Grijzer haar, mildere klanken en een rijker smaakpalet: Teenage Fanclub rijpt als een goede Quadrupel. Teenage Fanclub is een Schotse band die sinds de oprichting in 1989, met een redelijk stabiele bezetting, gestaag bouwt aan een indrukwekkend oeuvre. Het debuut ‘A Catholic Education’ uit 1990 verscheen te midden van een nieuwe lichting bands en liet een ongepolijste, schuurpapierachtige sound horen. Met opvolger ‘Bandwagonesque’ wist de band een veel breder publiek te bereiken en zich een weg te banen naar de grote festivals.
De jaren zijn inmiddels gaan tellen voor Norman Blake en zijn kompanen. De haren zijn wat grijzer, de noodzaak wat milder en het schuren wat fijnkorreliger. De kracht van de muziek is echter overeind gebleven, zo bewijst ook dit sterke ‘Do Not Dare To Dream’.
Opener ‘There Was You’ zet direct de toon en sfeer van het album. Het geluid is mellow, minder weerbarstig dan de ruwere jaren-negentig-sound. Naarmate het album vordert, komen invloeden voorbij die doen denken aan Midlake, Jonathan Wilson en Gerry Rafferty. Het is een warme, gelaagde luisterervaring, waarin de melodieën alle ruimte krijgen.
‘Tomorrow People’ voegt synthesizers toe aan het geheel. Vooral de bijzondere uitloop van het nummer zou niet misstaan op een album van Midlake. ‘Over and Over’ brengt een seventiesgevoel met zich mee en doet qua zang weemoedig denken aan de glorietijden van CSN&Y. De subtiel gelaagde bas speelt hierin een mooie rol en geeft ook elders op het album extra kleur aan de nummers.
‘Be With You Tonight’ zou zo een wals van Gerry Rafferty kunnen zijn. ‘The Same Air’ krijgt extra kleur door de toevoeging van een orgel, waarbij opnieuw de finesse van de bassist opvalt. Het titelnummer ‘I Do Not Dare To Dream’ begint akoestisch en ontvouwt zich vloeiend. Onwillekeurig doet het wat denken aan ‘Jimmy’ van Boudewijn de Groot. Het nummer zou bovendien een uitstekende outro zijn voor een buddy-roadmovie.
‘Take Time’ brengt wederom een Midlake-vibe, wat zeker geen bezwaar is. Het draagt bij aan de prettige luisterervaring die het album als geheel biedt. ‘Day in the Sun’ is zo’n nummer waarbij je het gevoel krijgt de hook ergens van te kennen, maar de herkomst blijft op het puntje van je tong liggen. ‘Somewhere to Land’ is opnieuw een prijsnummer en vat de sfeer van het album mooi samen. Afsluiter ‘Young and Wise’ vormt een prachtige finale.
Het luisteren naar ‘Do Not Dare To Dream’ is als het drinken van een lekkere Quadrupel: nu al prima te drinken, maar ook geschikt om een aantal jaren te laten rijpen. Dan ontstaat een ander smaakpalet, dat ongetwijfeld veel liefhebbers zal aanspreken. In essentie is er niet veel veranderd, behalve de tijd als proces. (8/10) (Merge Records)