De Mountain Goats bestaan inmiddels al meer dan dertig jaar en zijn in die tijd uitgegroeid tot een van de meest productieve namen binnen de Amerikaanse indiefolk. Frontman John Darnielle begon ooit met lo-fi opnames op een boombox en groeide door naar platen met volle bandbezetting, zonder ooit zijn eigenzinnige verteltrant te verliezen. Met ‘Days’, het vierentwintigste studioalbum van de groep, keert Darnielle terug naar de jaren zeventig, tachtig en negentig, niet uit pure nostalgie maar als bron van verhalen die zich telkens net anders laten lezen naarmate de tijd verstrijkt. Het album werd opgenomen in Manhattan onder leiding van producer John Congleton en kreeg bijdragen van onder anderen harpiste Mikaela Davis en Matt Nathanson.
De openingstrack ‘Song for Layne Staley’ zet meteen de toon: gedempt, melancholisch, met een tekst die eerder observeert dan oordeelt. Het is typisch Darnielle, die personages tekent zonder ze te veroordelen. ‘Charlie Sheen Reaches Out to the Feds’, de eerste single, is misschien wel het beste voorbeeld van wat deze band zo bijzonder maakt. Het nummer vertrekt vanuit een waargebeurd, absurd incident waarbij de acteur een filmscène voor een snufffilm aanzag en de autoriteiten belde, en bouwt dat uit tot een verhaal over paranoia en het verlangen naar betekenis in een wereld die niet meer te vertrouwen lijkt. Het refrein, “I will rise to this occasion”, is ondanks de duistere aanleiding aanstekelijk genoeg om bij te blijven hangen.
‘Candlebox’ en ‘Annie Haslam Imperial Phase’ spelen verder met namen en verwijzingen uit de rockgeschiedenis, zonder in nostalgietrucs te vervallen. Darnielle gebruikt die referenties als aanknopingspunt voor grotere thema’s, herinnering, verval, de manier waarop het verleden zich vervormt naarmate je er verder van weg raakt. ‘Woodstock ’99’ grijpt terug op een concreet moment van collectieve chaos en weet daar iets persoonlijks in te leggen, zonder het incident zelf te verheerlijken. De titeltrack ‘Days’ vat de kern van het album samen: korte, dichte verzen over de opeenstapeling van dagen die pas achteraf hun vorm krijgen.
Muzikaal blijft de band trouw aan wat ze goed kunnen: ingetogen arrangementen die ruimte laten voor de tekst, met net genoeg instrumentale kleur om niet karig te klinken. De productie van Congleton geeft het geheel iets meer glans dan de vorige plaat, zonder de rauwe kern weg te poetsen. Met twaalf nummers in nog geen drie kwartier blijft het album compact, en dat werkt in zijn voordeel. Er is geen vulling, elk nummer draagt bij aan het grotere geheel.
‘Days’ voegt weinig radicaal nieuws toe aan het oeuvre van de Mountain Goats, maar dat hoeft ook niet. De kracht zit in de precisie waarmee Darnielle telkens weer een onopvallend detail weet om te vormen tot een universeel gegeven. Voor wie de band al kent, is dit een vertrouwde maar waardevolle aanvulling. Voor nieuwkomers is het een prima instap in een catalogus die zelden teleurstelt. (8/10) (Cadmean Dawn)