lang in dezelfde introspectieve modus blijft hangen.
Waar het wat minder overtuigt, is in de tweede helft van de plaat. Nummers als ‘Medicine’ en ‘Other Side’ voelen wat voorspelbaar aan, met riffs en refreinen die dicht bij de eerdere albums van de band blijven zonder daar echt iets aan toe te voegen. Slotnummer ‘Remedy Of Numbness’ sluit de plaat degelijk af, maar mist de impact die je van een afsluiter zou verwachten na een titel als ‘The Last Goodbye’.
Toch weet de band met deze plaat te laten zien dat ze na al die jaren nog altijd relevant kunnen klinken. De combinatie van klassieke rockriffs met de dramatiek van metalcore werkt nog steeds, en de iets kwetsbaardere teksten geven de plaat net dat beetje extra diepgang dat eerdere albums soms misten.
‘The Last Goodbye’ is geen plaat die het genre opnieuw uitvindt, maar wel een die bewijst dat Escape the Fate na twintig jaar nog altijd weet hoe je een stevige, herkenbare rockplaat aflevert, met net genoeg persoonlijke lading om het venijn.van vroeger overtuigend te combineren met iets meer diepgang. (7/10) (Big Noise)