In het kader van hun ‘Runnin’ Blind’-Tour deden The Commoners het café van Grenswerk aan in Venlo. Het Canadese vijftal timmert al geruime tijd hard aan de weg in Europa en speelde vorig jaar al shows in Leiden en Amsterdam. Door hun vele optredens groeit hun populariteit gestaag, wat onder meer resulteerde in het livealbum ‘Live in the UK’, waarop een groot deel van de setlist terug te horen was.
The Commoners staan bekend om hun energieke mix van southern rock en vintage bluesrock. Vergelijkingen met The Black Crowes zijn dan ook snel gemaakt. Frontman Chris Medhurst beschikt over een rauwe, doorleefde stem. Krachtig, schurend en perfect passend bij de muziek. Toch had de band in het begin van de avond even nodig om het publiek volledig mee te krijgen. De eerste nummers werden degelijk gebracht, maar het publiek leek nog wat afwachtend. Pas naarmate de set vorderde, ontstond de wisselwerking die uiteindelijk zorgde voor de kenmerkende live-energie van de band.
Gitarist Ross Hayes Citrullo liet maar al te graag zien hoeveel plezier hij beleefde aan het spelen op zijn Gibson Les Paul. Zijn spel was technisch sterk, maar altijd in dienst van de sfeer van de nummers. Halverwege de set kondigde Medhurst een nieuw nummer aan van het aankomende album. Daarbij vroeg hij het publiek vooral enthousiast te reageren als het nummer beviel, zodat ze dit “aan de platenmaatschappij konden laten weten”. Voor dit nummer verruilde Citrullo zijn Les Paul voor een zwarte Gibson SG, wat direct invloed had op het geluid. Waar de Les Paul zorgde voor een warm en klassiek bluesrockgeluid, bracht de SG een rauwere en vollere klank met zich mee.
Medhurst benadrukte tijdens het optreden dat The Commoners echt een collectief vormen, waarin ieder bandlid zijn eigen bijdrage levert. Dat bleek onder meer tijdens ‘Gone Without Warning’, geschreven door bassist Ben Spiller. Live kreeg het nummer een onweerstaanbare drive, mede dankzij het Hammond-achtige orgelgeluid dat Miles Evans-Branagh uit zijn Nord Electro 6 wist te halen. In combinatie met de felle solo van Citrullo vormde dit het eerste absolute hoogtepunt van de avond. Vanaf dat moment leek ook het publiek volledig los te komen en viel alles op zijn plek.
Drummer Adam Cannon hield het geheel strak bij elkaar. Ook tijdens de meer ingetogen nummers, zoals ‘Restless’, wist hij de spanning vast te houden. Dat nummer gaat over de vele reizen als band en alles wat je daardoor thuis achterlaat. Juist daarom, zo gaf Medhurst aan, is de connectie met het publiek zo belangrijk. En die verbinding was er zonder twijfel. Aan inzet en enthousiasme ontbrak het deze sympathieke Canadezen geen moment.
Dat The Commoners van ver moesten komen om voor ongeveer 150 man in het café van Grenswerk te spelen, maakte indruk. Ze wisten vooraf niet wat hen te wachten stond, maar gingen er vanaf de eerste noot vol voor. Dat leverde respect op bij het aanwezige publiek. In gesprekken met andere bezoekers kwam regelmatig dezelfde lichte verbazing naar voren: waarom stond een band met zoveel energie en potentie eigenlijk in het café en niet in de grote zaal?
Hoewel het knusse en volle café zorgde voor een intieme sfeer, kwam het grote geluid van de band hierdoor soms nét iets minder goed tot zijn recht. Tegelijkertijd had de kleinere setting ook duidelijke voordelen. De sfeer was gemoedelijk, de afstand tot de band minimaal en vooraan stond je bijna oog in oog met de muzikanten. Bovendien bleef het gezellig druk rondom de bar, iets waar een deel van het publiek zichtbaar van genoot.
Met ‘Find a Better Way’ leek het optreden ten einde te komen, maar een luid “we want more” klonk al voordat de band het podium daadwerkelijk had verlaten. De zichtbaar genietende bandleden lieten het publiek uiteraard niet zonder toegift achter en keerden terug voor een strakke uitvoering van ‘Shake It Off’. Daarna namen ze schouder aan schouder afscheid van het publiek langs de rand van het podium.
Bij de merchandise-stand gingen na afloop veel complimenten rond. “Bad ass optreden” was een veelgehoorde reactie. Een andere bezoeker sprak zelfs de verwachting uit dat de band bij een volgend bezoek ongetwijfeld in de grote zaal zal staan.
Voor wie daar niet op wil wachten: in juli zijn The Commoners ook te zien op Bospop in Weert. En misschien is dat wel het mooie van een avond als deze: een intieme clubshow die ervoor zorgt dat een steeds groter publiek kennismaakt met een band die duidelijk klaar is voor een groter podium.