Ik had Manson enkele jaren geleden al afgeschreven. Zijn albums waren nauwelijks meer de moeite waard en de verhalen (én rechtszaken) vanwege vermeend seksueel geweld waren schokkender dan zijn muziek ooit was geweest. Echter verraste zijn ‘One Assassination Under God – Chapter 1’ me in 2024 positief. De samen met muzikale partner Tyler Bates bij elkaar geschreven plaat had opnieuw de dreiging, productie en vooral beklijvende songs die we lang hadden moeten missen van heer Manson. Alle privésores hebben duidelijk tot nieuwe inspiratie geleid. Al zal de 57-jarige Brian Hugh Warner (zijn echte naam) niet echt wakker hebben gelegen van de opgelegde taakstraf van twintig uur. Gelukkig kunnen we ons sindsdien weer focussen op zijn muzikale uitlaatklep.
Krap twee jaar later ligt ‘Chapter 2’ in de schappen. Wederom negen songs, artwork van eigen hand (er schuilt een prima kunstenaar in de shockrocker!) en een vergelijkbaar geluid. Samen met ‘Chapter 1’ was het een mooi, doch ietwat repeterend dubbelalbum geweest. De verrassing die deel één me bood, is nu weg, maar de goede songs zijn gelukkig gebleven. Opener ‘Unalive’ begint dreigend, maar ontpopt zich al snel tot een midtempo beuker met een lekker schreeuwende Manson in het refrein. Meer elektronisch en bijna poppy wordt het in de fijn opgebouwde en meer dan prima ‘Don’t Answer The Door’. De Marilyn die middels ‘Front Toward Enemy’ volgens het industriële handboekje voorbij komt, hebben we al te vaak gehoord. Lekker, mede vanwege het meeslepende refrein, doch nauwelijks vernieuwend. Dan is de catchy semi-ballad ‘All The Vilest Things’ een stuk boeiender. Er schuilt diep in Manson toch een romanticus blijkbaar.
Ook het wat softe en laidback ‘None of the Suns’ is zowaar aanstekelijk en ontplooit zich tot een aangename, doch niet al te opvallende song. Bij ‘Lucifer’s Teardrop’ moet ik aan The Cure denken. Het oorwurm-refrein is fijn, net als het gesproken intermezzo halverwege. Al had een vette gitaarsolo niet misstaan. Die zijn er sowieso nauwelijks te vinden helaas. Het midtempo en iets te mellow ‘The Arsonist’ blijft niet echt hangen helaas. Maar de single ‘Exit Wound’ maakt dat gelukkig goed. Het is wederom een niet al te heavy song, maar zit goed in elkaar en had niet misstaan op zijn beste plaat ‘Mechanical Animals’. De langste song (dik 6 minuten) met de aparte titel ‘Enantiomorph’ blijkt ook een gevalletje ’lest best’. Het duistere gesproken intro zet meteen een lekkere creepy sfeer. Het soundtrack-achtige nummer is even meeslepend als emotioneel geladen. En kan wedijveren met het hoogtepunt van ‘Chapter 1’, de eveneens afsluitende ‘Sacrifice of the Mass’.
De heren Manson en Bates hebben het wederom geflikt. De focus is terug, net als de inspiratie. Dit tweede hoofdstuk past naadloos tussen de betere albums van het voormalige (?) probleemkind. Weliswaar net niet van hetzelfde hoge niveau als zijn voorganger, maar zeker het aanhoren waard. En een stuk melodieuzer dan je verwacht op basis van Mansons reputatie. Met dank ook aan de ge(s)laagde productie. Tijd om hem weer eens live uit te checken.
(80/100 – Nuclear Blast Records)