Kasabian is een van die bands die je bijna niet meer wegdenkt uit de Britse rockscene, ook al is de line-up flink veranderd sinds hun begindagen. Sinds het vertrek van voormalig zanger Tom Meighan in 2020 is Serge Pizzorno de onbetwiste kapitein van het schip, en met ‘Act III’ sluit hij een trilogie af die hij zelf omschrijft als een soort miniopera, beginnend bij ‘The Alchemist’s Euphoria’ en voortgezet met ‘Happenings’.
De plaat werd oorspronkelijk in juli verwacht, maar Kasabian besloot hem terug op de operatietafel te leggen voor wat laatste aanpassingen. Dat uitstel heeft in ieder geval niet geleid tot een compromisloos rockalbum, want ‘Act III’ voelt eerder aan als een reis door alle kanten die Kasabian door de jaren heen heeft laten zien. Van gitaarrock tot psychedelica, dance, elektronica en zelfs een vleugje hiphop, het passeert allemaal de revue in nog geen drieëndertig minuten.
‘Hippie Sunshine’ opent de plaat met dreunende bastonen die doen denken aan Black Rebel Motorcycle Club, terwijl ‘Great Pretender’ juist een zonnige, feestival klare zomerhit is over imposter syndroom, een gevoel dat Pizzorno naar eigen zeggen zijn hele carrière al met zich meedraagt. ‘Superpowers’ is misschien wel de grootste verrassing van de plaat, met een G-funk geïnspireerd geluid dat teruggaat naar Pizzorno’s tienerjaren toen hij voor het eerst Snoop Dogg ontdekte. Het is een zijstap die niet iedereen zal overtuigen, maar wel laat zien dat de band nog altijd durft te experimenteren.
Tussen de nummers door zitten drie korte interludes, waarvan ‘mind palace 2m7’ de vreemdste is, een duistere ambient sfeer die op zichzelf weinig voorstelt maar in de context van het album wel degelijk werkt als overgang naar wat volgt. Dat is meteen ook de kern van deze plaat: het is geen album om zomaar wat nummers uit te pikken, het werkt het best als je het van begin tot eind beluistert.
Toch blijft er iets wringen. Waar eerdere Kasabian platen zoals ‘West Ryder Pauper Lunatic Asylum’ de dansbare uitstapjes gebruikten als een zoet sausje over rauwe rock-en-roll, voelt ‘Act III’ vaker andersom, met de dansbare kant die soms de overhand krijgt over de herkenbare, agressieve energie waar de band ooit bekend om werd. Het zorgt ervoor dat de plaat prettig wegluistert, maar dat je je ook afvraagt waar Kasabian nu precies voor staat.
Het is een plezierige plaat, vol energie en met dat karakteristieke Kasabian sausje, maar het voelt niet als het sluitstuk dat een trilogie verdient. Fans die houden van de meer speelse, dansbare kant van de band zullen zich hier prima vermaken, maar wie op zoek is naar de rauwe rock van weleer komt hier maar gedeeltelijk aan zijn trekken. (6/10) (Columbia Records)