Na drie jaar vrijwel radiostilte was het ‘eindelijk’ tijd voor Harry Styles om zijn weg terug in de livemuziekwereld te beginnen. Met een aantal zogeheten residencies blaast hij zijn carrière in verschillende steden een nieuw leven in, en dit mocht nergens anders dan in ons eigen Amsterdam beginnen.
De laatste keer dat Styles een voet in de Johan Cruijff ArenA zette was op 6 juni 2023. Met zijn nieuwe album, ‘Kiss All The Time. Disco, Occassionally’, laat hij een hele andere kant van hemzelf zien, waardoor de sfeer van de Together Together Tour ook lastig te peilen was.
Zoals men inmiddels van deze performer gewend is, begon hij groots en uitbundig. Een voltallige band, ruim aanwezige bas en vooral een LED-scherm waar je ‘u’ tegen kon zeggen. Niet alleen de schermen op het podium, maar ook het podium zelf was onderdeel van de LED-show.
Na een lang, spannend intro, met veel synthetische invloeden, kwam hij op in een blauwe trui met rode jas, en begon met ‘Are You Listening Yet?’. De vibe was gelijk aan. Hij sprong zelf als een klein, vrolijk hertje als een gek rond op zijn mega podium, en de fans deden misschien nog wel enthousiaster dan hij was mee.
Hierna volgde een reeks aan ‘gouwe ouwe’ hits: ‘Golden’, ‘Adore You’ en ‘Watermelon Sugar’. Alle drie enorme radiohits, maar in het Harry Styles-omgetoverde stadion toch minder leuk ontvangen dan de nieuwe tunes. Tussen deze nummers door kwam de eerste van vele emotionele speeches en werd direct duidelijk hoeveel baat hij zelf ook bij deze avond had. De dankbaarheid en het enthousiasme dat hij weer terug mocht komen was voelbaar op een manier als nooit tevoren.
Het duurde wel lang voordat een volgende nummer van het nieuwe album kwam. Na ‘Music For A Sushi Restaurant’ volgde dan toch de zesde track, ‘Taste Back’. Dit is een nummer wat erg neigt naar de voorgaande albums en welke een echte meezinger bleek te zijn.
Ook al draaide het samenzijn volgens Styles vooral om samen dansen op de muziek, was er ook ruimte voor wat meer emotionele nummers. Tijdens ‘Coming Up Roses’ gingen alle zaklampen in de goedgevulde ArenA aan en werd vooral geluisterd naar de muziek.
Het was een erg intieme setting voor het immense podium. Een strijksextet betrad het podium, Harry nam plaats achter de piano; de kracht in Harry’s stem, die de eerste paar nummers toch minder opviel, kwam eindelijk goed naar boven. Harry vervolgde: “Het volgende nummer is een nummer wat ik voorheen altijd richting het einde speelde, omdat het voelde als het einde van een tijdperk. Nu wil ik hem graag op het begin spelen, want ik heb hoop dat we hiermee het nieuwe begin in kunnen blazen en na, wat ik graag akte 1 wil noemen, door kunnen gaan met akte 2: dansen!”
Akte 1 werd beëindigd met het nummer ‘Fine Line’, welke bij de meeste fans bekend staat als één van de mooiste nummers die hij ooit geschreven heeft. Dit kwam alleen niet volledig tot uiting, door de extreem aanwezige bas welke zelfs door de mooie, zachte noten heen trilde en echt een zeurderige toon achterliet. Fans achterin de ArenA namen hun moment en zijn erbij gaan liggen of zitten. Tranen rolden over de wangen en veel knuffels werden uitgedeeld. Na de laatste “we’ll be alright” werd het lange tijd stil in het stadion.
Om de tijd te doden waren er fantastische visuals aanwezig. Het ombre effect wat al de gehele tijd in aanloop naar de tour overal en nergens gebruikt wordt, was nu ook ruimschoots terug te vinden. Zelfs de hoge pilaren met lampen eraan gevestigd dansten mee op de muziek. Het totaalplaatje liet zien dat er met een heel groot team aan deze tour gewerkt is en dat over ieder detail goed nagedacht is.
Akte 2 begon met radiohit ‘American Girls’. Hier pakte Harry een formantfilter om een robot-achtig effect, welke vaker op het album te horen is, te creëren. Bij het publiek brandden de dansmoves nu ook los, waar bij Harry en zijn band vanaf de eerste noot al niks aan te ontbreken viel. Dit werd alleen nog maar meer tijdens ‘Keep Driving’, ‘Ready, Steady, Go’ (waar de formantfilter weer perfect tot zijn recht kwam) en ‘Dance No More’. Tussendoor was er nog ruimte voor Harry om interactie met zijn fans te zoeken, ook al voelde dit wel geforceerd, nadat hij aankondigde dat hij het voorheen ook altijd deed. Hij leek er toch minder plezier in te hebben en het te zien als een ‘moetje’.
Tijdens ‘Ready, Steady, Go’ en ‘Dance No More’ gebeurde iets wat Styles tot op heden vrijwel nooit op het podium gedaan had: hij had een choreografie en dansers op het podium. Het was tevens een choreografie waar je ‘u’ tegen kon zeggen. Iedere stap klopte en het was te zien hoeveel moeite hierin gestoken was tijdens de repetities. De fans namen bij het volgende nummer de choreografie over; het was namelijk tijd voor ‘Treat People With Kindness’, met de bijbehorende ‘bootscoot’, een door fans bedachte dans. Achterin de zaal volgde ook een polonaise.
Na nog een paar nummers van het nieuwe album was het tijd voor een reeks aan nummers die voor Harry extra belangrijk zijn geweest. “I hope they do the same for you.”, waarna ‘Carla’s Song’ en ‘Aperture’ volgden.
De encore ving aan met het emotionele ‘Matilda’ en een zogenaamd nummer wat hij gister backstage geschreven heeft, ‘Sign Of The Times’. De hele zaal was in de war en Harry kon gelukkig enorm genieten van zijn eigen grap. De encore sloot uiteindelijk af met ‘As It Was’, een klassieker met veel fantradities. De “Harry you’re no good alone” werd extreem luid geschreeuwd, evenals “The good ones” en “Leave America!” Hij rende nog vrijwel een halve marathon op het podium om iedereen te bedenken en weg was hij. Geen ‘Kiwi’, zoals bij vorige shows.
Het was een redelijk plots einde. Er hing weinig samenhang in de gehele setlist, op het middenstuk na. Hoewel het oud en vertrouwd was om de Brit weer op het podium te zien, was het toch een behoorlijke simpele setlist, waar meer uit te halen viel.
De dankbaarheid, liefde en het samenzijn zal de komende drie weken nog ruimschoots aanwezig zijn rondom station Amsterdam Bijlmer ArenA, een beweging die ontstaat door slechts één persoon; dat is toch best bijzonder.