Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums achterblijven. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
This Is Lorelei – The Singer In My Band
Nate Amos, het brein achter This Is Lorelei, levert met zijn nieuwe plaat ‘The Singer In My Band’ een fascinerend stukje moderne indiepop af. Het album bouwt voort op het fundament van zijn eerdere werk, maar zoekt tegelijk de grenzen van de elektronische melancholie op. Met nummers zoals ‘Dancing in the Dark’ en de fijne titeltrack ‘The Singer In My Band’ weave hij intrigerende patronen van synthesizerlijnen, beatnik-ritmes en introspectieve teksten. De productie klinkt opvallend ruimtelijk, waarbij akoestische gitaren naadloos inspringen op vervormde zanglijnen. Hoewel sommige tracks zoals ‘I Wonder’ wat traag vorderen, blijft het geheel boeien door de constante emotionele onderstroom. Amos toont zich een begenadigd songschrijver die weet hoe hij sfeer en melodie moet combineren zonder in goedkope trucjes te vervallen. Qua opbouw is de plaat wel wat grillig te noemen, maar juist die onvoorspelbaarheid maakt het resultaat uiterst boeiend. Voor liefhebbers van avontuurlijke gitaarpop is dit album een luisterbeurt absoluut waard. (William Brown) (8/10) (The Flesner)
The Tubs – Hard Life
De Britse postpunkers van The Tubs slaan ongenadig hard toe met hun nieuwste langspeler ‘Hard Life’. De band combineert felle, jankende gitaarriffs met strakke ritmes en maatschappijkritische teksten die je meteen bij de strot grijpen. Tracks als ‘Wrecking Ball’ en de felle single ‘Hard Life’ rammen er vanaf de eerste seconde in en laten geen spaan heel van het geluid. De rauwe zang en de onafgebroken energie herinneren aan de beginjaren van de Britse punkgolf, maar dan voorzien van een eigentijdse, felle update. Muzikaal gezien beukt de ritmesectie genadeloos door, terwijl het gitaarwerk constant scherp en messcherp snijdt. Er is nauwelijks ruimte voor rust; het album trekt in een moordend tempo aan de luisteraar voorbij. Wie houdt van een flinke dosis onversneden gitaargeweld en dynamische energie zit bij dit schijfje gebakken. Het is een compromisloos rockalbum dat op een live podium ongetwijfeld voor een enorme chaos gaat zorgen. (Anton Dupont) (8/10) (Trouble In Mind)
Brian Fallon – Not Bad For New Jersey
Brian Fallon keert terug met de hartstochtelijke soloplaat ‘Not Bad For New Jersey’. Bekend als boegbeeld van The Gaslight Anthem brengt de Amerikaanse bard opnieuw een sympathieke portie folkrock vol herkenbare verhalen en meeslepende hooks. Nummers zoals ‘Drive All Night’ en ‘Atlantic City’ ademen het stof uit de straten van zijn thuisstaat en klinken als echte meezingers. De productie is vrij traditioneel gehouden, waarbij akoestische gitaren en een warm orgeltje het emotionele fundament leggen. Fallon zingt met zijn karakteristieke, schorre stem over herinneringen, gemiste kansen en hoopvolle toekomstbeelden. Het is allemaal niet heel erg vernieuwend, maar het luistert vanaf de eerste noot ontzettend lekker weg. Je hoort aan alles dat deze muzikant precies weet wat zijn fans van hem willen horen. Een uiterst degelijke plaat die moeiteloos een warm gevoel overbrengt. (Daniel Harris) (8/10) (Lesser Known Records)
Ezra Collective – Here Because Of Hope
Het gerenommeerde Londense gezelschap Ezra Collective presenteert het verbluffende album ‘Here Because Of Hope’. De groep versmelt afrobeat, modern brass-werk en bruisende jazz tot een warm en buitengewoon elegant muzikaal geheel. Met indrukwekkende stukken zoals de single ‘Only Love’ en het sprankelende ‘Hope’ brengt het quintet een gelaagde reis die continenten en tradities moeiteloos overbrugt. De koperblazers klinken zijdezacht, terwijl de percussie een onweerstaanbare, verfijnde groove neerzet. Gastbijdragen verrijken de composities zonder dat de kern van het ensemble verloren gaat. Het vakmanschap spat er op een smaakvolle en journalistiek verantwoorde manier vanaf; de balans tussen emotionele diepgang en virtuoze techniek is precies goed. De harmonieuze overgangen zorgen ervoor dat de plaat voelt als een uitgebalanceerd kunstwerk dat je steeds opnieuw wilt beluisteren. Dit is jazz van een ongekend hoog niveau. (Elodie Renard) (9/10) (Partisan Records)
Tim Morse – The Fourth Crossing
De stap van Yes naar Vangelis is niet heel groot: Yes-stem Jon Anderson probeerde zijn Griekse vriend ooit in te lijven bij de band na het vertrek van Rick Wakeman. Vangelis bedankte. Zijn geluid zou misschien ook niet echt hebben gepast bij Yes. Dat moet de Amerikaanse multi-instrumentalist Tim Morse ook hebben bedacht: Morse was toetsenist in Parallels, een Yes-tribute. Maar de man maakt al een tijdje muziek die ook zomaar op een plaat van Vangelis had kunnen staan. ‘The Fourth Crossing’ ademt dezelfde sfeer als ‘Antarctica’. Dat geluid haalt Morse uit diverse analoge synthesizers die hij mocht gebruiken van het Vintage Synthesizer Museum in Los Angeles, naast zijn gebruikelijke arsenaal met Minimoog, ARP- en Yamaha’s. In de dromerige opening ‘Submerged’ dompelt Morse ons onder in golven van lange klanken die onmiskenbaar uit een Yamaha CS-80 komen, het meest gebruikte instrument van zijn Griekse voorbeeld. Daarnaast is er veel ruimte voor de Minimoog, waar het bij Morse allemaal mee begon. ‘Confusion in Aisle 14’ is helemaal rond dat instrument gebouwd. En met die constatering moet de conclusie zijn dat dit vooral een album is voor liefhebbers van elektronische, ambient, new age-achtige muziek waarin de sfeer belangrijker is dan de compositie. ‘The Fourth Crossing’ is een verzameling van twaalf sfeerbeelden. Van uitgewerkte songs is nauwelijks sprake. Maar voor iedereen die de platen van Jarre, Kitaro, Vangelis en Brian Eno in de kast heeft staan, is dit een mooie aanvulling… om de koptelefoon mee te testen. (Jeroen Mulder) (7/10) (Tim Morse)
