Bluesrockgitarist/zanger Henrik Freischlader speelt de laatste tijd met een vrij vaste bezetting. Zo ook zaterdagavond 3 oktober in De Bosuil in Weert: de vier bandleden kwamen gelijktijdig op. Na een korte begroeting van Henrik werd gestart met ‘The Messiah Will Come Again’. Door de mooie ingetogen start vielen de gesprekken vanuit de zaal stil. Tempo en volume gingen in één keer omhoog, de band speelde steady. Henrik speelde nu al vurig, hierdoor voelde je dat dit een heel goed concert zou gaan worden. Toch viel tijdens het eerste vocale nummer, ‘Aware of Things’, op dat de zang van Henrik in de krachtige delen te zacht was. Verder was het geluid prima. Zowel de wendingen als het plotselinge einde werden goed gespeeld. De bandleden waren dus goed op elkaar ingespeeld.
Early Morning Blues
De interactie tussen de bandleden was mooi om te zien. Dat gold zeker voor de muzikale chemie tussen Henrik en Hammondspeler Dave Warmerdam, die wisselwerking was er onder andere in ‘Early Morning Blues’. Met wie Henrik ook speelde in het verleden, het was altijd goed. Maar deze bezetting zorgde voor een speciale energie. De ritmesectie bestond uit bassist Gregor Sonnenberg en drummer Janik Hüsch, Samen vormden ze een belangrijke toevoeging aan het geheel. ‘Henrik Rock’ zal ooit nog op een cd komen, Het heeft voorlopig nog geen betere titel. Het instrumentale deel was erg snel, ineens gingen tempo en volume naar beneden. De solo van Dave werd subtiel begeleid door Gregor. Henrik keek en genoot van wat deze mannen lieten horen. Toen iedereen weer meespeelde, werden tempo en volume langzaam omhooggestuwd. Het einde werd met plezier langgerekt.
Missing Pieces
Na bijna ieder nummer was er een gitaarwissel, waarbij Henrik zelf stemde. “Dat moet ik zelf doen, dat doet AI nog niet”, zei hij. Ondanks dat hij wat over het volgende nummer vertelde, vielen er enkele stiltes. De set was gevarieerd. De gekozen gitaar paste steeds bij de muziek, maar minder gitaarwissels zouden fijner geweest zijn. ‘New Beginning’ (van het album ‘Missing Pieces’) is uitgeroepen tot publiekslieveling. Met zijn langzame meeslepende gitaarspel raakte Henrik een gevoelige snaar. Dit werd met applaus beloond. Langzaam werd de muziek intenser, waarna er weer minimalistisch gespeeld werd. Omdat het publiek stil bleef luisteren, kwam dit nummer extra goed tot zijn recht. Voor aanvang van ‘She’s Back for Another Try’ vertelde Henrik iets over het ontstaan van het nummer. De zangpartij in de zachter gespeelde delen was goed te verstaan. Het instrumentale deel werd luider en vooral sneller, zijn hand vloog razendsnel over de slagplaat. Er volgde een overgang naar een prachtig, uitgebreid minimalistisch deel. Henrik stond tegenover Dave. Hun liefde voor de muziek was voelbaar. De muziek was zó zacht, dat Henrik een deel zonder microfoon zong. Tempo en volume gingen in één keer omhoog. Het luide applaus was zeer terecht.
Breakout
Ook al word je op cd/lp al geraakt, live groeit het soms uit tot iets heel speciaals. Dat gebeurde ook bij ‘Breakout’, waar Henrik vlak voor Dave stond te spelen. Soms speelde ze om de beurt, op andere momenten was er samenspel. Het ging steeds sneller, ze haalden het beste uit elkaar naar boven. De interactie tussen deze mannen was geweldig. Toch verlieten ze samen het podium, Gregor en Janik bleven over. Hun uitgebreide samenspel werd zeer gewaardeerd. Daarna trakteerde Janik de aanwezigen op een interessante, ingetogen solo. Hij bespeelde de cimbalen op een bijzondere manier. Dit gaf een mysterieuze sfeer. Langzaam ging hij sneller spelen, de band kwam terug en speelde mee. Ook de muzikale rusten werden goed gespeeld. Hierna verdwenen ze even uit het zicht, maar niet voor lang.
Hands of Jesus
De toegift begon met ‘Hands of Jesus’, je voelde de emotie in Henriks zang. Het instrumentale deel werd intens. Henrik was één met de muziek. Het leek alsof hij de wereld om zich heen vergeten was. Gregor, die dit concert grotendeels met gesloten ogen speelde, zag het gebeuren en genoot ervan. Langzaam werd de muziek zachter, Henrik bleef ‘in de muziek’. Het publiek werd geraakt, dat bleek ook uit het applaus.
Henrik vroeg om hulp om het refrein van ‘It Would Be Better for the Bad to Be Good’ mee te zingen. Dit laatste nummer startte geheel solo met zang en gitaar. Even later volgde de band met strak spel. Men zong het refrein, dat uit die ene zin bestaat, aarzelend mee. Dave haalde nog leuke, hoge tonen uit zijn Hammond. Dankbaar genoot dit viertal van het eindapplaus; zonder pauze hadden ze twee uur gespeeld. Chapeau, ook complimenten aan het publiek, waarbij de meesten constant stil waren, ook tijdens de minimalistisch gespeelde delen.