Al om 19:00 uur stond er een flinke rij voor de Effenaar in Eindhoven. Jonge fans, veelal vergezeld door hun ouders, wachtten geduldig tot de deuren opengingen. Daartussen stonden ook twintigers en dertigers. De Bossche zanger stond deze zaterdagavond 31 oktober met zijn clubtour in een uitverkochte Effenaar. En hoewel zijn nieuwste album ‘Samen Is Leuker Dan Alleen’ volledig draait om samenwerkingen met andere artiesten, liet FLEMMING in de Effenaar horen dat hij ook zonder gastartiesten een zaal moeiteloos op zijn kop kon zetten.
Jim Gardner maakt indruk
Om klokslag 20:00 uur betrad Jim Gardner, geboren als Jim van Hooff, samen met gitarist Rogier Tromp het podium. In een baggy spijkerbroek, T-shirt en met pet zag Gardner er heel alledaags uit, maar zodra hij begon te zingen, maakte zijn herkenbare, licht melancholische stem indruk. De akoestische gitaar zorgde voor een intieme sfeer.
Gardner, afkomstig uit Berkel-Enschot, voelde zich thuis op Brabantse bodem. Met een enthousiast “Eindhoven!” lokte hij herhaaldelijk het onvermijdelijke “De gekste!” uit de zaal. Tussen de nummers van zijn debuut-EP ‘Make It Make Sense’ door vertelde hij over zijn verhuizing naar Berlijn, waar hij zijn droom als singer-songwriter najaagt, maar ook worstelt met de angst om door familie en vrienden vergeten te worden. Telefoonlampjes en enthousiast geklap vanuit de zaal maakten duidelijk dat zijn muziek aansloeg. Na acht nummers verliet hij het podium net zo ontspannen als hij de avond was begonnen.
Brabant voelt als thuiskomen
Vijf minuten voor negen stopte de achtergrondmuziek, draaiden de spots door de zaal en steeg de spanning. Precies om 21:00 uur verschenen drummer Niels de Waard en toetsenist Marten Oosterhaven op het podium voor een langgerekte instrumentale intro van ‘Alles Op Gevoel’. FLEMMING was al te horen, maar verscheen zelf pas richting het refrein. “Effenaar, hebben jullie zin in een feestje?” Het enthousiaste antwoord liet weinig aan de verbeelding over.
De dertigjarige Flemming Viguurs straalde vanaf de eerste minuten een aanstekelijke energie uit. Bij ‘Hypnose’ kwam de zaal steeds meer los. Tussen het publiek verscheen zelfs een bord met de toepasselijke tekst “Jij brengt ons onder hypnose!”. Voor FLEMMING voelde deze avond bovendien als thuiskomen. “Na drie clubtours is dit onze eerste keer Eindhoven”, vertelde hij. Hij herinnerde zich hoe hij vroeger met zijn moeder de Effenaar bezocht en als student aan het Summa College droomde van een carrière in de muziek. “Ik wil jullie allemaal stimuleren om voor je droom te gaan, want ze kunnen uitkomen!” Het was een persoonlijk moment dat overging in ‘Weer Een Dagje Ouder’.
Samen is leuker, ook zonder gastartiesten
De setlist vormde een afwisselende dwarsdoorsnede van FLEMMING’s carrière, met de nadruk op zijn nieuwste album ‘Samen Is Leuker Dan Alleen’, waarvan hij maar liefst elf van de twaalf nummers speelde. De samenwerkingen met artiesten als Guus Meeuwis, Hardwell en Mart Hoogkamer bleven ook zonder de oorspronkelijke gastartiesten uitstekend overeind. De Waard en Oosterhaven, beiden oud-schoolgenoten van FLEMMING, vormden daarvoor een sterke muzikale basis.
Een van de meest ontwapenende momenten volgde bij ‘Amsterdam’, het nummer waarmee vijf jaar eerder alles begon. Het podium kleurde rood en wit toen FLEMMING de jonge fan Charlotte uitnodigde om het refrein mee te zingen. Zichtbaar zenuwachtig vertelde ze hem: “Door jou houd ik van muziek!” Na een aanmoediging van de zanger pakte ze haar moment. Met een zachte Brabantse g zong ze “Ga met me mee naar hartje Amsterdam”, terwijl rode confetti neerdwarrelde. Het publiek beloonde haar met luid gejuich.
Halverwege het concert maakte het feestgedruis plaats voor verstilling. FLEMMING speelde het nog onuitgebrachte ‘Was Ik Maar De Wind’, een klein, akoestisch nummer over verloren liefde. De zaal luisterde aandachtig. Bij het daaropvolgende ‘Onweer In M’n Hoofd’ klonk zijn zang aanvankelijk wat onzeker, maar in het refrein herpakte hij zich. Flitsende lichteffecten en dreigende onweersgeluiden gaven het nummer extra kracht.
Een kleine bezetting met een groots geluid
Visueel hield FLEMMING het eenvoudig. Een grote, verlichte F veranderde gedurende de avond van kleur, terwijl verlichte traptreden en bewegende lichtpatronen het podiumbeeld compleet maakten. Grote ledschermen of uitgebreide visuals waren niet nodig. De muziek sprak voor zich.
Dat bleek onder meer bij ‘Zonder Jou’, de samenwerking met Hardwell. De Waard speelde met de precisie van een drumcomputer, terwijl Oosterhaven met zijn elektronische sounds het nummer overtuigend naar het podium vertaalde.
De Effenaar gaat naar honderd procent
Het muzikale hoogtepunt volgde vlak voor het einde. ‘Spiegel Aan De Wand’, de samenwerking met hardstyleproducer Radical Redemption, begon klein en gevoelig, maar groeide uit tot een explosieve climax. De Waard drumde messcherp en Oosterhaven bouwde met zijn elektronische sounds de spanning verder op. Toen het nummer volledig losbarstte, veranderde de Effenaar in één grote dansvloer. Radical Redemption werd geen moment gemist.
“Is er nog energie? Dan is dit het moment om uit je panty te gaan!” riep FLEMMING voordat hij afsloot met ‘100%’. De zaal gaf alles wat er nog in zat. Om 22.40 uur zat het feest erop. Geen toegift of langdurig afscheid. Wel een welgemeend “Ik hou van jullie! Houdoe!” waarmee de Bossche zanger zijn publiek naar huis stuurde.
Groot genoeg om klein te spelen
FLEMMING bewees in de Effenaar dat een grote show niet afhankelijk is van een grote productie. Met 24 nummers in honderd minuten hield hij het tempo hoog, zonder de ruimte voor persoonlijke verhalen en muzikale afwisseling te verliezen. Zijn tomeloze energie en contact met het publiek maakten hem tot een entertainer die precies wist hoe hij de zaal moest bespelen.
Waar hij in Ahoy en op zijn eigen festival duizenden bezoekers op de been bracht, liet hij in Eindhoven zien dat hij ook in een intiemere clubsetting moeiteloos overeind bleef. Met twee uitstekende muzikanten, een veelzijdige setlist en een zaal vol enthousiaste fans had FLEMMING alles wat hij nodig had. Hij begon de avond al bijna op honderd procent en liet die energie geen moment los.
Foto’s (c) Marcel Hakvoort