De HMH was grotendeels vol: zo’n 3000 mensen waren afgekomen op het affiche Dead Can Dance. Opwarmer was bandlid David Kuckhermann, het voorprogramma sloot prima aan bij de hoofdact. Kuckhermann speelde Zwitserse Hang-klankschalen met vele verschillende klanken en dat was wel voldoende voor een half uurtje. Een nummer op de tamboerijn bracht wat variatie, knap dat je zoveel geluiden uit zo’n simpel instrument kunt halen.
Dead Can Dance bracht zeer stemmige ritmische muziek waar ze bekend om zijn. Zonder veel opsmuk of tierelantijntjes, geen grootse lichtshow of overweldigend podium. De muziek was waar het om ging, dat was ook voldoende. De nieuwste CD ‘Anastasis’ is de reden dat ze op wereldtournee zijn.
Zangeres Lisa Gerrard met haar puntgave hoge stem, soms begeleid door orgels, alsof een engeltje neerdaalde uit de hemel. Brendan Perry met een donkerdere stem en zijn ritme vormde samen met Lisa een goed muzikaal duo, dat elkaar echter niet aankeek. Ze werden ondersteund door hun band van vijf personen, 2 synthesizers en 3 percussionisten, waaronder ook David Kuckhermann die de vaart erin hielden.
De muziek ging deze avond van India naar Marokko, van sfeervol rustig tot stemmig, opzwepend en temperamentvol.
“Thank You good night” waren de eerste woorden die Brendan Perry sprak, toen ze het podium verlieten voor de toegift.
Ze leefden en zweefden in hun eigen wereldje, wat ervoor zorgde dat het een mooie avond was. Zelfs toen ze naast elkaar stonden was er ogenschijnlijk geen contact, wonderlijk dat het toch goed klonk. Na 4 nummers in de toegift en 1 uur en 35 minuten spelen was het gedaan met de pret. Opvallend was het dat Brendan Perry direct het podium af liep waar Lisa Gerrard nog even het applaus in ontvangst nam. Een apart duo…
