Het eerste dat opviel in de mooie RTM Stage van Ahoy, is dat deze zowaar uitverkocht is met zo’n 4.000 fans. De bijna dagelijkse advertenties op social media deden het ergste vermoeden. Een optreden van grootmeester Bonamassa is tegenwoordig vooral weggelegd voor de kapitaalkrachtigere bluesliefhebber, want de ticketprijzen zijn fors – tussen de €80 en €225. Daar kwamen voor menigeen de stevige parkeerkosten van €21 nog bij. De bijnaam ‘Joe Bonakassa’ viel dan ook regelmatig. De gitarist heeft zelf aangegeven binnen enkele jaren financieel onafhankelijk te willen zijn, zodat hij kan stoppen met het vrijwel onafgebroken toeren – dat heeft zijn weerslag op de prijzen. Maar zodra Bonamassa om stipt 20.00 uur het podium op wandelde, had het zittende publiek vooral oor voor de muziek. En die stelde, zoals enigszins verwacht, niet teleur!
Er is deze tour een nieuw album te promoten, dus werd er geopend met de iets te poppy meezinger en titelsong ‘Breakthrough’ en de wat simpele shuffle ‘Trigger Finger’. Later volgde ook het zomerse ‘Drive By the Exit Sign’. Nummers die live gelukkig wat steviger werden gebracht en opgeleukt met langere solo’s, maar geen toppers zijn binnen Joe’s oeuvre. Helaas bleven voor mij de beste songs van ‘Breakthrough’, de ballads ‘Broken Record’ en het hartverscheurende ‘Life After Dark’, achterwege. Gelukkig stond een heerlijke, extended versie van ‘Twenty-Four Hour Blues’ al vroeg op de setlist, waarin ouderwets de sterren van het plafond werden gesoleerd.
Het voordeel van een zittend publiek is dat het muisstil bleef tijdens de songs; het nadeel dat de sfeer wat moeizaam op gang kwam. Meeklappen en -zingen vanuit een stoel voelt toch anders. Joe zelf sprak het publiek pas na een uur toe en gaf aan een groot fan van Nederland te zijn. Sympathiek. De muziek moest het dus doen vanavond, afgezien van een doeltreffende lichtshow. Gelukkig was het geluid uitmuntend en had de uitstekende band er zicht- en hoorbaar zin in. Vooral drummer Carl Lemar Carter en de nieuwe, jonge toetsenist (met name Hammond), de Australiër Lachy Doley, speelden erg sterk. Maar het draaide natuurlijk om het fenomenale gitaarwerk van Joe, al kreeg ook zijn sidekick Josh Smith opvallend veel ruimte.
Tegenwoordig vult Bonamassa zijn setlists voor een groot deel met redelijk obscure covers die op geen enkel album staan. Leuk voor hemzelf, maar minder voor de toeschouwer die graag bekender werk hoort. Ik kan me niet voorstellen dat veel mensen bekend waren met een ‘Well, I Done Got Over It’ (Guitar Slim), ‘Well, Well’ (Delaney & Bonnie) of ‘Hard But It’s Fair’ (Bobby Parker). Gelukkig kregen ze stuk voor stuk prachtige, zeer uitgebreide uitvoeringen, waardoor er meer dan genoeg te genieten viel. Toch waren enkele nummers van topalbums als ‘Time Clocks’, ‘Redemption’ of ‘Dust Bowl’ welkom geweest.
Tussen alle minder bekende covers doken gelukkig ook wat herkenningspunten op. Halverwege zorgde het prachtige, kippenvel verwekkende ‘Driving Towards the Daylight’ voor een hoogtepunt, net als publieksfavoriet ‘Sloe Gin’, die altijd werkt, hoevaak je hem ook hoort. Afgesloten werd er met ‘A Million Miles Away’ van Rory Gallagher. Bonamassa speelde vorig jaar in Ierland een tribute aan Gallagher, waarvan in juni een album/ blu-ray verschijnt. Een korte introductie bij deze – en de andere covers – was welkom geweest, maar Joe is nu eenmaal een man van heel veel noten maar weinig woorden.
In de toegift werden we extra verwend met wat mij betreft zijn mooiste nummer: ‘Mountain Time’. Het publiek ging staan en verzamelde zich voor het podium om te genieten van één van de vetste solo’s van de avond. Een heerlijk einde van een twee uur durende gitaar-showcase. Ondanks enkele kanttekeningen bij de setlist verliet het publiek zeer tevreden de zaal. Joe Bonamassa leverde een pure muzikale belevenis in Ahoy Rotterdam. Nu al benieuwd naar zijn Gallagher-tribute en het volgende studioalbum – al hoeven we daar bij deze ‘hardst werkende muzikant’ gelukkig nooit lang op te wachten.
Foto’s: © Jayno Berkhoudt / Maxazine