Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums achterblijven. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
Kingcrown – Moonfall
Kingcrown is een Franse powermetalband opgericht in 2018 door de broers Jo en David Amore, ex-leden van de cultband Nightmare. In 2015 starten ze het project ‘Oblivion’ na hun vertrek bij Nightmare. Na het eerste album ‘Resilience’ (2018) besluiten de broers de bandnaam te veranderen in Kingcrown, dat beter past bij de muziek die ze spelen. Kingcrowns muziekstijl is geworteld in de Europese en dan vooral de Duitse powermetal. Kingcrown klinkt namelijk Duitser dan Duits. De band is geïnspireerd door bands als Helloween, Gamma Ray en Masterplan en dat is duidelijk terug te horen. ‘Moonfall’ is een goed powermetal-album met als enig punt van kritiek dat het originaliteit ontbeert. (Ad Keepers) (7/10) (Rockshots Records)
Emil de Waal Old News – Novelties
Klarinettist Elith ‘Nulle’ Nykjær overleed in 2023 en daarmee verloor de Deense groep Old News een muzikant die een zware stempel op het bandgeluid drukte. Het had het einde van Old News kunnen zijn. Drummer Emil de Waal, ook actief in Kalaha, besloot echter om de groep niet op te heffen, maar om door te gaan en een nieuwe weg in te slaan. In Henriette Groth werd een nieuwe klarinettist gevonden, met een eigen stijl en juist daardoor weer bepalend voor de klank van Old News. Hoewel ‘Novelties’ anders doet voorkomen in de presentatie, speelt De Waal vooral op de achtergrond. Met subtiel drumwerk stuurt hij de stukken weliswaar, maar nergens dringt hij zich op. “Novelties” is daarbij een heel ander album geworden dan hetgeen we van Old News kennen. Om te beginnen bevat dit album geen covers, maar enkel originele composities waarin de groep uit diverse jazzgenres put. ‘Scrap Rag’ is de meest “klassieke jazzy” track op het album. ‘I Am Nobody’ met zang van gastvocalist Randi Laubek zou op menig prog- of artpopalbum niet hebben misstaan. ‘Novelties’ is een gevarieerd album, al draait veel nog steeds om de klarinet, wat op zichzelf een mooi eerbetoon is aan Nykjær. Soms dromerig improviserend, dan weer speels fladderend in een barokachtig thema zoals in de afsluiter “Nuntii Veteres”, Latijn voor oud nieuws. Maar als ‘Novelties’ iets niet is, dan is het wel oud nieuws. (Jeroen Mulder) (8/10) (April Records)
Apocælypse – Fænix
‘Fænix’ is het debuutalbum van Ira Black, die vooral bekend is als gitarist van bands als Vio-Lence en Metal Church. Met Apocælypse tapt hij echter uit een geheel ander muzikaal vaatje. Niet alleen zingt hij nu ook, naast het feit dat hij gitaar speelt, maar hij maakt ook andere muziek. De thrashmetal heeft plaatsgemaakt voor moderne metal in de stijl van Disturbed en Five Finger Death Punch. Niet verwonderlijk als je de namen van de ritmesectie kent. Bassist Matt Snell speelde bij Five Finger Death Punch en drummer Lonny Pasillas verdiende zijn brood eerder bij Kill Devil Hill en Deadsett. De line-up wordt gecompleteerd door Ira’s zoon Ira Black IV, die evenals Ira zelf gitaar speelt op ‘Fænix’. Het album balanceert tussen klassieke thrash en moderne groovemetal. Hierdoor is het muzikaal noch vlees noch vis en zullen zowel thrash-fans als moderne groovemetal-fans evenals ondergetekende niet goed weten wat ze met dit debuutalbum van Apocælypse aan moeten. (Ad Keepers) (6/10) (Napalm Records)
Gavin Friday – Decadance, The Ecce Homo Orchestra Reworks
‘Kijk de mens’, oftewel ‘Ecce Homo’, was Gavin Friday’s laatste album uit 2024. Zijn albumoutput is van een summiere aard, maar zie: twee jaar later komt Friday zowaar met een orchestrale bewerking van de muziek van ‘Ecce Homo’. Al is het woord ‘orchestrale’ in deze context ver te zoeken. Het is namelijk een volledig elektronisch album, waarop bewerkingen van een aantal nummers van het origineel worden samengesmeed tot één doorlopend elektronisch geheel. De elektronica fungeert als een orkest, dat de muziek in een uitgesproken decadente stijl aan elkaar smeedt. De tijd van ‘Just a Penny for the Poor I Ask’, ligt inmiddels al lang achter hem. Friday heeft echter altijd een voorliefde voor elektronische muziek gehad, waarvan ook zijn spaarzame soloalbums getuigen. Op deze herbewerkingen van ‘Ecce Homo’ krijgt die elektronica zowat de volledige vrije hand. Daar zullen ongetwijfeld liefhebbers voor zijn, al zullen anderen wellicht afhaken. Wie er echter even voor gaat zitten, ontdekt gaandeweg steeds meer lagen, die zich naarmate het album vordert langzaam blootgeven. Of deze release volledig op eigen benen moet staan, of net zo goed als bonus-cd bij het originele album had kunnen verschijnen, is aan de luisteraar. Decadance is het zeker. (Bart van de Sande) (6/10) (BMG)
Ellie Goulding – I Know Too Much
Met ‘I Know Too Much’ levert Ellie Goulding haar zesde studioalbum af, de opvolger van ‘Higher Than Heaven’ uit 2023. De Britse zangeres presenteert een plaat die pendelt tussen gospel getinte popmuziek, zoals op opener ‘Black Prada Dress’, en ingetogen folk, hoorbaar in ‘Always Think Of You’. Thematisch draait het album om zelfbedrog en de pijnlijke waarheid achter mislukte relaties, iets wat Goulding treffend verwoordt in ‘Misremember You’. Toch blijft de uitwerking regelmatig steken in oppervlakkigheid. Nummers als ‘Jealousy’ en ‘Nobody Dances’ klinken verzorgd maar weinig gedurfd, en missen de scherpte die de songteksten beloven. Producer Jack Rochon kiest voor luchtige synths en strakke elektronische ritmes, wat op ‘For Your Entertainment’ goed uitpakt, maar elders voor een wat afstandelijke sfeer zorgt. Sluitstuk ‘Ravers’, Gouldings eerste solo dance track, moet het album een helder perspectief geven, maar oogt eerder als een losstaand experiment dan een logisch vervolg op wat eraan voorafging. ‘I Know Too Much’ toont een artieste die zoekende is naar een nieuwe richting, zonder die volledig te vinden. Wie Goulding kent van haar eerdere werk, hoort hier vooral een voorzichtige tussenstap. (William Brown) (7/10) (Polydor)
