Er zijn maar weinig artiesten die al vijftien jaar dezelfde sfeer weten vast te houden zonder in herhaling te vallen, maar Chelsea Wolfe is daar een van. De Amerikaanse zangeres uit Californië debuteerde in 2010 met ‘The Grime and the Glow’ en bouwde sindsdien een oeuvre op waarin gothic rock, doom metal en folk moeiteloos samensmelten. Met ‘The Dark’, haar negende studioalbum, keert ze terug naar Loma Vista Recordings, het label waarmee ze in 2024 al samenwerkte voor ‘She Reaches Out to She Reaches Out to She’.
Het album ontstond in samenwerking met haar vaste producer Ben Chisholm en de nieuwe naam in haar team, Jennifer Decilveo. Wolfe omschrijft de sessies als opvallend soepel, mede doordat zij en Decilveo als vrouwen van ongeveer dezelfde leeftijd in de muziekindustrie snel een klik vonden. Die klik is te horen. Waar eerdere platen van Wolfe soms wat gesloten aanvoelden, klinkt ‘The Dark’ opener en directer, zonder dat de kenmerkende duisternis verdwijnt.
De titeltrack, tevens een van de drie voorafgaande singles, is een goed voorbeeld van waar deze plaat voor staat. Een langzaam opbouwende compositie waarin Wolfes stem eerst nauwelijks hoorbaar is en zich vervolgens ontvouwt tot een bijna bezwerende schreeuw. Bijdragen van Robin Finck, bekend van Nine Inch Nails, en drummer Matt Chamberlain, die zijn sporen verdiende bij Pearl Jam, geven het nummer extra textuur zonder de sfeer te verstoren. Ook ‘Cold’, de eerste single die het album aankondigde, laat zien dat Wolfe niet bang is om ruimte te laten. Het nummer bouwt langzaam, met een basgeluid dat blijft hangen en een refrein dat pas na meerdere luisterbeurten echt gaat zitten.
‘Death Is Not the End’ is misschien wel het meest toegankelijke nummer van de plaat, met een melodie die dichter bij folk ligt dan bij de doom metal waar Wolfe ooit haar naam mee vestigde. Gitarist Troy Van Leeuwen, bekend van Queens of the Stone Age, en drumster Stella Mozgawa van Warpaint zorgen op andere plekken op het album voor een dynamiek die het geheel behoedt voor eentonigheid. Dat is meteen ook de kracht van ‘The Dark’. Ondanks de sombere thematiek, die volgens Wolfe zelf draait om het loslaten van destructieve patronen, blijft het geluid gevarieerd genoeg om de luisteraar vast te houden.
Wat ‘The Dark’ onderscheidt van eerdere Wolfe platen is de precisie waarmee alles is opgebouwd. Niets voelt overbodig, geen enkel nummer rekt zichzelf nodeloos op. Het is een plaat die vraagt om aandacht, maar die aandacht ook rijkelijk beloont. Wolfe bewijst voor de zoveelste keer dat ze een van de weinige artiesten is die duisternis weet te vertalen naar iets dat tegelijk broos en krachtig klinkt.
Met ‘The Dark’ voegt Chelsea Wolfe een sterk hoofdstuk toe aan een discografie die al bomvol staat met sterke platen. Fans van haar eerdere werk zullen zich meteen thuis voelen, terwijl nieuwkomers een uitstekend startpunt hebben om haar wereld te ontdekken. (8/10) (Loma Vista Recordings)