Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums achterblijven. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
Clive Nolan – Song Of The Winter Throne
Clive Nolan lanceerde pas het album ‘Song Of The Winter Throne’ (met bonus cd). Het vertelt het middeleeuwse, Noorse verhaal van Håkon Håkonsson. Zijn geheime geboorte, zijn kroning, hoe hij uitgroeide tot een belangrijke koning, tot het einde van zijn leven. Er gebeurde veel, dat hoor je terug in de muziek. De tracks beginnen met de verteller. Zowel zijn (theatrale) woorden, als die van de zangers/essen staan vermeld in het tekstboekje. De zang is deels ingezet als instrument. De percussie is soms langzaam, maar altijd in dienst van de track. Dat geldt ook voor de gesampelde geluiden en het goed gedoseerde gitaarspel. Vooral Håkon brengt zijn verhaal levendig tot leven. De sfeer verandert met de fases van zijn leven. In ‘Flight of the Birkebeiners’, worden de orkestrale delen bijna hectisch.De (gestapelde) zang is gevarieerd, de bijzondere klanken zou ik omschrijven als keelklanken. Met vlagen zijn er veel laagjes in zang en muziek. De mix van progressive rock, klassiek en folk is goed. ‘Song Of The Winter Throne’ is niet zomaar een cd, maar een verhaal. Dit hoort eigenlijk, met de gehele cast, in het theater te staan. (Esther Kessel-Tamerus) (8/10) (WLR -We Låve Rock and Oskar Records)
Track Dogs – Still at the Music
Track Dogs is een interessante samenstelling van twee Ieren, een Amerikaan en een Engelsman. Dat levert een muzikale conversatie op waarin verschillende klanken samenkomen en elkaar vinden. De band beweegt zich tussen Americana, folk en Tex-Mex, zonder pretenties. Met ‘Still at the Music’ zal Track Dogs de wereld niet direct op zijn kop zetten, maar dat lijkt ook niet het doel. De focus ligt bij ieder nummer duidelijk op het plezier in het maken van muziek. Het album verdient dan ook meerdere draaibeurten, of streambeurten, whatever is your pleasure. De nummers geven een ‘weinig aan de hand, hoofd omhoog’-gevoel, waarbij de inzet van onder meer trompet, banjo, ukelele en cajón voor voldoende afwisseling zorgt. De vierstemmige zangharmonieën van de bandleden geven het geheel bovendien extra diepgang en warmte. De muziek heeft iets zonnigs, waardoor je kunt mijmeren over zaken waar je in het leven tegenaan kunt lopen, zonder te worden overspoeld door zware klanken. Het een hoeft het ander tenslotte niet uit te sluiten. Dat Track Dogs na twintig jaar nog altijd met dezelfde passie muziek maakt, is een belangrijke kracht van dit album. ‘Still at the Music’ is daar een overtuigend bewijs van. (Bart van de Sande) (7/10) (Mondegreen Records)
Gisela Horat – Trio Solo
De Zwitserse pianist en componist Gisela Horat draait al een flinke poos mee in de jazz. Dat doet ze als solo-artiest en als onderdeel van Trio, samen met bassist Simon Iten en en drummer Samuel Büttiker. Daarmee hebben we direct de titel van dit werk verklaard: ‘Trio Solo’ omvat het zevende Trio-album en ‘Solo’ het vierde solo-album. Dezelfde stukken in twee verschillende uitvoeringen. Wat de twee platen voorts gemeen hebben, is het lef om te experimenteren en daarin gaat Horat best ver. Bijvoorbeeld in het aanpassen van het piano-geluid door vilt, bekkens en zeeschelpen rechtstreeks op de snaren te leggen. Onze voorkeur gaat uit naar het Trio-werk; op de een of andere manier klinkt Horat zelfverzekerder als ze een stevige ritmesectie achter zich weet. Fraai hoogtepunt is ‘Leben’ dat ze al diverse keren opnam, telkens in een andere versie. Het stuk evolueert al twintig jaar. En dat is precies wat Horat doet: de muziek mee laten groeien, waarbij ze de sobere, bijna minimalistische jazz telkens aanpast aan het moment. Een stuk wordt nooit twee keer op dezelfde wijze gespeeld. Alles is dus een momentopname. Horen we op ‘Trio Solo’ dan het beste dat Horat te bieden heeft? Op het moment van opname wel. (Jeroen Mulder) (7/10) (Unit Records)
Iron Jinn – Zeitgeist On The Run
Zeitgeist On The Run’ is het eerste album waarbij de band van Iron Jinn uit vijf personen bestaat. De muziek heeft zich hiermee verder ontwikkeld. Zang en muziek zijn bijzonder en regelmatig psychedelisch. Dat hoor je al in het openingsnummer ‘Sayonara’. Tussen de herhalende, soms kalmere flow in ‘Residuum Strut’, hoor je leuke details. Deze zijn er duidelijk met zorg in verweven. Ook de volgende tracks zijn onvoorspelbaar. Het meest bijzonder is wellicht ‘The Futurist, met jazzinvloeden, cello’s en veel meer. De woorden over technologische “vooruitgang” klinken verbeten. De “citaten” van Oppenheimer en Plato klinken zwoel, zang en muziek blijven in balans. Dit zal voor de meesten geen muziek zijn om je hoofd leeg te maken na een drukke (werk)dag. De klankkleur en uitspraak van de zang zijn wat minder toegankelijk, maar het past wel bij de markante stijl van de muziek. Dit is iets voor de liefhebber van aparte zang en (vervormde) muziek. Hoe vaker je luistert, hoe meer je ontdekt. Je moet wel jezelf de kans te geven om ’Zeitgeist On The Run’ te leren kennen en te waarderen. (Esther Kessel-Tamerus) (7/10) (Suburban Records)
Meshell Ndegeocello – Synonym
Met ‘Synonym’ levert Meshell Ndegeocello haar derde plaat voor Blue Note af, na ‘No More Water: The Gospel of James Baldwin’ uit 2024. Het is een verzameling covers die als duet zijn uitgevoerd, telkens met een gast van hetzelfde gender, als uitdrukking van bevrijding in brede zin. Samen met producers David Gamson en Abe Rounds geeft zij de vijftien nummers een samenhangend geluid dat gedragen wordt door haar basspel. Dat levert vaak verrassende lezingen op. ‘I Knew You Were Waiting (For Me)’ met Cynthia Erivo opent warm en toegankelijk, terwijl ‘I Got You, Babe’ met ANOHNI een jazzy jasje krijgt dankzij orgel en saxofoon. Brandi Carlile voegt een soulvolle gloed toe en ‘The Closer I Get to You’ kiest met Destin Conrad en Moses Sumney voor een elektronische aanpak. ‘With God On Our Side’, met Bill Callahan en Chris Thile, sluit de plaat plechtig af, al klinkt het nummer minder als Ndegeocello zelf. De uitgebreide gastenlijst kan overweldigen, maar de regie van Ndegeocello blijft zichtbaar. Een verfijnde plaat die vertrouwde nummers een nieuw gezicht geeft zonder ze te beschadigen. (Elodie Renard) (8/10) (Blue Note Records)
