In een sfeervol en vrijwel tot de nok toe gevuld Grenswerk in Venlo liet The Chameleons zondagavond zien waarom ze, ruim veertig jaar na hun oprichting, nog steeds een onuitwisbare indruk maken op liefhebbers van compromisloze gitaarmuziek. De Britse formatie, die weliswaar nooit de mainstream-status bereikte van genre-genoten als Joy Division of The Jesus & Mary Chain, heeft met hun eigenzinnige geluid een onmiskenbare stempel gedrukt op de ontwikkeling van post-punk en alternative rock.
De avond begon intrigerend ingetogen, met frontman Mark Burgess die zich volledig concentreerde op de muziek en het publiek aanvankelijk in het ongewisse liet over zijn gedachten tussen de nummers door. Deze mysterieuze houding paste perfect bij het hypnotiserende karakter van klassiekers als ‘Mad Jack’ en ‘Dangerous Land’. Naarmate de set vorderde, ontdooide Burgess zichtbaar en ontstonden er steeds meer momenten van verbinding met de toegewijde fans.
Het bijna twee uur durende optreden werd verrijkt met een handvol nieuwe composities van hun aanstaande album ‘Arctic Moon’. Dit wordt hun eerste studioplaat sinds ‘Why Call It Anything’ uit 2001, en als we afgaan op de nieuwe nummers lijkt de band een interessante nieuwe richting in te slaan zonder hun kenmerkende sound te verloochenen. De gitaarpartijen van oorspronkelijk lid Reg Smithies en nieuwkomer Stephen Rice verweven zich op een manier die doet denken aan hun beste werk uit de jaren tachtig, terwijl de moderne productie het geheel een eigentijdse frisheid geeft.
De gevoelige uitvoering van ‘Lufthansa’, waarbij Burgess’ stem een bijzondere kwetsbaarheid tentoonspreidde, was een waar hoogtepunt van de avond. Maar ook het epische ‘Swamp Thing’ zorgde voor collectieve kippenvel-momenten, terwijl de uitvoering van ‘Second Skin’ tijdens de toegift bewees waarom dit nummer door velen wordt beschouwd als een van de definitieve post-punk klassiekers.
De huidige line-up, aangevuld met Todd Demma op drums, Stephen Rice op gitaar en Danny Ashberry op keyboards, klonk hecht en geïnspireerd. Ze brachten een setlist die zich uitstrekte over hun hele carrière, van vroege singles tot aan het nieuwe materiaal. Tussen de nummers door werden fragmenten van The Smiths’ ‘There Is a Light That Never Goes Out’ en Beatles’ ‘Eleanor Rigby’ subtiel verweven in het geheel, een knipoog naar hun muzikale erfgoed.
Het afsluitende drieluik van ‘Monkeyland’, ‘Second Skin’ en ‘Don’t Fall’ vormde een perfecte samenvatting van waar The Chameleons voor staat: intense, atmosferische gitaarmuziek die zowel het hart als het hoofd aanspreekt. De band bewees in Grenswerk dat hun muziek niet alleen de tand des tijds heeft doorstaan, maar misschien wel relevanter is dan ooit in deze turbulente tijden.
Met het vooruitzicht op ‘Arctic Moon’, dat in het najaar van 2025 zou moeten verschijnen, lijkt er een nieuwe fase aan te breken voor de band. Als de nieuwe nummers die deze avond werden gespeeld representatief zijn voor het album, kunnen we een plaat verwachten die een waardige toevoeging zal zijn aan hun indrukwekkende catalogus. The Chameleons bevestigde in Venlo hun reputatie als een van de meest onderschatte maar invloedrijke bands uit de Britse post-punk geschiedenis.
Foto’s (c) Christophe Dehousse
