Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums blijven liggen. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
Mammal Hands – Circadia
Met Rob Turner (voormalig GoGo Penguin) heeft het Britse Mammal Hands nieuwe handjes die de drumsticks vasthouden en dat is te horen. Op geen enkel voorgaand album zijn de drums zo prominent en bepalend voor het geluid. Opgericht in 2012 is de groep inmiddels uitgegroeid, mede door lovende kritieken van Jamie Cullum, tot een vaste waarde in de hedendaagse jazz, met invloeden uit folk, post-rock én elektronische muziek. Het geheel op ‘Circadia’ is meer up-tempo dan voorgaand werk, agressiever bijna, bijtend: iets dat goed te horen is in ‘Alia’s Abandon’. Het is een van de tracks waarop Turner schittert, terwijl Nick Smart op de piano in een soort mantra het thema blijft herhalen en daarbij ruimt biedt aan de rijke improvisatie van saxofonist en broer Jordan Smart. Maar na een paar tracks is de conclusie toch echt dat dit zesde album weinig toevoegt aan het oeuvre van de Britten. Sterker: ergens halverwege de plaat begint het te vervelen. Elke track heeft een vrijwel identieke opbouw: het thema op de piano, een rustig begin met de introductie van het thema tot uiteindelijk een apotheose waarin Turner en Jordan zich mogen manifesteren. Het is beslist geen slecht album, maar we hadden meer verwacht van een trio dat een kersvers platencontract op zak heeft met het toonaangevende ACT. Daar is meer voor nodig dan een creatieve drummer: zo gedurfd is het materiaal niet, zoals Mammal Hands ons wil doen laten geloven. (Jeroen Mulder) (6/10) (ACT Music)
Mitski – Nothing’s About to Happen to Me
Met ‘Nothing’s About to Happen to Me’ vervolgt Mitski haar zoektocht naar verstilling en ontregeling binnen compacte indiepopcomposities. Het album bouwt voort op de sfeer van ‘Laurel Hell’, maar kiest vaker voor sobere arrangementen waarin gitaar, subtiele elektronica en haar karakteristieke stem centraal staan. In nummers als ‘Where’s My Phone’ en ‘If I Leave’ verkent ze vervreemding en zelfobservatie zonder in dramatiek te vervallen. De productie is beheerst en geeft ruimte aan stiltes die de teksten extra lading geven. Thematisch draait het om controle en het besef dat verandering soms uitblijft, wat fraai wordt uitgewerkt in terugkerende melodische motieven. De spanningsboog blijft overeind door kleine verschuivingen in dynamiek en ritme. Mitski toont zich hier een songwriter die met minimale middelen een coherent geheel neerzet dat bij herbeluistering groeit. (Elodie Renard) (8/10) (Dead Oceans)
Bruno Mars – The Romantic
Op ‘The Romantic’ grijpt Bruno Mars terug op soul en funk uit de jaren zeventig, zonder zijn popgevoel uit het oog te verliezen. De singles ‘I Just Might’ en ‘Risk It All’ leunen op strakke blazers en ritmes die doen denken aan zijn werk op ‘24K Magic’, maar de toon is ditmaal bedachtzamer. Mars zingt over toewijding en twijfel in relaties, waarbij zijn falset en ritmische frasering centraal staan. De productie is warm en analoog van klank, met veel aandacht voor live ingespeelde partijen. Toch wordt het nergens vrijblijvend, want onder de dansbare lagen schuilt een lichte melancholie. Het album kiest duidelijk voor consistentie in plaats van experiment. Daardoor mist het soms verrassing, maar de sterke melodieën en verzorgde arrangementen houden het niveau constant. ‘The Romantic’ bevestigt Mars als een vakman binnen hedendaagse pop en soul. (William Brown) (7/10) (Atlantic Records)
Wild Blue Herons – It’s All About Love
Het Canadese duo Bill Sample en Darlene Cooper maken als de Wild Blue Herons jazz, maar met een flinke dosis soul, gospel en pop. Ook deze derde plaat getiteld ‘It’s All About Love’ horen we een inmiddels bekende sound, zonder dat het een herhaling van een kunstje wordt. Het debuut was vooral funky en het tweede album juist ingetogen en intiem. ‘It’s All About Love’ klinkt vooral voller door rijkere arrangementen met onder meer blazers. En dat is een uitstekende toevoeging. Het maakt de composities direct een stuk levendiger, spannender zelfs. Dat hoor je meteen in de openingstrack ‘Mr. Wigly’: een diepe funkgroove gebouwd op een pianoriff, omlijst en voortgestuwd door trombone en tenorsax. Het zet de toon voor de rest van het album. Kort en goed: Wild Blue Herons heeft zichzelf getransformeerd tot een fusion-formatie. Luister naar ‘Live in the Moment’ en ‘Whatcha Gonna Do With Your Life’ en overtuig jezelf. De groove, de arrangementen, de zang van Cooper: alsof je naar een verzamelalbum van GRP zit te luisteren. Da’s geen straf. Met name de ‘live sessions’ van GRP waren van ongenaakbaar niveau. Nee, daar komen Sample en Cooper niet aan, maar je hoort wel degelijk een ervaren, goed op elkaar ingespeelde band waarin muzikanten elkaar versterken. Niet alleen in de up-tempo tracks, maar ook in ballads zoals ‘Someday’ en zelfs in het mierzoete interpretatie van de absoluut platgewalste standaard ‘You Are My Sunshine’, al had dit van ons achterwege mogen blijven. (Jeroen Mulder) (7/10) (Independant)
Zagga – Piece of Paradise
Zagga, de Jamaicaanse singer-songwriter die eerder al indruk maakte met ‘Energy Never Lie’, laat met ‘Piece of Paradise’ horen dat hij zijn artistieke groei niet aan het toeval overlaat. Het 13 tracks tellende album, geproduceerd door Amini Music, is precies wat de titel belooft: een muzikale vlucht uit de sleur van alledag. De productie beweegt soepel tussen klassieke one-drop-ritmes en hedendaagse reggae met bijna popsensibiliteit. Hoogtepunten zijn ‘I’m Alright’ met de onvermijdelijke Tarrus Riley en ‘Mama Say’ met Alaine, waarbij Zagga zijn talent voor diepgaande boodschappen in aanstekelijke melodieen ten volle benut. Wie ooit heeft staan meedeinen op Bob Marleys ‘Is This Love’, voelt hier dezelfde warme vertrouwdheid. Soms speelt het album wat veilig, maar dat is nauwelijks een bezwaar als het resultaat zo verzorgd klinkt. ‘Piece of Paradise’ is reggae die je meteen thuisbrengt. (Elodi Renard) (7/10) (ONErpm)
