Polyphia uit Texas is het soort band waar gitaarfans bij thuis op de bank hun mond openzetten en daarna meteen willen oefenen. Gitaristen Tim Henson en Scott LePage maakten van technisch gitaarwerk iets dat bijna iedereen kan volgen, met een mix van metal, progressieve rock en hiphopbeats. Het vorige album, ‘Remember That You Will Die’, stamt uit 2022. Vier jaar later is er ‘Be Not Afraid’, het vijfde album, opgenomen tijdens sessies in Miami, Los Angeles en Dallas met co-producer RJ Pasin en gitarist Spiro Dussias. Het is ook een plaat zonder gastoptredens, terwijl eerder nog gesproken werd over namen als Serj Tankian en Babymetal.
Waar het album over gaat, is niet licht. De band dook voor het schrijven in donkere hoeken van het internet en kwam daar naar eigen zeggen verontrust uit. Henson wilde zich niet laten verlammen en maakte er bewust iets moois van. De plaat pendelt daardoor tussen triomfantelijk en beangstigend, en soms klinkt het alsof beide in dezelfde minuut gebeuren.
Dat hoor je meteen in de singles. ‘Can You Feel It?’ was de eerste nieuwe muziek in vier jaar en laat achtsnarige gitaren los op riffs die meer bij een rave dan bij een metalclub passen. ‘Power In The Blood’ blijft in dat spoor, maar ruilt het onrustige riffwerk in voor een razend technisch tempo. De derde single, ‘With Eyes To See’, gaat weer een andere kant op. Drie nummers, drie richtingen, en toch klinkt het als één band.
Over de hele plaat heen mengen Polyphia metalriffs met housebeats en preekstemamples die je kent van de Chicago- en Detroit-scene. De gitaren worden zo vaak verwrongen, verschoven en opgehakt dat je soms niet meer hoort dat er een gitaar in zit. Dat is spannend en verrassend. Het maakt het ook wennen. Een Duits muziekblad schreef dat je je eerst moet overgeven aan dit geluid, en dat lang niet iedereen op de redactie daar zin in had. Ik snap dat. Het is veel, het gaat snel en er is nauwelijks tijd om adem te halen.
Wie wil dat een nummer rustig opbouwt, bijt hier soms in het stof. De energie is overweldigend en de productie zit propvol lagen, wat betekent dat je het album vaker moet draaien om alles te horen. Maar het blijft pakkend, en dat is waar Polyphia altijd goed in was: complex klinken zonder stoffig te worden.
Dit is geen plaat voor op de achtergrond. Het is een knallende, bijna schaamteloze demonstratie van wat een gitaar in 2026 nog kan, en de band klinkt alsof ze zich er geen moment om bekommert of je het meteen snapt. Op de live show moeten we wachten, want de Noord-Amerikaanse tour schuift door naar begin 2027. Tot die tijd draait dit album gewoon in de koptelefoon, hard en met je volle aandacht. (7/10) (Rise Records)