Na het afsluiten van de ‘And I’d Do It All Again’ tour besloot Only The Poets de fans nog één keer te trakteren op een show. Of eerlijk gezegd, twee keer. Na de aankondiging van de show in de avond volgde al gauw de aankondiging van de middagshow waar ze allemaal oude nummers beloofden te spelen. En dit gebeurde allemaal in een klein plaatsje vlakbij London, namelijk Kingston.
Op het heetst van de dag werden de deuren geopend en de zaal stroomde al gauw vol met trouwe fans. De band, afkomstig uit het kleine dorpje Redding, noemde de show in eerste instantie een ‘funeral’ show: een show vol nummers die daarna nooit meer gezongen zouden worden.
Dit werd al gauw door leadzanger Tommy Longhurst gerectificeerd: “We gaan onze oude nummers vieren met onze fantastische fans, we gaan ze niet begraven maar juist hun leven vieren.” De verjaardag werd goed afgetrapt met ‘Stolen Bikes’, ‘Mindset’ en ‘Everything You Know’.
Het feestje werd voortgezet met ‘I Don’t Wanna Be Your Friend’, een nummer waar vooral Tommy en drummer Marcus Yates erg zichtbaar van genoten, zeker toen het tijd was voor de drop en uithaal.
Één van de fan-favorites, ‘already there’, mocht natuurlijk niet ontbreken. Vooral de zin “ain’t it crazy, that you don’t know you saved me”, welke luidkeels door iedere hoek van de zaal galmde, toonde de liefde van het publiek goed aan.
Hoewel het in de zaal heel warm was en de airconditioning zeker een tikketje kouder had mogen staan, stonden de fans uitbundig te genieten. Er werd gedanst, gesprongen, geschreeuwd, gehuild en gezongen.
Gehuild werd vooral tijdens het nummer ‘It’s Okay Not To Be Okay’, welke direct vertelde wat het betekende. Het nummer praat over het aangeven van je gevoelens en het accepteren dat het niet altijd perfect kan gaan, en deze kwam hard binnen bij het publiek.
Hierna begonnen de fans als een gek met een ‘we love you’ chant, welke zeker een minuut, al dan niet langer, doorgezet werd. De show had weer wat pit nodig, hiervoor werd al gauw ‘miserable’ ingezet.
Tijdens ‘Nana’s House’ werd zoals gewoonlijk uitbundig gezwaaid naar het podium tijdens “goodbye, goodbye, goodbye” en tijdens ‘Ceasefire’ gingen zoals altijd alle lampjes de lucht in.
De waardering van de band voor de fans was meer aanwezig dan bij andere shows wat een mooie voorbode was voor de officiële albumshow in de avond, waar overigens vrijwel dezelfde mensen in het publiek stonden.
De show was iets korter dan de reguliere tourshow, vanwege de curfew van CIRCUIT. Bassist Andrew ‘Andy’ Burge en gitarist Clem Cherry hadden enorm veel chemie op het podium, vooral tijdens de nummers van het nieuwe album, zoals ‘God Knows Where You Were’ en ‘Emotionally Hungover’.
Het nummer wat er met kop en schouders bovenuit sprong de laatste set was ‘Bad’. De energie die de band hier op het podium heeft, de fans die helemaal losgaan, op het balkon en op de vloer, de drumsolo van Marcus, de lampen, alles klopte.
Zoals gewoonlijk werd de set afgesloten met ‘JUMP!’ en ‘emotional’, waar zelfs in deze kleine zaal een moshpit ontstond. Na een daverend applaus nam de band dan toch echt afscheid en kon de visite het feestje verlaten. Als afscheidscadeau kregen ze allemaal een fantastische ervaring en grote glimlach op hun gezicht mee naar huis.