Anders dan wanneer er een nieuw album van zijn oud Beatlescollega Paul McCartney wordt aangekondigd, staat de muziekwereld niet op z’n kop als drummer Ringo Starr weer met een nieuw album komt. Hij had het zichzelf dan ook niet altijd makkelijk gemaakt. Of beter gezegd; hij maakte het de critici soms wel erg makkelijk om zijn output met de grond gelijk te maken. De laatste 20 jaar bevatte zijn albums voornamelijk remakes van oude songs of covers. Al is er wat voor te zeggen dat de beste man het vooral voor zijn eigen plezier doet, en niet met de insteek om een bestseller te maken. En wie gaat er tegen de voormalige drummer van de grootste band aller tijden zeggen dat hij dat niet mag doen?
Vorig jaar verscheen er echter met het country album ‘Look Up’ een plaat die wel op goede kritieken kon rekenen. Wat deels kwam doordat country altijd al een genre is dat Ringo goed lag. Zoals in de Beatles tijd de door hem gezongen Buck Owens cover ‘Act Naturally’. Ook de productie van country icoon T Bone Burnett bleek een goede zet. Het leverde Ringo’s best ontvangen album in jaren op.
Daar is nu een vervolg op gekomen: ‘Long Long Road’. Opnieuw een country getint album waarop Ringo met hetzelfde team heeft samengewerkt dan op zijn voorganger. Opnieuw nam T Bone Burnett weer plaats achter het mengpaneel.
Het levert opnieuw een fraai album op dat bij de monotone stem van Ringo past. Zelfs de enige remake van een oud nummer, ‘Choose Love’ (van het gelijknamige album uit 2005), is smaakvol gedaan met zelfs wat Indianse invloeden die we van oud collega George Harrison kenden. Niemand minder dat St. Vincent verzorgt er achtergrondzang op. Ook de enige cover op het album, ‘I Don’t See Me In Your Eyes Anymore’ (bekend door o.a. Carl Perkins) is fraai.
Aan grote namen überhaupt geen gebrek. Op openingstrack ‘Returning Without Tears’ zingt (net als op het vorige album) Molly Tuttle mee. Sheryl Crow zingt mee op de titeltrack waarmee het album afsluit dat opent met een Beach Boys achtig koortje. Het is een hoogtepuntje aan het einde van het album. Waarvan verder ‘Baby Don’t Go’ knipoogt naar het Beatlesnummer ‘Don’t Pass Me By’, we Ringo horen rocken in ‘It’s Been Too Long’, en ouderwetse rockabilly horen in ‘Why’.
Heel af en toe wordt het teveel een herhaling van zetten in ballads als ‘You and I (Wave of Love)’ of ‘My Baby Don’t Want Nothing’. Maar over het algemeen is ‘Long Long Road’ een tweede genietbare plaat die past bij de leeftijd van de bijna 86 jarige Ringo zonder dat het ergens melig wordt, waar veel albums van hem in de afgelopen 20 jaar aan ten onder gingen. (7/10) (UME)