Vanaf het moment dat Philip Sayce voor het eerst zijn handen op een gitaarhals legde, werd hij betoverd door het instrument. Zijn passie voor muziek heeft hem op een indrukwekkende reis gebracht, waarbij hij binnen een jaar al internationaal optrad met de band van Jeff Healey en op de meest prestigieuze festivals ter wereld stond. Sayce is een zeldzaam talent, een combinatie van een briljante songwriter, een ongeëvenaarde gitarist, een soulvolle zanger en een opwindende artiest! Geboren in Wales, opgegroeid in Toronto en nu woonachtig in Los Angeles, is Sayce een artiest die zelden optreedt in Europa. Daarom trok de aankondiging van zijn optreden in De Bosuil in Weert vele muziekliefhebbers, zelfs van over de grens. Voor degenen die Philip Sayce nog niet kennen: hij begon zijn carrière als gitarist in de band van Jeff Healey en begeleidde later jarenlang Melissa Etheridge. Een optreden bij David Letterman zette hem op het pad naar een solocarrière, resulterend in vier albums. Zijn meest recente album, ‘The Wolves Are Coming’ uit 2024, kwam hij promoten in De Bosuil in Weert.
De mystiek rondom deze man is groot, mede doordat hij weinig optreedt in Europa. Maar gezien de opkomst in De Bosuil hebben veel fans de weg naar het optreden gevonden. De zaal opende om 20.00 uur en om kwart over negen betrad Philip het podium om direct van start te gaan met een verbluffend instrumentaal nummer. Waar het publiek voor kwam, waren de waanzinnige gitaarsolo’s van deze gitarist. Zodra hij een solo begon, haalden de fans meteen hun mobiele telefoons tevoorschijn om het moment vast te leggen. Als je Philip bezig ziet en de reacties uit het publiek hoort, hoop je dat de positieve respons ervoor zorgt dat hij vaker naar Nederland komt.
De setlist bestond uit een mooie mix van nummers van zijn drie albums, zoals ‘Steampower’, ‘Bitter’, ‘Once’ (opgedragen aan zijn vader), ‘Lady Love Divine’, ‘Beautiful’, ‘Black Moon’ en ‘Morning Star’. Naast zijn eigen werk verwerkte hij op meesterlijke wijze ook nummers als ‘Backwater Blues’ van Bessie Smith en de vlotte shuffle ‘Blues Ain’t Nothing But a Good Woman on My Mind’ in de set.
Het hoogtepunt van de show was zonder twijfel de uitvoering van ‘Alchemy’, een instrumentale slow blues met onversterkte stukken die de zaal stil kreeg. De variatie in Philip’s gitaarspel is ongelooflijk en de eenheid die hij met zijn band vormt maakt het geheel af. Het fantastische drum- en baswerk vormen de solide basis waarop hij kan excelleren. Na 90 minuten vol energie op het podium te hebben gestaan, verliet de band het podium om terug te keren voor de toegift.
Hierbij herdacht Philip Sayce Jeff Healey met een magistrale uitvoering van ‘As the Years Go Passing By’. De afsluiter was het ruige uptempo nummer ‘I Am Going Home’, waarin Philip nog een keer alles uit de kast haalde. Zo eindigde deze avond als een geweldige gitaarles van meester Philip Sayce. Het enthousiasme van het publiek deed Philip goed en hij leek zelf ook verrast te zijn om voor een volle zaal te staan. Hij gaf zijn publiek waar voor hun geld en bewees nogmaals dat hij een meester is in zijn vak.
