Soms is de mooiste stap vooruit een stap terug. Estopa, het broederduo uit Cornellà de Llobregat, kijkt met ‘La Maketa’ naar de cassette waarmee alles begon. Het resultaat is een dubbelalbum dat ruikt naar repetitiehok en rokerige zomeravonden, maar dat toch klinkt met het zelfvertrouwen van een band die al ruim een kwart eeuw meedraait.
Wie Estopa kent, kent de verhaallijn. David en José Muñoz kwamen op uit een Catalaanse arbeiderswijk, schreven liedjes naast hun werk bij de autofabriek SEAT en gaven hun band een naam naar de aansporing van hun baas aan de lopende band. Hun debuut uit 1999 sloeg in als een bom, met ‘La raja de tu falda’ als onvergetelijk handelsmerk, gevolgd door ‘Destrangis’ in 2001. Hun mengeling van rumba, flamenco, pop en rock is sindsdien een eigen genre geworden. Onlangs verscheen nog ‘Estopía’ uit 2024. Nu kijken ze naar de demo van 1997, die zonder officiële release zoveel handen passeerde dat hij bijna legendarisch werd.
Het eerste album bevat tien opnamen, vandaag door de broers zelf geproduceerd. Zeven nummers stonden al op de oude demo maar zijn nooit eerder officieel verschenen, drie andere liedjes werden destijds helemaal niet opgenomen. Het tweede album brengt de originele opnamen uit 1997 voor het eerst officieel naar buiten. Dat is een gebaar dat vooral de trouwe luisteraars zal ontroeren, al maakt het ook nieuwsgierig wie de band alleen kent van het latere werk.
De single ‘Bicho raro’ is daarvan een mooi uithangbord. Het nummer ontstond ooit samen met een vriend, Antonio, die nu eindelijk als medeauteur wordt genoemd. Dat getuigt van de warmte die Estopa altijd heeft uitgestraald. Het lied klinkt los en guitig, met een ritme dat je zonder nadenken meeneemt. ‘Sentir diferente’ gaat een stap rustiger, met een melodie die zich zachtjes nestelt. Titels als ‘La cosa está mu mala’, ‘Incendio’ en ‘Me irrito’ beloven humor en dat wordt waargemaakt, want de broers hebben hun ruwe charme niet verloren, alleen wat stevigere schoenen aangetrokken.
Bijzonder is de manier waarop het album is opgenomen. De muzikanten speelden tegelijk op het dak van een hotel in Barcelona, wat een ongedwongen, levendige sfeer oplevert. Elk nummer kreeg een eigen video van dat proces. Dat past bij een plaat die niet perfect wil zijn, maar echt.
Natuurlijk zit er een grens aan deze aanpak. Een album dat zoveel steunt op nostalgie loopt het risico vooral de vertrouwde gemoederen te bedienen, en wie op zoek is naar vernieuwing, vindt die hier niet. De oude opnamen op het tweede album zijn eerder een document dan een luistervoer voor elke dag.
Toch overheerst het plezier. ‘La Maketa’ is een liefdesbrief aan de beginjaren, geschreven met een lichte hand en een grote glimlach. Estopa laat horen dat je je wortels kunt eren zonder stil te staan. Een album om in één keer door te luisteren en daarna met een tevreden zucht weer bij het begin te beginnen. (8/10) (Sony Music)
