Op de bloedhete donderdagavond van 18 juni 2026 werden de deuren van 013 in Tilburg geopend voor het concert van The All-American Rejects. Deze Amerikaanse band stond jaren geleden voor het laatst in Nederland op het podium. Nu ze voor het eerst in veertien jaar een nieuw album uitbrachten, vonden ze het weer tijd voor een tour door Europa.
Hoewel de band meer dan een decennium op een nieuw album heeft laten wachten, heeft ze in de tussentijd niet stilgezeten. Zo brachten ze verschillende EP’s uit, ontdekte zanger Tyson Ritter het acteren, en speelde de band een tijdje een heuse House Party Tour, waarin ze voor een zo laag mogelijke prijs op zo klein mogelijke locaties optraden. De viraliteit die deze tour de band opleverde, voelde als een terugkeer van The All-American Rejects.
Zo ook in het bloedhete Tilburg. Voordat de band begon met spelen, werden er over het publiek tientallen ballonnen losgelaten, schijnbaar door iemand zelf meegenomen, wat zorgde voor speelse aanblikken. Toen het viertal het podium betrad en hun hit ‘Swing, Swing’ inzette, moesten ze de massa aan ballonnen wel erkennen. Deze werden dan ook veel heen en weer getrapt, tot groot vermaak van Ritter.
Ritter was sowieso een bijzondere verschijning op het podium. Hoewel er moeilijk viel te bepalen of hij aan de drugs zat of dat het gewoon zijn persoonlijkheid was, nam hij een bijzondere energie mee het podium op. Van excentrieke dansbewegingen en een intrigerende mimiek tot aan de verhalen die hij vertelde, gedroeg zich Ritter als een echte rockster. Deze verhalen gingen van hot naar her, zonder dat je er een touw aan kon knopen.
De setlist was erg gevarieerd, van ieder album kwam er in ieder geval één nummer langs. Hoewel hun laatste album ‘Sandbox’ nog maar een maand geleden uitkwam, leek de band het niet aan te durven om meer dan drie nummers van dit album te spelen. Het was ook duidelijk aan de hoeveelheid energie van het publiek te merken dat er weinig mensen voor deze nieuwe muziek kwamen. Hoewel het enthousiasme er bij de grote hits uit de jaren ‘00/’10 goed in zat, verdween dit als sneeuw voor de zon op de momenten dat er ietwat minder bekende nummers voorbij kwamen. Zo sprongen mensen als een gek op en neer bij ‘Move Along’ en ‘Dirty Little Secret’, dit was ver te zoeken bij ‘Get This’ en ‘King Kong’. Tijdens het emotionele ‘Green Isn’t Yellow’ praatten de mensen in het publiek er zelfs zo hard doorheen dat het bijna de muziek overstemde, wat ergens wel onbeleefd aanvoelde. En dat terwijl Ritter nog de opmerking maakte dat wij Nederlanders ‘altijd zo beleefd zijn’, omdat er weinig mensen aan het joelen of schreeuwen waren tussen nummers door.
Als afsluiter van de avond werd het publiek een nummer beloofd dat de band volgens Ritter nét backstage geschreven had. Vervolgens probeerde hij door zich heel hard te concentreren de songtekst aan het publiek door te geven, zodat iedereen mee zou kunnen zingen. Natuurlijk zetten ze toen hun allergrootste single in, ‘Gives You Hell’, waarbij iedereen, inderdaad, de volledige tekst mee wist te zingen.
Foto (c) Wyona Latupeirissa
