Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums blijven liggen. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
David Giesel – Echoes of the Unknown
Jazz blijft een mooi podium voor drummers. Denk aan Gene Krupa, Art Blakey en Buddy Rich, om er maar een paar te noemen. Ze kregen moderne navolging van drummers als Vinnie Colaiuta en Simon Phillips, van wie komende week ‘Protocol 6’ verschijnt. Het debuutalbum ‘Echoes of the Unknown’ van drummer/componist David Giesel beweegt zich ergens tussen dat moderne werk en de klassieke jazz. Giesel kiest niet voor technisch spierballenvertoon achter het drumstel, maar is wel duidelijk de leider van de band, waarin een keur aan gastmusici alle ruimte krijgen om te improviseren. De opening ‘Trial and Error’ is wat dat betreft direct een schot in de roos. Het album kent overigens geen zwakke tracks, al vormt het titelstuk toch echt het absolute hoogtepunt. De opbouw, het arrangement, de perfecte uitvoering waarin je hoort dat de band gaandeweg de opnames steeds beter op elkaar raakte ingespeeld. De plaat werd namelijk live opgenomen in de Jazzcampus Studio Basel, een gewaagde maar vooral geslaagde manier van werken met nieuwe composities. Giesel schuwt daarbij niet om de grenzen van het genre op te zoeken, ondermeer met een bijdrage van spoken word-artiest Dae Bryant in ‘Moods’. Een uitstekend debuut. (Jeroen Mulder) (8/10) (Double Moon Records)
Karmamoi – Eternal Mistake
‘Eternal Mistake’ is een liefdesverhaal en filosofische reflectie tussen een mens en een humanoïde. Sferische elementen worden gemengd met krachtige gitaarriffs en orkestrale passages. Aan het begin moet ik even wennen aan de zang/gesproken woorden die soms vervormd klinken, en de soms groezelige klank van de muziek. Maar het past bij de tekst. Zang en muziek zijn in eerste instantie vrij kalm, in de derde track komt er meer rock bij. De sfeer verandert (ook binnen één track) van surrealistisch/dromerig naar hectisch. Er zijn talloze bijzondere wendingen in zang en muziek. ’Nothing But’ is een zeer gevarieerde ep. De zang is het ene moment kalm, even later bezielend. Regelmatig word ik geraakt door zang en muziek. Zo ook in ‘The Mirror – No Soul’, vooral door de combinatie van meespelend gitaarspel met pianoklanken. Ook al zou je geen woord Engels verstaan, dan nog voel je de emotie in de zang. ‘The Question – We Are Going Home’ is een mooi opgebouwd duet, waarin licht klassieke elementen tussen hectische muziek verweven is. Alle tracks zijn complex, en met zorg opgebouwd. ’Eternal Mistake’ is een zeer divers en bijzonder album. (Esther Kessel – Tamerus) (8/10) (Eigen Productie)
Dogstar – All In Now
Dogstar keert terug met ‘All In Now’, het vierde studioalbum van het Californische trio bestaande uit bassist Keanu Reeves, gitarist en zanger Bret Domrose en drummer Rob Mailhouse. Na hun comeback met ‘Somewhere Between the Power Lines and Palm Trees’ in 2023, de eerste plaat in twee decennia, klinkt de band op dit vervolg zelfverzekerder en doelgerichter dan ooit. Geproduceerd door Nick Launay, de man achter albums van IDLES en Nick Cave & the Bad Seeds, heeft ‘All In Now’ een scherpere rand die het materiaal goed doet. Tracks als ‘This Sphere’, ‘Joy’ en ‘Punch the Sky’ roepen herinneringen op aan de alternatieve rock van de jaren negentig, met echo’s van bands als Better Than Ezra en Toad the Wet Sprocket, maar ze klinken allesbehalve gevangen in nostalgie. Het standoutnummer ‘The Whisper’ toont de dramatische kracht van een klassieker van Echo & The Bunnymen. Er is een lossigheid in de uitvoering die het album menselijk houdt. Dogstar speelt niet voor de bühne, maar vanuit echte betrokkenheid, en die chemie is in elk nummer te horen. Met ‘All In Now’ bewijst het trio dat hun comeback meer is dan een eenmalige nieuwsgierigheid. (Anton Dupont) (7/10) (Dillon Street Records)
All Them Witches – House of Mirrors
All Them Witches keert na zes jaar stilte terug met ‘House of Mirrors’, hun zevende studioalbum en hun eerste release bij een major label. De Nashvilleband nam het album op in minder dan een week bij Blackbird Studio in hun thuisstad, samen met producer Eddie Spear, bekend van werk met Zach Bryan. Het resultaat is het meest rechttoe rechtaan rockalbum van hun carrière, met de psychedelische en bluesachtige elementen verweven in een dichter, rotsiger geluid. Opener ‘Red Rocking Chair’, een bewerking van een traditioneel Appalachisch volksliedje, zet meteen de toon met een slepend, duister riff dat aan Cathedral doet denken. ‘Culling Line’ druipt van onheil en toont een solowerk dat aan David Gilmour en Carlos Santana tegelijk doet denken. De bezetting is vernieuwd na het vertrek van founding drummer Robby Staebler, en de komst van Christian Powers heeft de band aantoonbaar nieuwe energie gegeven. Het penultieme ‘The Welterweight’, geschreven ter ere van de grootvader van zanger Charles Michael Parks Jr., is een van de meest memorabele nummers uit hun discografie. ‘House of Mirrors’ bewijst dat All Them Witches nog lang niet uitgeschreven zijn. (William Brown) (8/10) (BMG)
Kurt Vile – Philadelphia’s Been Good to Me
‘Philadelphia’s Been Good to Me’ is het tiende studioalbum van Kurt Vile en een openhartige liefdesbrief aan de stad die hem gevormd heeft. Het album werd geschreven en opgenomen tussen 2023 en begin 2026, grotendeels in zijn thuisstudio in de Philadelphia-wijk Mt. Airy, aangevuld met sessies in Memphis, Athene en Los Angeles. De twaalf nummers zijn onmiskenbaar Vile: laidback, gelaagd en zorgvuldig onzorgvuldig. Leadsingles als ‘Chance to Bleed’ en het dromerige ‘Avalanches of Snow’ tonen zijn vermogen om gitaarlijnen te strikken die pas bij de derde beluistering echt opvallen. De uitvoering is rauwer en directer dan zijn eerdere werk, en de vocals klinken met een aanwezigheid die hij eerder niet zo uitgesproken toonde. Mede-muzikanten als Ethan Buckler van Slint en Greg Cartwright van Reigning Sound verlenen extra kleur aan het geheel. 2026 markeert ook het 250-jarig bestaan van de Verenigde Staten, met Philadelphia als festiviteitscentrum, en Vile omarmt die context zonder er zwaar over te doen. Een toegankelijk en consistent album van een artiest die feilloos weet wat hij wil maken. (Anton Dupont) (8/10) (Verve Forecast)
