Vijf jaar is lang in de popmuziek, zeker voor een zangeres die met haar vorige album net had bewezen dat haar fluwelen R&B een eigen plek verdient. Snoh Aalegra keert nu terug met ‘Legendary Love’, een plaat die ze schreef en opnam over een periode van ruim twee jaar, terwijl ze in real time worstelde met een liefde die nooit helemaal tot bloei kwam.
De Zweedse zangeres, geboren in Uppsala en tegenwoordig woonachtig in Los Angeles, maakte in 2017 haar debuut met ‘Feels’ en volgde dat in 2019 op met ‘Ugh, Those Feels Again’. Met ‘Temporary Highs in the Violet Skies’ uit 2021 liet ze zien dat ze romantiek en weemoed kan vangen in een filmisch geluid. Daarna werd het stil, op een handvol singles in 2023 na. Die stilte heeft haar geen kwaad gedaan. ‘Legendary Love’ klinkt als het werk van iemand die precies weet wat ze wil vertellen.
Dat verhaal draait om één muze. Aalegra laat de vluchtige liefdesverdriet van eerder werk achter zich en kijkt naar een noodlottige verbintenis die nooit werkelijkheid werd. Muzikaal grijpt ze terug op de R&B waarmee ze is opgegroeid. Synthesizers en drumcomputers uit de jaren tachtig, warme baslijnen en arrangementen die ruimte laten voor haar stem vormen het fundament. Dat haar muzikale helden meewerken is geen bijzaak. Op ‘I Love You’ spelen Nile Rodgers op gitaar en Raphael Saadiq op bas. De ritmesectie danst, de gitaar tikt licht en Aalegra herhaalt de drie woorden uit de titel alsof ze ze eindelijk mag uitspreken. Het nummer is luchtig en toch geladen, want het is gezongen voor iemand die het nooit te horen krijgt.
‘Karma’ luidde deze nieuwe fase in en is neosoul met een rijke melodie, ingewikkeld maar verleidelijk. ‘Just Friends’ pakt een herkenbare situatie aan, die van gevoelens en verwachtingen die niet op elkaar aansluiten, en maakt daar in haar handen iets persoonlijks van. Ook ‘Run Free’ laat een weemoedige sfeer horen met echo’s van Prince en de pop uit de jaren tachtig. Verder dragen onder anderen Babyface, Jimmy Jam, Terry Lewis en Daniel Caesar bij, en is er een sample waar Stevie Wonder zijn zegen aan gaf. Het is een indrukwekkende gastenlijst, maar Aalegra laat zich er niet door overschaduwen.
Het concept heeft wel een risico. Een plaat met één onderwerp en dertien nummers, verdeeld over een eerste en een tweede kant, vraagt om variatie, en een herkenbare retrostijl kan na verloop van tijd naar herhaling neigen. Haar stem, zacht en toch beheerst, houdt het geheel bijeen en de persoonlijke inzet maakt dat dit nooit als pose aanvoelt.
Alles bij elkaar is ‘Legendary Love’ een verzorgde en toegankelijke terugkeer die het verleden eert zonder in nostalgie te verdrinken. Aalegra toont dat R&B niet telkens opnieuw uitgevonden hoeft te worden om te ontroeren. Een goed verteld verhaal, de juiste muzikanten en een stem die weet wanneer ze moet inhouden zijn genoeg. (8/10) (Stem)