Er zijn bassisten die hun instrument beheersen, en er zijn bassisten die er een taal van maken. Stephen Lee Bruner, de man die de wereld kent als Thundercat, behoort onmiskenbaar tot de tweede categorie. Zijn bas zingt, fluistert en sliert door zijn muziek alsof het de meest vanzelfsprekende zaak van de wereld is, en op ‘Distracted’, zijn eerste album in zes jaar, klinkt dat als een man die eindelijk goed genoeg in zijn vel zit om ook de kwetsbaarheid toe te laten.
Bruner groeide op in Los Angeles in een muzikaal huishouden, werd bassist bij Suicidal Tendencies als tiener, en bouwde daarna een carrière op als een van de meest gevraagde sessiemuzikanten in de Amerikaanse muziekwereld. Zijn samenwerking met Kendrick Lamar, Flying Lotus en de late Mac Miller gaf hem een podium buiten de jazzwereld, maar het zijn zijn soloalbums, van ‘Drunk’ uit 2017 tot het indringende ‘It Is What It Is’ in 2020, die hem definieerden als een eigenstandige artiest met een eigen, onfeilbaar herkenbaar geluid.
‘Distracted’ klinkt als het album van iemand die zijn demonen niet heeft verslagen, maar ze heeft leren kennen. De plaat gaat over verslaving, over liefde die slecht afloopt, over dagelijkse ontregeling en de vraag of je ooit écht aanwezig kunt zijn in je eigen leven. Opener ‘Candlelight’ zet de toon: fluïde fusion met gelaagde synths en die karakteristieke basloopjes die tegelijk soepel en onderzoekend klinken. ‘I Did This to Myself’ met Lil Yachty is een van de meest directe funky momenten op de plaat, waarbij Bruner zo diep in de groove duikt dat de rest van de wereld even lijkt te verdwijnen.
Het meest indringende moment is ongetwijfeld ‘She Knows Too Much’, een duet met Mac Miller, opgenomen voor diens dood in 2018 en nu, met toestemming van de Miller-nalatenschap, eindelijk uitgebracht. Miller klinkt niet gesanitiseerd of gestileerd; hij klinkt echt, soms rauw, soms grappig, altijd aanwezig. Het nummer draagt meer gewicht dan het ogenschijnlijk wil laten zien.
‘Great Americans’ heeft iets eerlijks en zelfs kwetsbaars over nalatigheid, afleiding en het gevoel dat je dezelfde dag steeds opnieuw beleeft zonder er iets van te maken. De samenwerking met Tame Impala op ‘No More Lies’ toont een andere kant: lichter, enigszins weemoedig, een dansvloer voor mensen die eigenlijk liever thuis zouden blijven. Minder consistent zijn enkele midtempo-stukken in de tweede helft van het album die iets te weinig urgentie hebben om echt te landen, maar die lichte dipjes nemen weinig af van het geheel.
‘Distracted’ is geen omwenteling in Thundercats oeuvre maar een verdieping ervan. Het is het album van een man die ouder is geworden, nuchterder ook, en die ontdekt heeft dat kwetsbaarheid een preciezere manier van zeggen is dan al het technische virtuozenwerk bij elkaar. (8/10) (Brainfeeder)