Tony Iommi heeft zijn leven lang riffs uit een gitaar getrokken alsof het een koude motor was die toch altijd aanslaat. Als enige lid dat vanaf de eerste dag bij Black Sabbath bleef, schreef hij het handboek voor de zwaarste muziek die er is. Dat de band in 2025 in Birmingham definitief afscheid nam, betekende niet dat de man zijn gitaar in de kast zette. Met ‘From The Dark’ komt de inmiddels 78 jaar oude gitarist met zijn eerste echte soloplaat sinds ‘Fused’ uit 2005. Hij deed dat niet alleen. Zanger Jørn Lande, bekend van de laatste Heaven & Hell optredens na de dood van Dio, schreef mee aan elk nummer. Becky Baldwin speelt bas, Karl Brazil drumt en Mike Exeter produceerde samen met Iommi.
Er staan acht nummers op, en wie van lange omwegen houdt moet elders zijn. ‘Over The Violent Sun’ opent met een knarsend, laag gestemd riff dat meteen duidelijk maakt waar je zit. Het ruikt naar ‘The Devil You Know’ en soms zelfs naar de Tony Martin jaren van Sabbath. Eerste single ‘World Alone’ is sneller en hakt er flink in, maar blijft vlot hangen. ‘Beyond The Dead’ trekt het orkestrale register open en ‘Stormwatcher’ hangt vol zeemetaforen, waarmee Lande in zijn teksten bij de vergankelijkheid van het bestaan blijft hangen.
Het sterkste moment is ‘Death Wake’, waarop Brian May als gast meespeelt. Het begint met een vies, kronkelend riff, zakt dan in elkaar en geeft Lande ruimte om bijna verhalend te zingen, waarna een koor losbarst dat bijna Viking metal klinkt. Het klinkt duister en filmisch, als een aftiteling van iets veel groters. ‘Return Of The Arbalist’ is daarna een ongecompliceerde vuist in de lucht en afsluiter ‘Legacy’ duurt rond de zeven minuten en laat Lande nog eens zien wat hij kan.
De productie is enorm. Iommi’s gitaar staat vooraan zonder de rest plat te drukken, en zijn leadwerk is behoorlijk beheerst en laat zien hoe je spanning opbouwt zonder te showen. Dat de plaat aanvoelt als iets dat Sabbath had kunnen maken, is tegelijk zijn grootste aantrekkingskracht en zijn zwakte. Wie gelooft dat Iommi iets nieuws moet uitvinden, komt bedrogen uit. Ook de ritmesectie klinkt strak en modern, maar mist de losse zwier van de jaren zeventig. Ze doet wat ze moet doen, een stevig platform neerzetten voor die gitaar, en meer niet.
Dat stoort minder dan je zou denken, want de plaat probeert niets te bewijzen. Iommi zegt dat zelf ook, en je hoort het aan elke noot. Het is geen museumstuk en geen nostalgietrip, maar een oude meester die doet wat hij het beste kan met een band die hem laat gaan. ‘From The Dark’ is vooral zwaar, donker en rotsvast. Live zullen deze nummers nog harder aankomen, en dat is precies waar ze voor gemaakt lijken. (8/10) (BMG)