Na twee jaar corona ellende was het nu eindelijk weer eens tijd om de Southern Bluesnight, het grootste indoor bluesfestival van zuid Nederland, te bezoeken. Dit festival kon immers twee jaar op rij niet worden georganiseerd.
Het vergt altijd wat planning en kost heel wat keuzestress om alle acts op de drie podia te bekijken en beluisteren. Het aanbod was ook dit jaar weer een mix van internationale topacts en talent uit eigen land en het programma startte al om 19.00u. Dus tijd om de festivalmarkt te bezoeken had ik helaas niet meer. Maar voor de liefhebbers die de markt wel aandeden was er een speciaal bierenbar, een whiskeyproeverij en een hamburgerstand. Verder waren er stands met allerhande muziekinstrumenten en met oude blues L.P.’s.
In het theatercafé trapten vader en zoon Jeukens de avond af met een stomend gitaar, zang en mondharmonica optreden. Lijkt me mooi voor een zoon om samen met je vader zo passioneel muziek te kunnen maken (en omgedraaid natuurlijk ook). Tegelijkertijd was het optreden van Harlem Lake gestart in de Limburgzaal met staplaatsen. Deze band was met blazers en backing vocals in volledige bezetting van maar liefs 12 personen naar Heerlen getogen. De zompige southern rock sloeg goed aan bij het publiek en er werd gretig meegeklapt.
Bijna aansluitend aan dit optreden was het concert van Malford Milligan in de Rabozaal met vaste zitplaatsen. De zanger heeft een heerlijke stem die uitermate geschikt is om de blues te zingen. De song ‘I was a witness’ was erg indrukwekkend. De begeleiding van de kundige band is uitstekend en maakten het concert tot één van de toppers van vanavond.
Voor het volgende concert, Alabama Mike, moest ik me haasten naar de Limburgzaal. De band speelt heerlijke stomende blues en de zanger van de band zocht veelvuldig het contact met het publiek. Zo spelden we met z’n allen ‘Mississippi’ en kon zijn ‘Peace, love and happiness’ op veel bijval rekenen, zelfs in deze sombere tijden waar alle drie de ingrediënten in Oekraïne ver te zoeken zijn. Kortom: een prima optreden tijdens deze Southern Bluesnight.
De volgende topact stond alweer te wachten in de bovenzaal. Grootheid John Primer speelde met schijnbaar gemak de sterren van de hemel. De fenomenale mondharmonicaspeler Steve Bell toverde de ene na de andere solo uit één van de vele mondharmonica’s die hij in een riem bij zich droeg. De band bezorgde bovendien de 12-jarige Luca de avond van zijn leven toen deze op het podium de gitaar van John mocht overnemen en tot ieders verrassing een aardig deuntje kon spelen. Dat belooft nog wat voor de toekomst.
Chris Bergson & Ellis Hooks sloten het heerlijk avondje af. De mooie melodieuze stem van Ellis en het uitstekende gitaarspel van Chris maakten dit concert een waardige afsluiter van deze langverwachte 24e editie van de Southern Bluesnight 2022.
Foto’s (c) Eric Bleize
