De Australische Taj (spreek uit als Tash) Farrant verbaasde als negen jarig jongetje de jury, en het publiek in Australia Got Talent (2019). Daarna werd hij op bekend op Social Media, inmiddels heeft hij op Face Book zo’n 1 miljoen volgers. Hij speelde op allerlei grote festivals, en werkte samen met onder andere Carlos Santana en The Hendrix Experience team. Zijn debuut album ‘Chapter One’ wordt internationaal zeer gewaardeerd, de hoogste waardering was nr 1 debuut album op ‘iTunes Blues Chart’. Zondagmiddag 16 mei was het publiek in De Bosuil (Weert) zeer gemêleerd qua leeftijd, de jongste bezoekers zijn een jaar of tien.
Chapter One
De vader van Taj startte de middag met een gesproken introductie van enkele minuten. Daarna kwamen Taj, zijn zus Jazel, en The Kids Brothers (=TKB) te voorschijn. Je kunt wel zeggen dat de hoed het image van Taj is. Voor aanvang van ‘Beautiful things’/’Bad Trip’, van zijn album ‘Chapter One’, had hij zijn sloffen uitgedaan, hij stond op zijn sokken te spelen. Menigeen werd meteen geraakt door het gitaarspel van Taj, dat vanaf het begin gevarieerd was. Er waren diverse wisselingen in het tempo, het snelle gitaarspel was indrukwekkend. Deze tiener is een echte frontman, want behalve gitarist, is hij zanger, zijn stem heeft een aangenaam ruw randje. Ook het kalmere gitaarspel werd gewaardeerd. TKB speelde steady, zodat Taj los kon gaan, dat deed hij vol passie. Zelfs al had hij zijn ogen dicht, dan zag en voelde je toch de emotie.
Jazel liet een introverte, bijna timide performance zien. Haar aandeel op de toetsen was nauwelijks te horen. Gitarist Eddie Juno bassist Sasha Oshun hadden in een aantal nummers de achtergrondzang.
The Sky Is Crying
Taj speelde enkele covers van zijn grote voorbeelden zoals Prince, en Elmore James. Het ruwe randje op zijn stem kwam in ‘The Sky Is Crying’ mooi naar voren. Het klein gespeeld deel werd steeds zachter, het publiek luisterde ademloos. Drummer Abel had rust, maar bleef gefocust. De verandering naar meer power werd perfect gespeeld. Gitarist Sean Andrew Bleu liet gaaf gitaarspel horen. Hij werd geprezen door Taj, en beloond met applaus van uit de zaal.
Tijdens het pakkende intro van ‘Freight train’ moedigde Sasha het publiek aan om mee te klappen, dat deed men. Abel sloeg er flink op los, dat kon hier. De muzikanten hadden duidelijk plezier, ook bij Jazel was even een kleine glimlach te zien.
Zij verliet voor aanvang van het instrumentale ‘Cruz’ de zaal, ook dit eigen nummer bevat zeer gevarieerd gitaarspel en diverse wendingen. Dat gold ook voor ‘Crossroads’, zijn eerste nummer 1 hit. Weer kwam het ruwe randje op Taj’s stem mooi uit, de emotie die hij liet horen versterkte dit. Dus niet alleen zijn gitaarspel, ook zijn tekst beleving was erg goed. Door de non-verbale communicatie verliep de opbouw naar het einde goed.
Mumma raised a man
Na enkele covers kwam Jazel (onder applaus) terug op het podium. Het speciale ‘Mumma raised a man’ mocht niet ontbreken. De wendingen van deze prachtige track verliepen goed, maar de wending naar het ingetogen deel was subliem. Geleidelijk werden tempo en volume omhoog gestuwd. Tijdens de instrumentale stukken was Taj heel beweeglijk, zowel vocaal als instrumentaal wist hij de emotie over te brengen. Er volgden nog een aantal wendingen die allemaal goed verliepen, diverse bezoekers lieten hun waardering tussentijds horen. Men was onder de indruk, zeker van het vurig gespeelde deel. Het applaus aan het einde was zeer terecht.
Veel te snel was het tijd voor het laatste nummer, dat werd ‘Parisienne Walkways’, Taj’s favoriete nummer van Gary Moore. Hij draaide aan de knoppen van zijn gitaar, en liet hierdoor allerlei geluideffecten horen. Op een gegeven moment legde hij zijn gitaar in zijn nek en speelde verder, het publiek genoot ervan. Bij de gitaar van Sean Andrew waren snaren gebroken, de show must go on, en hij speelde verder. Taj maakte er een eigen, instrumentale versie van, in zijn solo zaten AC/DC invloeden. Een drumsolo luidde de opbouw naar het einde van het nummer in.
Na afloop bedankte Taj het publiek nogmaals voor het komen. Na anderhalf uur spelen verlieten de muzikanten het podium, er werd geroepen en geklapt om een toegift, maar die kwam er jammer genoeg niet. Hoewel de bezoekers wel een beetje teleurgesteld waren hierover, overheerste de bewondering voor het optreden van Taj Farrant. Voor velen was dit de eerste live kennis making, maar absoluut voor herhaling vatbaar.
Foto’s: Hen Metsemakers / Maxazine