Hermanos Gutiérrez hebben geen zanger nodig om een verhaal te vertellen. Het Zwitsers-Ecuadoraanse broederduo laat op zijn zevende album opnieuw twee gitaren het werk doen, en kijkt daarbij voor het eerst nadrukkelijk naar de Andes. Wie de band kent van de woestijnsferen van eerdere platen, gaat hier mee op reis naar berglandschappen, treinlijnen en familiegeschiedenis.
De broers Alejandro en Estevan Gutiérrez richtten de band in 2015 op in Zürich. Ze groeiden op met een Ecuadoraanse moeder en een Zwitserse vader, en dat gemengde erfgoed hoor je in alles wat ze doen. Hun instrumentale geluid put uit spaghettiwesterns, surfgitaar, psychedelica en Latijns-Amerikaanse muziek uit de jaren vijftig tot zeventig. Met ‘El Bueno y el Malo’ uit 2022 kregen ze een nominatie bij de Americana Honors & Awards en een Tiny Desk-optreden. ‘Sonido Cósmico’ uit 2024 richtte de blik omhoog naar de ruimte. Voor ‘Los Ojos Del Cóndor’ werkten ze voor de derde keer samen met Dan Auerbach van The Black Keys, die de opnames leidde in zijn Easy Eye Sound studio in Nashville.
Het uitgangspunt is terug naar de basis. Estevan speelt het hele album op de nylonsnarige gitaar die hij als achtjarige van zijn vader kreeg, terwijl Alejandro de charango toevoegt, een Zuid-Amerikaans snaarinstrument, naast zijn vertrouwde lap steel. Dat levert een klankbeeld op dat warm en open is, met invloeden van milonga en cumbia zonder dat het ooit een lesje muziekgeschiedenis wordt.
‘Canto Andino’ opent statig met een akoestisch gitaarmotief en een zwevende orgellijn. De melodie drijft in en uit, zoals het wisselende weer in het gebergte. Het titelnummer werkt met galopperende ritmes en vloeiend lap steelwerk, en de broers noemden de plaat naar dit stuk omdat het het gevoel van vliegen boven het landschap het best samenvat. ‘Ciudad Inca’ klinkt bedachtzaam en psychedelisch, terwijl ‘Tren Macho’ met zijn stuwende percussie en fluitende gitaren verwijst naar een spoorlijn tussen Huancayo en Huancavelica. In ‘Yanantin’ gaat het om het idee van twee helften die elkaar aanvullen, een thema dat past bij twee broers die elkaars gitaar aanvoelen.
Een instrumentale plaat vraagt wel iets van de luisteraar. Zonder tekst hangt de betekenis grotendeels af van wat je zelf meebrengt, en wie op zoek is naar hoogtepunten in de vorm van uitbundige melodieën, moet zich neerleggen bij een sober en gelijkmatig tempo. Voor wie de vorige albums kent, is de verandering bovendien subtieler dan de albumtitel doet vermoeden. De klank blijft herkenbaar, met vooral een nieuwe geografische kleur.
Dat is ook de kracht. De broers noemen de plaat zelf een liefdesbrief aan Zuid-Amerika en willen de luisteraar nieuwsgierig maken naar de cultuur en het landschap. Dat lukt vooral door de rust en het geduld waarmee ze werken. Er wordt niet gehaast en er is ruimte voor stilte. ‘Los Ojos Del Cóndor’ is geen plaat voor tussendoor, maar wel een waardige voortzetting van een carrière die inmiddels een decennium loopt en die zijn eigen taal blijft verfijnen. (8/10) (Easy Eye Sound/Concord)