Relaxed wakker worden in je bungalow, als je VIP bent komen ze je ontbijt zelfs kant en klaar afleveren, zwemmen in het tropische zwemparadijs met muziek van o.a. Dj. St. Paul, gratis koffie drinken bij de stand van Nescafé, en dan langzaam aan weer deel uit gaan maken van het muzikale gedeelte, dat is festival Where The Wild Things Are! En dit weekend is nog nooit eerder zo warm geweest: op het centrale plein was het heerlijk in de zon op het terras zitten, een ijsje eten en luisteren naar de zonnige klanken van Radio Noet-Noet, die voor de gelegenheid buiten was gaan staan i.p.v. binnen in het zwembad. Kuenta I Tambu (KiT) neemt ’s avonds de zon mee de Action Factory in, een van de drie podia op het terrein. Uitbundig gedanst wordt er, en met truien gezwaaid, wat een mooi Curaçaos feestje!
De echte verrassing was voor mij Kadebostany, de nationale fanfare (inclusief twee blazers) van Kadebostan, een dwergstaatje in de Zwitserse Alpen. De charismatische producer Kadebostan en zangeres en diva Amina zoeken de grenzen op van de popmuziek: deze ligt ergens tussen retro-synthpop en stuwende electro. Zeer dansbaar, net als de electropop van de in Berlijn woonachtige Thomas Azier, die zijn huidige muziek omschrijft als een transformatie, hetgeen hijzelf als persoon ook ondergaan heeft. Dansbaar is ook de niet zo een-twee-drie in een muziekgenre te plaatsen stampende muziek van Moderat (techno, dubstep, electro…?), een samenwerking tussen producer Apparat en de mannen van Modeselektor, eveneens uit Berlijn. Naast de geweldige muziek mag de laserprojectie op grote schermen achter de mannen niet onvermeld blijven.
Jammer dat Baskerville’s boegbeeld Bart Possemis niet aanwezig was, want zonder hem heeft de band echt minder schwung, al bracht het gastoptreden van Torre Florim van De Staat wel een kleine opleving. Qua afsluiting van de zaterdagavond was ik helemaal blij met het strakke optreden van Franz Ferdinand, maar De Staat als afsluiter op een festival in het jaar 2014, ik weet het niet. Maar smaken verschillen, want bij het optreden van de Ierse Young Fathers stond ik weggeblazen te genieten van alt-hiphop en beukende beats met een zwart randje, en was het publiek aan het einde op 2 handen te tellen. Dat zwarte randje is bij Savages geen randje meer, maar een grote zwarte post-punk vlek die de dames over ons uitsmeren, streep voor streep, totdat we helemaal doordrenkt zijn.
Naast muziek is er ook een randprogrammering, zoals luisteren naar een groep muzikanten op een waterfiets in de vorm van een zwaan, de geweldige laserprojectie ’s avonds over het meer en het literatuurprogramma Bukowski by Achievers, waar ik dubbel gelegen heb om de korte sketches van de Stichting Stoppen met Praten, en vol verbazing heb geprobeerd te luisteren naar wat John Murry te vertellen had over Duitsers, maar gelukkig ging hij snel gitaar spelen.
Het enigszins negatieve imago van vorig jaar is na deze mooie tweede editie met een zeer divers muziekaanbod voorgoed verleden tijd, de organisatie heeft laten zien geleerd te hebben van de kritiek en nu is het alleen nog maar bergopwaarts, naar een mooie derde editie!
