Twintig jaar in het vak en nog steeds iets te vertellen, dat is niet niks. Framing Hanley uit Nashville brak ooit door met een cover van Lil Wayne’s ‘Lollipop’, wat op zich al een bizarre binnenkomer is voor een rockband, maar sindsdien hebben ze bewezen dat ze meer in huis hebben dan een gimmick. Na een pauze tussen 2015 en 2018 kwam de band terug, en met ‘Do You Feel Guilty Being Okay?’ leveren ze nu hun vijfde studioalbum af, en het klinkt als een band die precies weet waar ze voor staat.
Zanger Kenneth Nixon werkt voor het eerst voluit samen met drummer Richie Wicander van Fire From the Gods, en dat voel je. Er zit een nieuwe energie in dit album, iets scherpers, iets directer. De titel zegt eigenlijk al genoeg: dit gaat niet over het overleven van moeilijke tijden, dit gaat over wat daarna komt, het schuldgevoel, het herstel, de onzekerheid die blijft hangen als het ergste voorbij is. Dat is niet niks als thema, en de band durft het aan.
Neem ‘The Reckoning’, de single waarmee ze de release aankondigden. Knerpende gitaren, een vocale performance van Nixon die zowel zelfvertrouwen als bereik laat horen, en regels als “I am the devil on your shoulder, you cannot run from me” die precies goed passen bij de duistere sfeer van het nummer. Dit is Amerikaanse rock zoals hij hoort te klinken, groot, direct, zonder omhaal. ‘Pulling Petals’ trekt meteen de aandacht met een zware baslijn en echoënde achtergrondzang die het nummer een bijna spookachtige diepte geeft, terwijl de melodische kant van de band overeind blijft. ‘Lovesick’ bouwt daarop voort voordat het album overgaat in ‘Centerfold’, een van de meer opgewekte momenten met scherpe vocale harmonieën die je meteen laten meezingen.
Wat opvalt is dat dit geen band is die op de automatische piloot een zesde plaat aan het inblikken is. Er zit overtuiging in elk nummer, alsof ze echt iets te bewijzen hadden na al die jaren. En dat is precies wat een comeback moet doen: niet terugvallen op oude successen, maar laten zien dat er nog groei in zit. Voor een band die inmiddels meer dan twee decennia meegaat, is dat een prestatie op zich.
Is het allemaal baanbrekend? Niet per se. Framing Hanley blijft binnen de grenzen van het genre dat ze al jaren beheersen, met stevige gitaren, meeslepende refreinen en de emotionele eerlijkheid die hun handelsmerk is geworden. Maar binnen die grenzen doen ze het overtuigend, en dat is precies waar fans op hebben gewacht. Voor wie houdt van Amerikaanse rock met pit en een tekstuele kern die verder gaat dan het oppervlakkige, is dit een plaat die de moeite waard is om van begin tot eind te beluisteren. (8/10) (Brooxtone Records)