Het podium van de Antwerpse Trix was donderdagavond nauwelijks te bevatten voor de menigte die er op Bente stond te wachten. Twee jaar na haar vorige passage in dezelfde zaal keerde ze terug met haar ‘jij <3 ik tour’, en het publiek had duidelijk niet veel overtuiging nodig.
Bente opende de avond met ‘Jan van Galenstraat’, waarna al meteen een verrassing volgde: Mathieu Terryn van het Belgische Bazart stapte het podium op voor een gezamenlijke versie van ‘Ik Heb Je Zo Gemist’. Een gastoptreden dat, zeker in de Antwerpse context, meteen insloeg. Daarna volgde ‘Zonder Handen Rijden’, en de toon was gezet: scherp, direct en vol aanwezigheid. Van meet af aan was duidelijk dat Bente het podium niet deelt met haar band, maar er volledig over beschikt.
Tussen de nummers door liet ze bewust ruimte voor kleine, ongedwongen momenten. Een praatje over drones, een piano-interlude, een persoonlijk woord aan haar sidekick Sam: het waren geen ingestudeerde tussenspelen, maar ademruimtes die de show menselijk hielden. Wanneer ze vertelde dat het haar warm was en vervolgens een ventilator greep om die eerst op het publiek te richten en daarna op zichzelf, deed het hele publiek mee. Dat soort spontaniteit is precies wat haar shows onderscheidt van de glad geoliede liveshows van veel van haar generatiegenoten.
De setlist bewoog zich stelselmatig tussen energie en inkeer. ‘Hou Van Mij’, ’11:11′, ‘Wacht Even’ en ‘Liever Niet Alleen’ bouwden een golf van meezingen en beweging op, waarna ‘Hoogtevrees’ en een uitgebreide versie van ‘Hoe Hou Ik Dit Vast’ de zaal tot stilstand dwongen. Dat laatste nummer, dat ze eerder uitbracht samen met BLØF, kreeg in deze setting een extra lading. Die afwisseling voelde niet kunstmatig, maar als een natuurlijke adem.
Het tweede deel van de avond was ronduit sterk. ‘Allerlaatste Liefdesliedje’, ‘Verstild’ en ‘6 Ballonnen’ zaten dicht op de huid, om daarna af te sluiten met ‘Zolang Dit Liedje Duurt’, waarin ze een subtiele verwijzing naar Radiohead verweefde. Een detail dat de kenners in de zaal niet ontging.
De finale met ‘Parijs’, ‘Op En Neer’ en ‘Laat Je Gezicht Zien’ bracht de avond tot een daverende afsluiting. Voor die laatste nummers checkte ze kort bij het publiek in, een gebaar dat simpel maar doeltreffend was. Bijna niemand in de zaal stond stil.
Bente klinkt live anders dan op plaat: groter, maar ook ruwer en oprechter. Bente weet wat ze heeft, en ze weet hoe ze het moet overbrengen. In Trix was dat opnieuw glashelder.
Foto (c) Vic Geurts
