De bluesman Hendrik Freischlader is een graag geziene gast in De Bosuil in Weert. Op het moment dat de deuren open gingen, was het nog vrij rustig, maar al snel stroomde de zaal voller. Dit keer geen orgel op het podium, deze avond had Henrik ‘alleen’ drummer Leon Mucke en bassist René Pütz meegenomen.
Deze drie mannen betraden het podium rustig. Op zijn eigen, ingetogen, hartelijke manier begroette Henrik de aanwezigen. Hij startte met het oude nummer ‘The Blues’. Hij begon solo, even later vielen Leon en René prima bij. Tempo en volume gingen meteen omhoog. Henrik stond tegen over René te spelen. Dit instrumentale stuk was mooi, even speelde Henrik alleen en een stuk zachter. Het plotselinge samenspel verliep perfect. Dit drietal voelde elkaar duidelijk goed aan.
Disappointed Women
Er werden meer oudere nummers gespeeld, waaronder ‘Disappointed Women’. Bijna bij alle nummers stonden deze Henrik en René tegenover elkaar te spelen, vlak voor het drumstel. Deze interacties kwamen extra mooi tot uiting vanwege de lichtbundels die naar beneden schenen, en op de vloer bewegende patronen gaven. Hoewel Henrik een bescheiden manier van performen heeft, voelde je de passie en het plezier waarmee hij speelde.
In de luid gespeelde delen had Henrik moeite om er met zijn stem bovenuit te komen, maar storend was dat niet.
Missing Pieces
Tijdens een gitaarwissel vertelde Henrik over het bijzondere artwork van ‘Missing Pieces’. Van dit album speelde hij ‘New Beginning’. Het licht bewoog rustiger, dat paste bij het ingetogen, meeslepende intro. Henriks stem sloot aan bij het zacht gespeelde deel. Zijn gitaarspel vloeide langzaam over naar intens. René en Leon gingen mee met deze verandering. Henrik speelde zeer intens, ook in de forte (luid) gespeelde delen wist hij de emotie over te brengen. Dit werd terecht beloond met een extra applaus. Door de subtiele non-verbale communicatie verliep de opbouw naar het ingetogen einde zeer goed. ‘The Bridge’ was het één na laatste nummer voor de pauze. Ook dit nummer bestaat uit zowel snelle als rustig gespeelde delen. In een rustig deel zat een sing-a-long stukje, dat stond uit: “Woehoe”. Het publiek zong dit zacht en respectvol mee. De band speelde steeds zachter, op een gegeven moment zelfs pianissimo (zeer zacht). Het publiek zong steeds zachter, de bandleden genoten van deze wisselwerking.
The Sky is crying
Na de pauze was het met onder andere ‘She Ain’t Got The Blues’ tijd voor pakkende blues-rock. Daar waar het kon raakte Leon de drumvellen flink hard. Daarna volgde (de cover) ‘The Sky is crying’, met het ingetogen gezongen en gespeelde intro. Tijdens het snel en luid gespeelde deel vlogen de vingers van Henrik razendsnel over de snaren. De overgang naar een minimalistisch stuk verliep perfect. De band speelde steeds zachter, het publiek beef geboeid. Want ook hier was de bezieling waarmee gespeeld werd voelbaar. Bijna iedereen in de zaal was stil, waardoor dit minimalistisch gespeelde deel nog meer indruk maakte. Daarna speelde Henrik weer heel snel, weer vlogen zijn vingers over de snaren. Deze keer speelde hij snel en zacht, ook dat was indrukwekkend. Er volgde diverse plotselinge tempo-en volumewisselingen. Deze werden gewaardeerd door de fans. Dit blijft een geliefd nummer, deze versie was subliem.
Bijna non-stop gingen de mannen verder. Op een geven moment zette Henrik zijn gitaar neer en liep weg. René had met zijn basspel al laten horen dat zijn vijfsnarige bas veel meer is dan “alleen maar” een ritme-instrument. Nu kreeg hij letterlijk alle tijd om zijn gevarieerde manier van spelen te laten horen. Leon drumde en groot deel zacht en steady mee. René speelde ook een poosje helemaal solo. Tijdens zijn woordeloze (soms behoorlijk hoge) zang, klapte men mee in de maat van zijn (funky) basspel. Na zo’n 9 minuten kwam Henrik terug, hij roemde René en Leon. Dit was het ‘laatste’ nummer.
Desert love
Natuurlijk kreeg men een toegift. Deze startte met publiekslieveling ‘Desert love’. Gevolgd door de cover ‘Foxy Lady’. Henrik had in meerdere nummers zijn whammy bar gebruikt, maar hier leek het wel meer. Zowel de band als het publiek genoten vooral van het snel gespeelde deel. De woorden “Foxy Lady” werden spontaan meegezongen. Dit nummer leek te eindigen, maar Henrik ging door. Weer volgde er een snel gespeeld stuk. Oogcontact verraadde even laten dat het einde nu wel kwam.
Verrassend werd er non-stop verder gespeeld met ‘Fire’. Zodoende kon met onverwacht nog wat langer genieten van Henrik Freischlader en band. Men kan terugkijken op een zeer geslaagde avond. Beter had november niet kunnen beginnen.