Tivoli Oudegracht kraakt, een wervelwind raast door de oude zaal te Utrecht. Met een verwoestende kracht wordt alles en iedereen meegezogen en totaal overrompeld door de immense energie die op ze afkomt. Er ontstaat een kolkende massa die als legendarisch de boeken van Tivoli in zal gaan. De orkaan die alles veroorzaakt heet Skunk Anansie.
Het briesje wat hieraan voorafgaat is de band Dudettes. Een 3fm rockband die zelfs de status ‘Serious Talent’ kreeg toebedeeld. De stampende basdrum en bass staan dusdanig hard dat zelfs achterin de zaal mijn borstkas in elkaar wordt gedrukt. De vervorming van het geluid doet ook met oordoppen pijn aan mijn oren. Toch jammer dat, vanwege de geluidsafstemming, deze band geen eerlijke kans krijgt om een goede indruk achter te laten.
Rond 21.30 is de spanning in de zaal voelbaar en zie je met regelmaat iemand op zijn mobiel naar de tijd kijken, zou het nog lang duren?. De lichten worden gedoofd, podium donker. Als de bandleden één voor één het podium betreden breekt er al een geluidsgolf los wat een eerste signaal is dat het vandaag wel eens memorabele avond kan gaan worden. Tien seconden later walst de band en frontvrouw Deborah Anne Dyer met een tomeloze energie over het dan al enthousiaste publiek heen. Opener ‘The Skank Heads’ knalt, spettert en rockt dusdanig stevig dat iedereen er aan herinnerd wordt dat er vanavond echt gerockt gaat worden. De geluidstechnici hebben 2 nummers nodig om de sound op orde te brengen, hard en zuiver. Een uitverkocht Tivoli laat zich opzuigen in de trechter van de wervelwind en ontsnappen is niet meer mogelijk. Ook voor Skin zelf niet, ze stort zich tijdens ‘I Believe In You’ in het publiek en blijkt tijdens het crowdsurfen nog steeds te kunnen zingen. Wat een energie komt er in de zaal los, je moet je als zangeres wel durven overgeven aan je fans. Volledig overgave en vertrouwen dat het goed komt. Balanceren op de handen en hoofden alsof ze over water loopt, voor haar een kleinigheid. En het houdt maar niet op, men zingt, schreeuwt, klapt en springt zo hard mee op de muziek dat de vloer bijna in elkaar lijkt te zaken. De gemaakte voegen in de Spiegelbar zouden zo maar eens aan een 2de opknapbeurt toe kunnen zijn.
Skin mag dan de tribune opklimmen, voor mij krijgen we het absolute hoogtepunt tijdens ‘Little Baby Swastikka’. Opnieuw begeeft Deborah Anne zich de zaal in. Lopend tussen het publiek door dwingt ze iedereen tijdens de rustige momenten naar de grond te gaan om vervolgens tot een volledige uitbarsting te komen. In elke hoek van de zaal raast de orkaan, zelfs achteraan slaan de praters stil. Van achter naar voren laat zij zich nog 1 keer al crowdsurfend naar het podium begeleiden. Zo plotseling als de orkaan bij aanvang losbarstte zo snel blijkt de windstilte na het einde weer over Tivoli heen te vallen. De rust mag dan weer zijn teruggekeerd, de avond zal voor de aanwezigen nog vaak onderwerp van gesprek zijn en later in de annalen van Tivoli terug te vinden zijn als één van de beste ooit.
