Zes jaar was het stil rond The Strokes, en dat is voor een band die ooit het gezicht van de indierock definieerde een lange stilte. Frontman Julian Casablancas gooide in die tussentijd zijn eigen reputatie meermaals op de schop met zijn zijproject The Voidz, wat bij fans niet altijd goed viel. Met ‘Reality Awaits’, geproduceerd door niemand minder dan Rick Rubin, moet de comeback compleet worden. De hamvraag is of dat lukt, of dat de band opnieuw haar eigen nostalgie in de weg zit.
Het is meteen duidelijk dat Casablancas geen zin heeft om het zichzelf makkelijk te maken. Op opener ‘Psycho Shit’ klinkt zijn stem zwaar vervormd, gestoken in een dikke laag autotune die bij een deel van het publiek nu al kwaad bloed zet. Wie kwam voor de rauwe garagerock van ‘Is This It’ zal hier moeten wennen. Toch zit er iets onder die laag effecten. Gitaristen Nick Valensi en Albert Hammond Jr. spelen op ‘Going Shopping’ hun kenmerkende, in elkaar grijpende lijnen, en drummer Fab Moretti houdt alles strak en zonder poespas bij elkaar. Casablancas gooit er tussendoor wat maatschappijkritiek tegenaan, al is niet altijd helder waar hij precies naartoe wil.
De plaat is met negen nummers niet lang, maar voelt op momenten toch uitgerekt. ‘Falling Out of Love’ hangt te lang in dezelfde mistroostige sfeer zonder dat er veel gebeurt, en ‘The Fruits of Conquest’ mist de scherpte die de band ooit haar naam gaf. Gelukkig is er ook ruimte voor de nodige gekte. Slotnummer ‘Tyrants of the Mellow Moon’ bouwt op naar een uitgesponnen gitaarsolo die bijna prog aandoet, ver weg van de strakke driekwartminutensingles waar de band ooit mee begon. Het is een gok die niet iedereen zal waarderen, maar wel laat zien dat deze mannen nog altijd durven schuren.
Wat opvalt is dat Rubin de band niet heeft proberen terug te duwen naar 2001. In plaats daarvan krijgt Casablancas alle ruimte om te experimenteren, ook als dat soms ongemakkelijk klinkt. Dat maakt ‘Reality Awaits’ een plaat die je niet moet benaderen als het zoveelste rocknostalgieproject. Het is eerder een band die worstelt met haar eigen legacy en daar hardop over nadenkt, met wisselend succes. Fans die louter hopen op een herhaling van ‘Room on Fire’ komen bedrogen uit, wie openstaat voor een oudere, grillige versie van The Strokes vindt hier genoeg om zich aan vast te bijten.
Het eindoordeel hangt dan ook sterk af van wat je van deze band nog verwacht. Als rockplaat is ‘Reality Awaits’ rommelig, soms zelfs ronduit vreemd, maar de momenten waarop het wel klikt bewijzen dat er nog leven zit in deze groep. Geen triomfantelijke terugkeer, wel een eerlijke, ongepolijste poging van een band die duidelijk niet van plan is stil te blijven staan. (6/10) (Cult Records)