Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums achterblijven. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
Ben Crosland Quintet – North York Skies
York en specifiek de ruige veenlanden van North York in Engeland zijn een apart universum. Het is de thuishaven van bassist Ben Crosland die in twaalf stukken op ‘North York Skies’ een ode brengt aan het landelijke karakter van de streek, haar inwoners en haar rijke geschiedenis. Dat doet Crosland in een eigen, herkenbare stijl die duidelijk is geworteld in de traditionele jazz, met toefjes funk, folk, blues en zelfs tango (in ‘Fat Betty’). Die tango is de enige vreemde eend in de bijt. Bij Crosland geen woeste experimenten, maar goudeerlijke jazz waarin elke partij ruimte krijgt om te schitteren terwijl de bassist zelf met drummer Nic France verantwoordelijk is voor een strakke ritmesectie. De composities vertellen allemaal een verhaal aan de hand van fraaie melodieën met soms toch verrassende elementen, bijvoorbeeld in het instrumentarium of de arrangementen. De funky opening ‘The Optimist’, de naam van een trein die door de veenlanden rijdt, begint bijvoorbeeld met een Hammond-orgel dat het stuk een bijzondere, Lonnie Smith-achtige Q aan vibe meegeeft. Crosland en zijn kwintet voelen zich het meest thuis in de meer up-tempo stukken, maar het album kent zeker een paar rustpunten. ‘The View from Room 12’, de favoriete kamer van moeder Crosland in het hotel Lastingham Grange, is een wonderschone ballad waarin achtereenvolgens trompettist Steve Waterman en gitarist Chris Allard je meevoeren de landerijen in die zich boven de oude vestingstad uitstrekken. Met ‘North York Skies’, uitgebracht op het eigen label van Crosland, krijg je twaalf zeer verzorgde stukken, zonder echte uitschieters. Rust, nuance en vooral vakmanschap. (Jeroen Mulder) (7/10) (Jazzcat Records)
Andrew Van Garratt – Point Nemo
Andrew Van Garratt is een Britse rock- en indiemuzikant/singer-
Liam Hayes – Dancing Backwards
De Amerikaanse muzikant Liam Hayes keert terug met het album ‘Dancing Backwards’. Bekend van zijn eerdere werk onder de naam Plush laat de liedjesschrijver op deze plaat een meer gepolijst geluid horen. Waar zijn klassieker ‘Fed’ blonk van soulvolle arrangementen, kiest Hayes hier voor een meer ingetogen benadering. De openingssong ‘Dancing Backwards’ zet direct een intieme toon neer met zwevende piano’s en verzorgde strijkers. Toch weet de zanger niet over de gehele lengte te overtuigen. Sommige composities zoals ‘We Need You’ blijven te lang hangen in muzikale ideeën die nauwelijks tot een bevredigende climax komen. De productie van Vincent Carlo klinkt helder en de vocalen liggen prettig in de mix, maar het ontbreekt af en toe aan compositorische daadkracht. Liedjes zoals ‘Eight Degrees’ tonen gelukkig wel zijn kenmerkende vakmanschap op het gebied van melodie. Het is een degelijke plaat die fans van ambachtelijke popmuziek zeker zal aanspreken, hoewel het niet het niveau van zijn vroegere werk haalt. De luisteraar krijgt een verzameling sfeervolle liedjes voorgeschoteld die soms net iets te vrijblijvend aanvoelen. (William Brown) (7/10) (Royal Oak)
Marc Amacher – Overdrive
Gitaarheld Marc Amacher beukt genadeloos door de boxen met zijn album ‘Overdrive’. Deze Zwitserse bluesrocker levert elf nummers af die rammelen van de energie en smerige versterkergeluiden. Vanaf de opzwepende opener ‘Hell Yeah’ laat hij er geen misverstand over bestaan dat concessies doen geen optie is. De gitaarriffs schuren als schuurpapier over je trommelvliezen, terwijl de rokerige stem van Amacher een rauw randje toevoegt aan elke compositie. Track zoals ‘Streets Are Golden’ ademen de sfeer van een broeierige kroeg op een bloedhete zomernacht. Het duetslot ‘Can’t Beat Time’ vormt een heerlijk rustpunt waarin de spanning onder de oppervlakte blijft broeden. De hele opname ademt live dynamiek en laat weinig ruimte voor gladgestreken studiotrucjes. Het nummer ‘Cash Smash Boogie’ knalt vol vet gitaarwerk en strakke drums uit de luidsprekers. Amacher laat zien dat authentieke rockmuziek helemaal niet dood is, mits je het brengt met voldoende ballen en passie. Dit is een eerlijke en meedogenloze plaat geworden voor iedereen die van vuile gitaren en onversneden blues houdt. (Anton Dupont) (8/10) (Hoboville Records)
Doro – Live (1993-2026) (Re-issue)
Ook de legendarische Duitse zangeres Doro brengt nu een re-issue uit van het in 1993 uitgebrachte livealbum met de zeer originele albumtitel ‘Live’. Het album telt 17 nummers, met veel materiaal van haar band Warlock, waaronder de klassiekers ‘All We Are’ en ‘Für Immer’, die op het vierde en laatste Warlock-album ‘Triumph And Agony’ staan. Ook speelt ze solomateriaal en staat er een cover op het album, namelijk ‘Only You’ van Kiss, dat terug te vinden is op hun album ‘Music from “The Elder”’. Deze re-issue is voorzien van een volledig nieuwe audiomaster en ook het beeldmateriaal is digitaal geremastered. Waar je in 1993 nog een VHS-videoband in je videorecorder moest schuiven om de concertbeelden, opgenomen in Hamburg en Keulen, te bekijken, kun je ’m nu afspelen op DVD. Ook de verpakking en het artwork verschillen ietwat van het origineel. Metalville Records verzorgt de fysieke distributie van de CD’s en DVD’s die uitgebracht worden door Doro’s eigen platenlabel Rare Diamonds Productions. Universal Music Germany bezit nog altijd de rechten van het origineel uit 1993. Zij hebben in samenwerking met Doro de exclusieve Picture Disc Vinyl uitgebracht. Ik, persoonlijk als niet-die-hard fan zijnde, vind het niet genoeg om tot aanschaf van deze re-issue over te gaan. Fans van The Metal Queen moeten daarentegen weer in de buidel tasten. (Ad Keepers) (6/10) (Metalville Records)
