Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums achterblijven. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
Narnia – X
De Zweedse tegenhanger van Stryper viert dit jaar haar 30-jarig jubileum en doet dat middels het uitbrengen van haar tiende album getiteld ‘X’, waarbij de letter X staat voor het getal 10 in Romeinse cijfers. De bandnaam en veel van hun vroege teksten zijn geïnspireerd op de beroemde boekenreeks ‘De Kronieken van Narnia’ van C.S. Lewis. Ook dit tiende album van de Zweedse Christelijke powermetalband luistert lekker weg. Fans van het genre worden allemaal tevreden gesteld. De sterkere nummers staan aan het begin en het einde van het album, waardoor het middenstuk van het album wat minder boeiend aanvoelt, maar ook deze sectie bevat goede nummers als ‘Walk On Water’ en ‘Jerusalem’ die hun roots hebben in de classic 80’s rock. Dit album is dus geschikt voor zowel niet-gelovigen als rockers die hun muziek graag horen met een christelijke boodschap erin verwerkt. (Ad Keepers) (8/10) (Narnia Songs)
Sublime – Until the Sun Explodes
Dertig jaar na het zelfgetitelde album dat onlosmakelijk verbonden raakte met de dood van frontman Bradley Nowell keert Sublime terug met hun vierde plaat, ditmaal met Bradleys zoon Jakob Nowell aan de microfoon. ‘Until the Sun Explodes’ is bewust gepositioneerd als epiloog van de Sublime-erfenis: een eerbetoon en dankwoord van Jakob aan zijn vader. Met 21 nummers en een brede gastenlijst, waaronder H.R. van Bad Brains, G. Love, FIDLAR en Pennywise-gitarist Fletcher Dragge, is het album ambitieus van opzet. De vertrouwde mix van ska, reggae, punk en Californische energie is terug op tracks als ‘Ensenada’ en ‘Can’t Miss You’, en Jakob klinkt frappant dicht bij zijn vader zonder hem blindelings te imiteren. De titeltrack fungeert als emotioneel hart. Sommige critici vonden het album te lang en wisselend in kwaliteit, maar de gastvriendelijke aanpak zorgt voor afwisseling en de kern klinkt authentiek Sublime. Een traktatie voor fans, een interessante ingang voor nieuwkomers. (Anton Dupont) (7/10) (Atlantic)
The Bobby Lees – New Self
‘New Self’ luistert als een gemaakte houding die op een compromisloze, recht-voor-zijn-raap-manier over wil komen en zich bijna aan de omgeving opdringt. Opener ‘Give’ geeft met zijn plukkende baslijn direct het startsein voor wat een korte, agressieregulerende en affirmatieve therapiesessie blijkt te zijn. Met een speelduur van nog geen twintig minuten heeft het nog een kortere speelduur dan menig EP. Toch maken de korte muzikale explosies op spaarzame momenten indruk. Neem de regel “My tank is running real low, because I keep on getting fucked” uit ‘Napoleon’, of het door een stuwende bas gedragen en bijna declamerende “This is some Elvis Presley shit, and I’m putting an end to it” uit ‘The End’. Ook “I wish I could be my new self” blijft hangen. Dat komt mede door de opvallende kracht van dit album: de prominente rol die de basgitaar heeft gekregen. In al zijn eenvoud en distorsie mist die nergens zijn effect. Ondanks de waardering van onder anderen Iggy Pop en Henry Rollins blijft de band inhoudelijk echter mijlenver van zijn niveau verwijderd. De energie, directheid en attitude zijn aanwezig, maar thematisch blijft ‘New Self’ vooral een rauwe uitbarsting van frustratie en zelfbevestiging, zonder de diepere gelaagdheid die eerder genoemde artiesten vaak wel wisten te bereiken. (Bart van de Sande) (6/10) (Epitaph Records)
Sonic Whip – Sonic Whip ll
Sonic Whip heeft na jaren van intensief touren door binnen- en buitenland tijd gevonden om de opvolger van het in 2021 uitgekomen debuut ‘Triskelion’ op te nemen. Sonic Whip bewijst onder leiding van zanger/gitarist Meryn Bevelander een van de beste livebands van Nederland te zijn. Zijn gitaarspel tilt de nummers live naar een hoog niveau. Bij het schrijven van deze recensie heeft Sonic Whip er net een succesvol optreden op het Bridge Guitar Festival in Eindhoven opzitten. Andere wapenfeiten zijn onder andere twee Radio Wigwam Awards voor Best International Band en Best Live Act. Ook is Sonic Whip niet te beroerd om zijn liveset op te sieren met (hard)rockcovers in een eigen jasje. Iets dat ze ook sporadisch doen in een samengestelde coverband genaamd Whip It Live!, waar dit drietal ook deel van uitmaakt, maar waar de broertjes Bevelander hun instrumenten hebben geruild en ze worden geholpen door zangeres Yasmina van Eijk en toetseniste Tina Lopez Carbonell. Het album heet ‘Sonic Whip ll’ omdat de muziek de eigen identiteit begint te vormen. Dit gezegd hebbende, kleurt Sonic Whip nog steeds te veel binnen de lijntjes en mag het nog wel wat avontuurlijker om een echte eigen muzikale smoel te krijgen. Mensen die houden van een stevige pot Indierock en liefhebbers van Foo Fighters, Audioslave en Navarone kunnen niet om dit album heen. (Ad Keepers) (8/10) (Eigen productie)
Simon Phillips – Protocol 6
Na het overlijden van Jeff Porcaro zocht Toto geen vervanger van hun oprichter en drummer. Geen kopie, maar iemand met een eigen stijl. Lukather en Paich kwamen uit bij Simon Phillips, een geprezen sessiemuzikant die vooral in de jazz- en fusionhoek actief was. Hoewel de meeste mensen hem toch zullen kennen van Toto, maakt Phillips al jaren indrukwekkende fusion onder de noemer ‘Protocol’, waarvan deel zes nu uit is. Met ‘Protocol’ heeft Phillips de afgelopen jaren een oeuvre opgebouwd waarin hij zich niet alleen als virtuoos drummer manifesteert, maar vooral als componist en arrangeur. Protocol 6 is wat dat betreft een hoogtepunt. Daarbij verkent Phillips de uitersten: van het melodieuze, tamelijk rustige ‘As The River Flows’ tot het fusiongeweld in ‘Code 4 Kryptos’, waarbij afwijkende maatsoorten en complexe ritmes weliswaar het leitmotiv zijn, maar nergens leidt dit tot onbegrijpelijke krachtpatserij. En dan hebben we het magnum opus op Protocol 6 nog niet eens gehad, want met een ruime veertien minuten is het afwisselende ‘Event Horizon’ het ultieme bewijs dat Phillips zoveel meer is dan een drummer. Eentje die zichzelf in dienst kan stellen van een band en toch een duidelijke signatuur heeft in zijn drumstijl. Precies datgene dat Lukather en Paich destijds zochten voor Toto. (Jeroen Mulder) (9/10) (Phanom Recordings)
