‘Welcome To Outcast Town’, is de manier waarop singer-songwriter Douwe Bob de luisteraars meeneemt in het verhaal wat hij vertelt in het semi-gelijknamige album ‘Outcast Town’. Voor de Abcoudse is dit het zevende studioalbum onder zijn naam, waarvan ieder album een deel van zijn verhaal vertelt. Het verhaal wordt dus vervolgd in Outcast Town, een plek waar iedereen welkom is.
Hij spreekt de luisteraar gelijk aan en heet vooral de ‘freaks’ welkom, degene die het team nooit haalden, de echte ‘outcasts’ (buitenbeentjes, red.). Het album begint direct met duidelijk aanwezige gitaren en een bas waar je u tegen zegt, het voelt als een metafoor om te zeggen dat het feest kan beginnen.
De plaat vervolgt met ‘Fly Away’, een nummer wat een stuk rustiger begint. Vanaf de eerste zin is gelijk duidelijk waarom Douwe Bob ooit in 2013 ‘De Beste Singer-Songwriter van Nederland’ gewonnen heeft; de beeldspraak die hij in zijn teksten terug laat komen nemen de luisteraar gelijk volledig mee in het verhaal. Hij zingt hierin over het meegenomen worden naar een plek waar alles mooier is, wat voelt als een aansluiting op de Outcast Town, waar iedereen welkom is.
Één van de singles op het album is ‘With You’, een nummer wat Douwe voor zijn vrouw Anouk heeft geschreven. Dit nummer schreeuwt ‘radiohit’ en laat precies zin waar het hele team achter de naam van Douwe Bob goed in is: hits maken met een persoonlijk randje. Het nummer steekt goed in elkaar en het is te merken dat de muzikanten die op dit album samengewerkt hebben dat niet voor de eerste keer doen.
De singer-songwriter heeft een pittig leven gehad. Zoals ook in zijn documentaire te zien geweest is, kampt hij met een verslaving. Het nummer ‘Wanna Be Free’ toont een persoonlijk aspect hierin wat hij nog amper de wereld in heeft gebracht. Hij vertelt over de mogelijkheid dat hij misschien alleen vrij wil zijn, en ‘gewoon’ dronken wil worden zonder dat zijn hele leven dan in duigen valt. Een mooi staaltje persoonlijk schrijfwerk, zoals men inmiddels gewend mag zijn van deze muzikale alleskunner.
Het album vervolgt met nog een prachtig liefdesliedje richting Anouk, maar ook zijn kinderen, namelijk ‘My Place’. Het verhaal wordt vervolgd door het vinden van een veilige plaats, waar je ook bent, met wie je ook bent, dat je altijd weet waar je naar huis kan komen. Het terugkerende thema van dit album is het vinden van een plek waar je jezelf kan zijn en waar je thuis kan komen, dit nummer stipt dat perfect aan.
‘Tired Eyes’ klinkt in eerste instantie als een nummer wat ook op het album ‘Pass It On’ had kunnen staan; het bijna slaperige gepingel en de stem die vooral de overhand neemt. De zachte kopstem die vrijwel het gehele nummer aanwezig is creëert een rustige sfeer, wat perfect aansluit op de teksten, waar toegegeven wordt dat de persoon in het verhaal simpelweg moe is.
Het album kan bijna omgedraaid worden, de eerste helft wordt afgesloten met ‘Photographs’. Dit nummer is een reflectie op de invloed van ouderlijke figuren op je zelfbeeld, maar ook op de mooie herinneringen die je met ouders kan maken. Douwe zijn vader was een groot voorbeeld van hem, die helaas in 2020 is gaan hemelen op 81-jarige leeftijd. Dit eerbetoon neemt de luisteraar mee naar de woonkamer, waar het gezin van Douwe naar oude foto’s van “opa” kijkt en reflecteert op de mooie, maar ook moeilijke tijden die Douwe samen met zijn vader heeft gehad.
Het mooiste aan dit soort nummers, zoals Douwe inmiddels meermaals heeft bewezen dat hij daar heel goed in is, is de kracht om de ‘dagboeknummers’ ook echt zo over laten te komen. De ik-vorm zorgt voor een extra laag bovenop behoorlijke persoonlijke tracks.
De zogeheten B-kant vervolgt het album met ‘Benny’. De ik-vorm is verdwenen, de luisteraar is nu toeschouwer van de jonge Benny die zijn persoonlijkheid leert ontdekken, ontdekt hoe mooi de wereld is en de prachtige wereld tegemoet komt. De negende track, ‘Cold Hard Truth’, een nummer welke bijna op een kilometer afstand nog te herkennen is als een nummer van Douwe Bob. De countrykoorts waar Douwe al jaren last van heeft komt in dit nummer perfect tot zijn recht.
‘Little Bit Stronger’ vertelt Douwe’s dankbaarheid voor de stappen die hij heeft kunnen maken, waardoor hij met kleine stappen stukjes sterker geworden is. De opbouw in het refrein symboliseert de opbouw die hij in zijn leven gemaakt heeft, waardoor stilzitten vrijwel geen optie is.
Één van Douwes meest succesvolle duets is die met SERA, ‘Could Have Been Us’. Hoewel deze tune in 2024 al uitgebracht is, verdient het toch een plekje op het album. Het voelt enigszins misplaatst, omdat de diepgang binnen deze track een stuk verder te zoeken is dan in andere nummers van het album. Desalniettemin is het wel lekker om voor de afwisseling weer een ‘simpel’ radiohitje te kunnen luisteren.
Het einde van het album wordt gesymboliseerd door hoop en vertrouwen in liefde. Met ‘Tender Touch’ als een-na-laatste tune om het einde met een rustig nummer in te luiden kan de luisteraar de kracht in zijn stem voelen en is het vrijwel onmogelijk om niets te voelen, bij diep luisteren naar vooral de teksten. Het album wordt afgesloten met single ‘Angel Child’, welke geschreven is voor doodgeboren zoontje Gabriel. Dit is ongetwijfeld het meest kwetsbare nummer wat de countryzanger ooit geschreven heeft en het is een prachtig eerbetoon om hier het zevende album mee af te sluiten.
Hoewel het niet per se vernieuwend is, neemt het album de luisteraar middels fantastische storytelling mee in het verhaal van Douwe Bob. Het gebruik van de instrumenten is niet bijzonder, maar het werkt wel. Het is absoluut niet zijn beste werk, maar absoluut wel het luisteren waard. Met dit album toont hij aan dat Nederland nog lang niet van hem af is, want hij kan het nog steeds. (7/10) (Breaking Records)