Aan het eind van de jaren 70 stond Italië in directe verbinding met de discomuziek uit Amerika. Producer Mauro Malavasi stelde onder leiding van de Guadeloupaanse dj en zakenman Jacques Fred Petrus een groep studiomuzikanten samen die zijn Italiaanse disco met strakke Amerikaanse zang combineerde. Het resultaat was Change, een van de invloedrijkste Italiaans-Amerikaanse bands uit de jaren 80. Na jaren van afwezigheid stond de band in hernieuwde vorm exclusief in Paradiso in Amsterdam.
Al decennia zijn de hits van Change aanwezig op menig disco- en funkfeest. Waar de band in haar beginjaren werd bijgestaan door jonge vocalisten als Luther Vandross en Jocelyn Brown, kwam in 1983 zanger en percussionist Rick Brennan, destijds het gezicht van de B.B. & Q. Band, als frontman bij Change. Vanavond leidde hij deze nieuwste versie van de band met een glimlach en een hoop heerlijke grooves.
De opening van de avond was in handen van dj Mad. Moeiteloos draaide de ervaren dj en vj een heerlijke mix van discoplaten in elkaar, waarbij er tussendoor videoshoutouts van iconische artiesten uit de jaren 80 klonken. Cameo, Lilo Thomas, Shalamar – de mix was een feest van herkenning. Ook hits van Tony Scott, de hiphouselegende die intussen wegens ziekte is overleden, kwamen onder luid gejuich van het publiek langs. Dj Mad gaf een perfect startschot voor een memorabele avond.
Na een charmante introductie van cabaretier en radiomaker Howard Komproe liepen de leden van Change met een grote glimlach het podium op. “Good evening, Amsterdam!”, klonk het door de speakers voordat de vier vocalisten het podium betraden en direct met het nummer ‘Miracle’ van start gingen. De discoband is minstens net zo bekend om haar sterke vrouwelijke vocals, vanavond verzorgd door het Britse trio Susi A, Sulene Fleming en Leanne Sandy. Swingend brachten de drie goedlachse dames sfeer en discodansjes naar Paradiso.
Plots verwisselde de band het eerste nummer voor de dreunende baslijn van ‘Heaven of My Life’, wat op luid gejuich uit het publiek kon rekenen. Met een grijns gaf de bassist zich over aan het aanstekelijke ritme en klapte de zaal tijdens de bassolo mee. Eenmaal overtuigd dat de band vanavond kwaliteit kwam leveren, kwam het nostalgische publiek daarna echt los. “Y’all got it! We’re gonna party up in here tonight!”, riep Rick terwijl de band het iconische ‘The Glow of Love’ instartte.
Minstens net zo iconisch was de verschijning van leadzanger Rick Brennan zelf. In 1985 begon hij een nieuwe look, die in Paradiso een ultieme vorm aannam. Volledig in het zwart gestyled met een grote, witte sombrero, aangedikte wenkbrauwen en een indrukwekkende collectie aan gouden sieraden belichaamde de artiest de flamboyante stijl uit de jaren 80. Samen met de disco-outfits van de vocalisten en de aanstekelijke italodisco leek het concert één grote tijdmachine naar vroeger. Precies waar fans van de band op hoopten.
Ondanks dat de bandleden door de afstelling van het geluid bij vlagen dof klonken en soms in de mix verdronken, was goed te horen dat zowel Rick als de drie dames prima bij stem waren. Vooral tijdens ‘A Lover’s Holiday’ en ‘Paradise’ klonk Change vocaal sterk, hoewel dit vroege nummers uit de catalogus van Change waren en zelfs Rick toen nog geen bandlid was. Daar was op het podium absoluut niets van te merken en de band speelde alsof ze de nummers gisteren schreef.
Natuurlijk was er ook genoeg ruimte voor instrumentale breaks. Op ‘Paradise’ kregen we een heerlijke gitaarsolo, ‘Mutual Attraction’ gaf ruimte voor solo’s van de bassist en toetsenisten en tijdens ‘Searchin’’ pakte leadzanger Rick zelf even de percussie op. Het gevaar met nummers uit de jaren 80 is dat ze live tegenwoordig wat plat kunnen klinken. Bij Change was hiervan absoluut geen sprake, en het publiek zwijmelde ruim een uur op een wolk van nostalgie.
“I need my man in the back to turn the mic up, because this is not easy for a 70-year old man”, grapte Rick Brennan tijdens dat laatste nummer, waarvoor Luther Vandross de vocalen zong. Gezien Ricks leeftijd is het indrukwekkend dat het nummer überhaupt werd gespeeld, en ook voor de hoge noten schroomde de zanger niet. Het getuigde van een ongekende en indrukwekkende liefde voor de catalogus van Change, waar de zanger een onmiskenbaar onderdeel van was en is gebleven.
Nadat de band het podium verliet, schreeuwden fans om ‘dat ene nummer’ dat natuurlijk niet kon ontbreken: ‘Change of Heart’. De door Jimmy Jam & Terry Lewis geproduceerde hit is het hoogtepunt van Rick Brennans run en heel Paradiso zong uit volle borst mee, zelfs de schreeuw en opvolgende aanstekelijke bridge. De gitarist verwerkte zelfs een CHIC-achtige lick in het nummer, als ode aan hun inspiratie voor het vormen van Change.
Na afloop van het concert konden de fans in de zaal hun geluk niet op. Bij de merchandise lag uniek gesigneerd materiaal en in de benedenzaal verzorgde dj Mad een afterparty die de euforie nog even doortrok. Vanavond werd één ding duidelijk: beide bands van de Petrus-Malavasi-samenwerking waren veertig jaar later relevant, op niveau en iconisch. Het sprak boekdelen dat juist Rick Brennan, die aan beide bands bijdroeg, na al die tijd het vaandel met zoveel trots droeg.
Foto’s (c) Tyron Rosheuvel
