Martin Barre grapte in Helmond dat het de laatste dag is dat hij goede koffie krijgt alvorens hij naar onze zuiderburen vertrekt voor het vervolg van zijn tour. Waarna hij tegen zichzelf mompelde dat hij dat misschien beter niet had kunnen zeggen. Met de Britse humor zit het dus wel goed bij de inmiddels 79-jarige gitarist. In de Cacaofabriek bewees hij ook dat zijn plezier om te spelen en het gitaarspel zelf ook nog lang niet op zijn.
Stipt op ze aangegeven tijd stapte de band het podium op. Het eerste blokje van de set stond vooral in het teken van de beginjaren van Jethro Tull. Ook hierna grapte Barre dat ze klaar waren met de ‘’oude shit’’ te spelen en nu wat nieuwer werk gingen spelen. ‘’This is from 1979’’, en deze humor viel goed in de smaak bij de aanwezigen. Het betrof de titeltrack van het album ‘Heavy Horses’ wat dan ook ‘Heavy Horses’ heette. Hij deed er hiermee nog een stapje bovenop.
Goed, de lachers had hij al snel op zijn hand, maar het voltallige publiek was er toch voor de muziek van de band waar hij 43 jaar deel van uitmaakte. Jethro Tull, de band met Anderson op zang en die iconische dwarsfluit waar hij op een been op blies. Er was slechts bij twee nummers een fluit, notabene in de handen van Barre. Toch moet gezegd dat deze niet echt werd gemist. De nummers stonden ook zonder dat instrument en wat aanpassinkjes als een huis.
Dat kwam mede door zanger Dan Crisp, die toch wel heel dicht in de buurt kwam van Anderson’s unieke vocals. Wat dit ten goede kwam is ook het feit dat hij nergens Anderson na probeert te doen, geen dingen op een been, geen bandana. Het was Dan Crisp die door zijn manier van zingen de hoogtijdagen van Tull liet herbeleven.
Het was qua setlist een avond voor de liefhebber. Toch aardig wat onbekender werk van de band passeerde de revue. Geen ‘We Used To Know’, geen ‘Cross-Eyed Mary’, geen ‘Living In The Past’. Wel publiekslievelingen als ‘My God’ en ‘Minstrell In The Gallery’ en een stukje ‘Thick As A Brick’. Want ja om nou de volledige 44 minuten te spelen is gelijk bijna de helft van je set.
Tegen het einde kwam er een geweldige uitvoering van ‘Hymn 43’ wat het publiek voor de climax deed opzwepen. De reguliere set sloot af met ‘Teacher’ waarbij het viertal op het podium werd vergezeld door twee trombonespeelsters. Omdat de kleedkamer wat ver lopen was, bleef de band staan en startte hun toegift met ‘Aqualung’. Met de openingsriff kwam er een kreet enthousiasme uit het publiek. Wat een dijk van een plaat blijft dat toch. Barre haalde voor een laatste keer zijn gitaarkunsten van stal. Bewonderenswaardig wat deze man nog op zijn gitaar kan. Na een luid en lang applaus pakte Barre de fluit er voor de laatste keer bij en kwam met ‘Locomotive Breath’ er een einde aan een set vol muziekplezier en een reis lang Jethro Tull’s catalogus. Zowel in het publiek als in op het podium. Sterkte met de Belgische koffie Martin!