Het knappe van Danny Vera is dat hij inmiddels succesvol weet te zijn zonder afbreuk te doen aan zijn eigen muzikale voorkeur. Zelfs toen hij echt muzikaal was doorgebroken met Top 2000 klassieker ‘Rollercoaster’, waagde hij zich niet aan wat het commericeel goed zou doen. Zijn roots liggen bij Americana, klassieke rock ’n roll, blues, country en rockabilly. Dat hij er niet gelijk volle zalen mee vol kreeg, heeft hij recent laten optekenen in een nieuwe biografie. Tegelijkertijd brengt hij zijn nieuwste album ‘The Way Home’ uit. Ook daarop doet hij geen concessies.
Wel zet hij je als luisteraar bij de eerste vier nummers van zijn nieuwe album even op het andere been (niet specifiek het verkeerde been). Opener ‘Sound Of Long Ago’ klinkt als Chris Isaak in de jaren ’80, evenals ‘Plastic Jesus’ en de zwoele titeltrack van het album. ‘Morning Dawns Again’ heeft ook dat jaren ’80 achtige geluid. Niet met synthesizers, meer mede door de saxofoonpartij die veel doet denken aan ‘You Belong To The City’ van Glenn Frey.
Maar het is niet zo dat Danny naar de jaren ’80 is terug getransporteerd. ‘All Behind’ klinkt dan juist weer erg eigentijds. Met ballad ‘The Dark’ komt de voorliefde voor Americana juist weer naar voren. Waarbij er met het mooie ‘Arcadia’ mooi op voort wordt geborduurd. ‘Daydream’ past dan wel weer in het zwoele Chris Isaak achtige rijtje, en bij ‘Card Trick’ is het net te veel een herhaling van zetten. Maar dat wordt vervolgens weer goed gemaakt met de stuwende Springsteen achtige ballad ‘Night Of A 1000 Lights’. Waarna hij het mooi klein afsluit met het sobere ‘Temporary’, waarbij de instrumentatie perfect klein is gehouden.
Ook op dit album blijft Danny Vera dichtbij zichzelf, maar weet hierbij toch wel zichzelf weer te vernieuwen met een vollere productie dan op zijn vorige album ‘DNA’. (8/10) (Excelsior)