Op dinsdag vulde de stem van ZAZ de zaal moeiteloos nog voordat het publiek volledig tot rust was gekomen. Haar aanwezigheid was direct voelbaar, niet als een afstandelijke ster, maar als iemand die het contact met de zaal zocht en vasthield. In Poppodium 013 ontvouwde zich een avond die draaide om verbinding, ritme en een repertoire dat inmiddels stevig verankerd is in haar carrière.
De Canadese Elysia Biro opende de avond met een sobere, persoonlijke set. Haar stem leunde op emotie en nuance, waarbij ze zonder opsmuk de aandacht wist vast te houden. Het publiek luisterde aandachtig en reageerde warm, wat een solide basis legde voor wat volgde.
Toen ZAZ het podium betrad, schakelde de sfeer direct om. De opening met ‘Je pardonne’ zette de toon, gevolgd door ‘Mon sourire’ en ‘Mon vrai moi’, waarin haar kenmerkende mix van chanson, jazz en pop helder naar voren kwam. Haar stem bleef grillig en krachtig tegelijk, soms schurend, dan weer licht en speels. De band speelde strak en flexibel, met ruimte voor dynamiek zonder de liedjes uit het oog te verliezen.
Met nummers als ‘On peut comme ça’ en ‘Qué vendrá’ werd het tempo opgevoerd, terwijl ‘La flamme’ en ‘Les passants’ juist ruimte gaven aan nuance en frasering. De interactie met het publiek voelde natuurlijk en ongeforceerd. ZAZ schakelde moeiteloos tussen intensiteit en relativering, waarbij ze zichtbaar plezier had in het samenspel met haar muzikanten.
Halverwege de set bracht ze met ‘Paris sera toujours Paris’ een knipoog naar het klassieke Franse repertoire, zonder dat het gedateerd aanvoelde. Daarna volgden onder meer ‘J’imagine que tu sais’ en ‘Au pays des merveilles’, waarin haar recente werk een plek kreeg naast bekendere songs. De balans tussen oud en nieuwer materiaal bleef goed bewaakt.
Het latere deel van het concert kreeg extra lading met ‘Éblouie par la nuit’ en ‘La fée’, waarin haar stem de ruimte kreeg om te groeien en te breken waar nodig. ‘Si jamais j’oublie’ en ‘On ira’ zorgden vervolgens voor een collectief moment in de zaal, waarbij het publiek hoorbaar meezong en de energie terug het podium opstuwde.
In de toegift keerde ZAZ terug met ‘Que des liens’ en ‘Camarade’, voordat ze afsloot met ‘Je veux’. Dat laatste nummer bleef, ook jaren na het verschijnen op het album ‘ZAZ’, een kernmoment in haar optredens. Het was precies dat lied waarin haar identiteit als artiest samenkwam: eigenzinnig, direct en zonder franje, gedragen door techniek, emotie en een sterk gevoel voor contact met het publiek. Op dinsdag bewees ze daarmee in Tilburg opnieuw hoe overtuigend haar formule nog altijd werkte.
Foto’s (c) Eus Driessen
