Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums achterblijven. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
Tragik – Propaganda Elite
Gebrek aan inspiratie kan de Amerikaanse hardrockband Tragik, of beter gezegd alleskunner en multi-instrumentalist Phil Vincent, niet ontzegd worden. Met een gemiddelde van ongeveer 1 album per jaar brengt hij sinds 2007 albums uit die ook nog eens allemaal een hoog niveau halen. Ook op ‘Propaganda Elite’ wordt hij weer bijgestaan door drummer Dirk Phillips en bassist Damian D’Ercole. De Britse gitarist Vince O’Regan is ook op dit album weer te horen als vaste gastmuzikant en neemt de herkenbare vurige leadgitaarsolo’s voor zijn rekening. Alle overige instrumenten worden gespeeld doir muzikale veelvraat Phil Vincent zelf. Daarnaast schreef hij ook alle nummers en is hij verantwoordelijk voor het uitstekende geluid van het album dat hij produceerde en mixte. Opener ‘Bushwacked’ zal even schrikken zijn voor de fans vanwege het vurige aan metal schurende tempo, maar de rest van het album heeft de alom bekende Phil Vincent-signature. Het beste nummer is het ruim acht minuten durende ‘Ego Trip’ waarin je alles kunt horen waar Tragik voor staat. Verder staat er ook nog een cover op het album, namelijk ‘Joy to the World’ van Three Dog Night. (Ad Keepers) (8/10) (Rock Company)
FLO – Therapy At The Club
Het Britse R&B-trio FLO brengt met ‘Therapy At The Club’ zijn tweede studioalbum uit, en die titel is precies wat het beloofde: zestien nummers die de nacht doorlopen van voorpret tot ochtendkater. Samen met onder anderen Amy Allen, Steph Jones en Julian Bunetta schreven Jorja Douglas, Renée Downer en Stella Quaresma een plaat die verlangen, hartzeer en zelfvertrouwen bijeenbrengt in dromerige, donkere R&B-geluiden. Openingssingle ‘Leak It’ is een zelfverzekerde popknaller die verwijst naar de girlgroups waarmee de dames zijn opgegroeid, terwijl de titeltrack ‘Therapy At The Club’ met een pianobegeleiding een kwetsbaarder kant laat horen achter de dansvloerbravoure. Nummers als ‘Don’t Break Her Heart’ houden de energie hoog zonder de emotionele lijn van het album los te laten. FLO combineert hier vlot de swagger van een avond stappen met de openhartigheid van een dagboek, en dat contrast houdt het geheel verrassend samenhangend. ‘Therapy At The Club’ bevestigt dat de groep inmiddels een eigen geluid heeft gevonden binnen de hedendaagse R&B. (Tobias Braun) (7/10) (Republic Records / EMI)
Haken – in a fever dream
De nieuwe EP van Haken heet ‘in a fever dream’ (met kleine letters). Deze opent kalm, maar natuurlijk volgen er een aantal metalelementen. De laagjes zijn goed verdeeld over de headset. Het lijkt te eindigen, maar het is een overgang naar een minimalistisch stukje. Je hoort de emotie in de zang, en later in de grunts. In ‘delirium’ zijn er vervreemdende elementen/klanken in de muziek, de zang klinkt soms vervormd. Je voelt het gevecht van het gevangen zitten in een delier… indrukwekkend. De staccato, vervormde zang in ‘eclipsed by you’ duurt vrij lang, maar past bij het vreemde gevoel van koortsdromen. In ‘bleeding sky ‘ lijkt het alsof je tussen waken en slapen in zit. In zang en muziek is er een wisselwerking tussen positief en negatief. De overgang van gesampelde geluiden naar fluitende vogels verloopt merkwaardig. De hoofdpersoon in ‘lotus’ klinkt soms breekbaar, op andere momenten krachtig. Enkele zinnen worden gegrunt. Gevolgd door een minimalistisch deel met pianoklanken. De ‘koorzang’ geeft wat extra’s. De opbouw naar het einde is bijzonder. Na afloop laat ik deze conceptuele EP nog even op mij inwerken. (Esther Kessel-Tamerus) (8/10) (InsideOutMusic)
The Sweet – Live At The Capitol (Hanover 1991)
(The) Sweet is bezig om ons een inkijk te geven in hun verleden door het uitbrengen van(live)materiaal dat op de planken is blijven liggen, maar zeker de moeite waard is om te releasen. Eerder werden we al verrast door het album ‘Sweet Fanny Adams Revisited’ met opgepoetste opnames van het moeilijk te vinden livealbum uit 2012. Op dit album duiken we nog dieper terug in de tijd. 20 jaar om precies te zijn. De opnames op dit album dateren van 1991 en laten een band horen die wanhopig probeert af te komen van hun glamrock-imago, maar tegelijkertijd toch nog teruggrijpt naar de vroege 70’s-glamrockhoogtijdagen. De nummerkeuze is hierdoor wat onevenwichtig. Het album bevat voor het merendeel stevige (hard)rocknummers, maar ook de hits zoals ‘Fox On The Run’ en ‘Ballroom Blitz’ ontbreken niet, al worden ze wel steviger gespeeld dan de originele 70’s-versies. Niet verwonderlijk trouwens met bandleden die in het verleden hebben gespeeld in bands als Lionheart en Michael Schenker Group. Ook van deze re-issue word ik weer erg vrolijk. (Ad Keepers) (8/10) (Metalville)
The Hu – Hun
Met hun debuutalbum ‘The Gereg’ zette The Hu zich in 2019 direct op de internationale kaart. De Mongoolse band wist traditionele instrumenten, karakteristieke keelzang en moderne metal op een overtuigende manier samen te brengen. Die opvallende mix bracht het gezelschap ook naar de grotere podia buiten Mongolië. Opvolger ‘Rumble of Thunder’ borduurde daarop voort. De verrassing van het debuut was grotendeels verdwenen, maar de band groeide in compositie en uitvoering. Met ‘Hun’ zet The Hu die ontwikkeling overtuigend voort. De groep blijft trouw aan haar culturele wortels, terwijl invloeden uit de westerse metal zorgvuldig worden verweven in het eigen geluid. Juist die balans maakt de band onderscheidend binnen het genre. ‘Hun’ staat nadrukkelijk stil bij de Mongoolse geschiedenis, de voorouders en de eeuwenoude verbondenheid met paarden en ruiters. Nummers als ‘Echoes of My Father’ en ‘Horsemen’ zijn daarvan een weergave. De authentieke instrumentatie en zang in de eigen taal geven de composities een eigen karakter, waarbij de emotie moeiteloos de taalbarrière overstijgt. The Hu is nog altijd volop in ontwikkeling en blijft sleutelen aan een herkenbare eigen sound zonder de culturele identiteit te verloochenen. Met ‘Hun’ bewijst The Hu dat ze een band zijn die je, zeker live, niet mag missen. (Bart van de Sande) (8/10) (Better Noise)
