Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums blijven liggen. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
flyingdeadman – Mirages
Flyingdeadman is een cinematische post-rockproject uit het westen van Frankrijk. Het project begon in 2010 en is door de jaren heen geëvolueerd van een duo naar (sinds kort) door het toevoegen van (live)drummer Louis een kwartet. ‘Mirages’ is in eigen beheer uitgebracht en is onder andere te beluisteren op Bandcamp en Spotify. Wat ‘Mirages’ onderscheidt van hun voorgaande albums en mini-albums is dat er op twee nummers zang te horen is. Op ‘Rives’ is Gurval Bagot te horen en op het stevigste nummer van ‘Mirages’, ‘Hate & Die’, horen we zangeres Eugénie, wier dromerige stem een mooi contrast vormt met de zwaardere gitaarpartijen. ‘Mirages’ verschilt verder niet veel van het voorgaande werk van flyingdeadman. Ik persoonlijk vind dit nieuwe album zelfs nog een tikkeltje beter door de zang en het toevoegen van (live) drums naast de geprogrammeerde drumpartijen. Liefhebbers van bands als Mogwai, Explosions In The Sky, Caspian en Sigur Rós die hun post-rock graag horen vermengd met invloeden uit de trip-hop en metal hebben er weer 38 minuten mooie muziek bij. (Ad Keepers) (7/10) (iMD-flyingdeadman)
Salamirecorder – Inside The Cage
De jonge bandleden van Salamirecorder (Oostenrijk) mixen diverse stijlen en decennia met elkaar. Zo ontstaat er een mix van onder andere garagepunk, psychedelica en rock’n’roll. Tel daarbij de kenmerkende stem van Felix Schnabl en de vintage opnameapparatuur bij op, en er ontstaat een eigen geluid. Al bij het instrumentale intro van ‘Brothers & Sisters valt het vintage (zompige) geluid behoorlijk op, samen met de muziek geeft dit de sfeer van een hele oude LP. Dit geluid past bij de stijl van de muziek, maar het is nadrukkelijk aanwezig. Dat komt vooral bij de luidere zang naar boven, waardoor de stem van Felix een scherpe klank krijgt. De grotendeels opzwepende tracks bevatten aangename, uitgebreide instrumentale stukken. Dat nodigt uit om het volume harder te zetten, maar dat is door het mindere geluid geen optie. Delen van de muziek zijn voorspelbaar, maar er zijn ook leuke verrassingen. De retro-sfeer is goed, dus qua dat is ‘Inside The Cage’ een geslaagd album. (Esther Kessel-Tamerus) (5/10) (Siluh Records)
Web Web & Roberto Di Gioia – Kover Kover
Oorspronkelijk was het idee om de ware identiteit van de muzikanten in Web Web geheim te houden, maar dat idee sneuvelde al snel toen de bandleden zich realiseerden dat ze dan nooit als collectief concerten zouden kunnen geven. Inmiddels heeft het eigenzinnige gezelschap rond toetsenist en producer Roberto Di Gioia haar naam gevestigd met een unieke mix van spirituele acid jazz en fusion, tot dusver alleen met eigen composities. Op ‘Kover Kover’ tappen Di Gioia, saxofonist Tony Lakatos, bassist Christian von Kaphengst en drummer Peter Gall uit een geheel ander vat. Zoals de titel al verraadt, gaat het om covers. Geen jazzstandards, maar tracks van Nirvana, Grace Jones, Talking Heads en Black Sabbath, om maar een greep te nemen. ‘Slave to the Rhythm’ wordt ontdaan van de gladde popproductie en teruggebracht tot een vrij minimalistische jazzcompositie met een glansrol voor Lakatos. Hendrix’ ‘Burning of the Midnight Lamp’ was al behoorlijk ‘trippy’, maar in de bewerking van Di Gioia krijgt het bijna een meditatieve lading. Dit zijn meer dan covers, dit zijn radicale bewerkingen. Web Web slaagt erin om de stukken te transformeren naar geloofwaardige jazzcomposities, alsof de stukken dat altijd al waren, in de wetenschap dat de meeste tracks oorspronkelijk uit slechts drie of vier akkoorden bestonden. Knap werk. (Jeroen Mulder) (8/10) (Compost Records)
Young the Giant – Victory Garden
‘Victory Garden’ is het zesde album van Young the Giant en verschijnt vier jaar na ‘American Bollywood’ (2022), dat matig werd ontvangen. Met ruim 35 minuten en elf nummers die nauwelijks de drie minuten overschrijden, is het een opvallend compact album. Die beknoptheid laat weinig ruimte voor Sameer Gadhia om vocaal te excelleren, tempowisselingen uit te werken of het samenspel tussen drums en bas echt tot bloei te laten komen. Juist dát maakte het titelloze debuut en de opvolger ‘Mind over Matter’ zo interessant, mede door de subtiel verweven elektronische elementen. Drummer François Comtois vormde destijds de muzikale ruggengraat, met strakke timing en dynamiek. In combinatie met het avontuurlijke spel van de overige bandleden ontstonden er emotie en gelaagdheid in de nummers. Samen met Gadhia’s loepzuivere zang zorgde dat ervoor dat de band zich wist te onderscheiden. Op ‘Victory Garden’ ontbreekt die spanning grotendeels. Het klinkt vlakker en minder urgent. Het zou dan ook niet verbazen als dit album snel in de vergetelheid raakt. Misschien is het tijd voor een livealbum om weer wat van die oude energie op te roepen en ‘Mind over Matter’-achtige intensiteit te laten herleven. Voor nu klinkt Young the Giant vooral als achtergrondmuziek. (Bart van der Sande) (5/10) (Fearless Records)
Foo Fighters – Your Favorite Toy
Na het rouwende ‘But Here We Are’ uit 2023, een album dat borg staat voor de intensiteit van Dave Grohl’s persoonlijke verliezen, slaat de twaalfde plaat van Foo Fighters een radicaal andere koers in. ‘Your Favorite Toy’ is rauw, snel en onbeschaamd luid, aangedreven door de frisse energie van nieuwkomer Ilan Rubin achter de drums. De voormalige Nine Inch Nails-slagwerker vervangt de ontslagen Josh Freese en injecteert de tien nummers met een jongere, mechanisch precieze urgentie die de band in geen jaren ten toon heeft gespreid. Opener ‘Caught in the Echo’ schiet direct uit de startblokken met een punkgedreven riff, terwijl ‘Window’ teruggrijpt naar de druilerige indierock van het late negentigerjaren-tijdperk. Op de titeltrack worstelt Grohl met afleiding en glamour, zijn boodschap luidt: probeer niet te stikken in de glitter. ‘Spit Shine’ en ‘Of All People’ bevestigen dat de band bewust heeft gekozen voor onbewerkte eenvoud boven polijsting. Closer ‘Asking for a Friend’ biedt een aangeslagen maar hoopvol slotakkoord. De critici zijn verdeeld: sommigen horen een vitale terugkeer naar de wortels, anderen zien een formule die de band al eerder heeft uitgespeeld. Toch klinkt ‘Your Favorite Toy’ eerlijker dan wat van hen verwacht werd. (Anton Dupont) (7/10) (Roswell Records/RCA)
