De IJslands-Chinese zangeres, celliste en songwriter Laufey (voluit: Laufey Lin Bing Jónsdóttir) brengt met ‘A Matter of Time: The Final Hour’ (Vingolf Recordings/AWAL, 2026) de uitgebreide versie uit van haar Grammy-winnende derde album, aangevuld met vier nieuwe nummers die het oorspronkelijke verhaal van veertien songs tot negentien tracks oprekken.
Wie in 2020 TikTok opende en een meisje met een cello jazzy covers zag zingen, kon niet vermoeden dat datzelfde meisje binnen vijf jaar twee Grammy Awards zou winnen, Madison Square Garden zou uitverkopen en bijna zeven miljard streams zou verzamelen. Laufey, opgegroeid in Reykjavik en Washington D.C., opgeleid aan het Berklee College of Music, heeft iets gedaan wat vrijwel niemand voor haar lukte: een generatie die is opgegroeid met trap en hyperpop warm maken voor jazz, bossa nova en het Great American Songbook. Niet door die tradities te imiteren, maar door ze te behandelen als levend materiaal. Denk aan een jonge Norah Jones die is opgegroeid met Phoebe Bridgers in haar oordoppen.
Het oorspronkelijke ‘A Matter of Time’, uitgebracht in augustus 2025, markeerde een breuk met de sprookjesachtige romantiek van ‘Bewitched’ (2023). Waar dat album klonk als een liefdesbrief geschreven met een vulpen, klinkt dit als een dagboek vol doorhalingen. De samenwerking met Aaron Dessner van The National, naast vaste producer Spencer Stewart, gaf het album een donkerder en breder palet. Het tikkende-klokmotief dat door het hele album loopt, van de openingsmaten van ‘Clockwork’ tot het instrumentale ‘Cuckoo Ballet (Interlude)’, geeft het geheel de structuur van een drieakter.
De hoogtepunten van het basisalbum zijn bekend: ‘Tough Luck’ is Laufey op haar felst, een afrekening met een giftige relatie die klinkt alsof Cole Porter een breakupsong schreef voor iemand met een Tinderprofiel. ‘Silver Lining’ toont haar als een hedendaagse Julie London, warm en onbevangen. ‘Forget-Me-Not’, gezongen in het IJslands met het Iceland Symphony Orchestra, is het soort nummer dat je wilt horen in een lege concertzaal om drie uur ’s nachts. En ‘Sabotage’, de oorspronkelijke afsluiter, blijft een van de moedigste popnummers van 2025: een lied dat zichzelf halverwege opblaast met dissonante strijkers en ruis, als een schilderij dat bewust wordt beschadigd.
De deluxe-editie voegt vier songs toe die thematisch aansluiten bij het slot van het origineel. ‘Madwoman’ is de uitblinker: een nummer over de onweerstaanbare aantrekkingskracht van precies de verkeerde persoon, met een melodie die elegant slingert tussen jazzakkoorden en een refrein dat blijft hangen als een slecht idee op zaterdagavond. ‘How I Get’, al in februari uitgebracht als voorproefje, onderzoekt het contrast tussen controle en overgave. Het is donkerder en minder orkestaal dan haar eerdere werk, wat sommige fans verraste maar het album juist verrijkt. ‘I Wait, I Wait, I Wait’ en ‘I’ll Forget About You (In Time)’ zijn de rustigere sluitstukken: reflectief, ingetogen, als het moment waarop de klok eindelijk stopt met tikken.
Het probleem van negentien nummers is dat niet alles even sterk is. Het middendeel van het originele album, ergens tussen ‘Too Little, Too Late’ en ‘A Cautionary Tale’, verliest aan vaart. De ballads leunen te veel op dezelfde dynamiek: zacht begin, zwellende strijkers, kwetsbare climax. Dat is prachtig bij drie nummers, maar bij zes wordt het voorspelbaar. De nieuwe tracks lossen dat niet op, ze voegen eerder meer van hetzelfde toe dan dat ze het album een nieuwe richting in duwen. Wie ‘From The Start’ kent als Laufeys meest aanstekelijke moment, zal hier niet hetzelfde soort onmiddellijke hit vinden.
Daarnaast blijft de vraag hangen of Dessners productie, hoe smaakvol ook, niet soms te veel Taylor Swift-territoium opzoekt. Laufey is op haar best wanneer ze haar eigen pad bewandelt, niet wanneer ze iemand anders’ producent deelt.
‘A Matter of Time: The Final Hour’ bevestigt wat het oorspronkelijke album al bewees: Laufey is uitgegroeid van een TikTok-curiositeit tot een van de meest eigenzinnige popzangeressen van haar generatie. Met twee opeenvolgende Grammy-overwinningen in de categorie Best Traditional Pop Vocal Album staat ze in een rijtje met namen als Michael Buble en Diana Krall, maar dan als een 26-jarige die haar publiek vindt via Instagram en Spotify in plaats van via praatprogramma’s. De deluxe-editie is geen essentieel nieuw hoofdstuk, maar eerder een welkome epiloog. Voor wie het origineel al in huis heeft, zijn ‘Madwoman’ en ‘How I Get’ de moeite waard. Voor nieuwkomers is dit de meest complete versie van een album dat jazz en pop samenbrengt op een manier die sinds Norah Jones’ ‘Come Away with Me’ (2002) niet meer zo overtuigend is gedaan. (8/10) (Vingolf Recordings/AWAL)