Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums achterblijven. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
The Vampires – Skydancer
Jazz, folk, wereldmuziek en ambient. Het Australische kwartet The Vampires laat zich niet eenvoudig vangen in één genre. Trompettist Jeremy Rose, saxofonist Nick Garbett, bassist Noel Mason en drummer Alex Masso maken al sinds hun debuut een geslaagde cross-over waarin de nadruk altijd ligt op de sfeer die de muziek moet oproepen. Dat geldt ook weer voor ‘Skydancer’, alweer het achtste album. Die sfeer wordt vooral bepaald door de warme klank van de blazers, ondersteund door sobere ritmesecties. Geen complexe, onverwachte wendingen in maatsoorten en ritmes, maar eenvoud en daarmee rust. Een perfect bed voor de gesprekken die Rose en Garbett met elkaar voeren, zonder elkaar daarin te willen overschreeuwen, te overtroeven in virtuositeit. Het is de kracht van de eenvoud, in de composities, de arrangementen en de productie. Juist omdat de composities op ‘Skydancer’ sober zijn, wil je elke nuance horen. Ook daarin is deze plaat geslaagd, vooral dankzij de uitstekende mix en mastering. Elk detail in het subtiele samenspel tussen de vier musici is te horen. The Vampires laten horen dat ingetogen muziek minstens zo spannend kan zijn als uitbundige virtuositeit. Voor de liefhebbers van melodieuze moderne jazz. (Jeroen Mulder) (7/10) (Earshift Music)
Mary In The Junkyard – Role Model Hermit
Het Londense trio Mary In The Junkyard heeft geen zin in gladde, voorspelbare indierock, en dat hoor je meteen op hun debuutalbum ‘Role Model Hermit’. Zangeres Clari Freeman-Taylor, bassiste Saya Barbaglia en drummer David Addison bouwden hun reputatie op in de kroegen van Brixton, en die rauwe, ongepolijste energie zit nog altijd in hun bloed. Het concept van het album, geïnspireerd op Freeman-Taylors fantasie over een vorig leven als visser, klinkt op papier misschien zweverig, maar in de praktijk levert het een reeks nummers op die schuren, schuiven en verrassen. Op ‘New Muscles’ laat de band de gitaren zelfs helemaal achterwege voor een botte, funky drumgroove, terwijl ‘Mouse’ juist uitpakt met bijna filmische strijkers. Vergelijkingen met Wet Leg en Big Thief liggen voor de hand, maar Mary In The Junkyard klinkt uiteindelijk vooral eigenzinnig, met gefluisterde vocalen die net zo makkelijk breken als exploderen. Geen plaat voor de luie luisteraar, wel een die beloont wie de moeite neemt om erin te duiken. (Anton Dupont) (8/10) (All My Friends Records)
Rylo Rodriguez – S.K.A.T.E.
Drie jaar na ‘Been One’ is de rapper uit Alabama terug met ‘S.K.A.T.E.’, een titel die staat voor Silence Keeps All Targets Exposed. Met drieëntwintig nummers is het geen bescheiden terugkeer, en Rylo Rodriguez, onder contract bij Lil Baby’s label Glass Window Entertainment, klinkt daarbij persoonlijker dan voorheen. Opener ‘Stir’ zet meteen de toon met een bluesy gitaarlijn en een confronterend verhaal over een aanvaring met de autoriteiten. Op ‘Promises’, met Lil Baby, en ‘Neighborhood Starz’, met Kevin Gates, toont hij zijn talent om kwetsbaarheid te combineren met straatverhalen, gedragen door een melodieuze, wat schorre flow die inmiddels zijn handelsmerk is. De productie, met bijdragen van onder meer Zaytoven, wisselt tussen soulvolle samples en kale, melancholische beats, en dat zorgt voor genoeg afwisseling. Met drieëntwintig nummers is de plaat weliswaar aan de lange kant, waardoor niet elk nummer even lang blijft hangen, maar de sterkste momenten bewijzen dat Rylo nog altijd een van de meest melodieuze verhalenvertellers binnen de hedendaagse hiphop is. (William Brown) (6/10) (Glass Window Entertainment/Motown Records)
Frost Children – Tweaker Poem
Het Amerikaanse broer en zus duo Frost Children, bekend van hun grillige mix van hyperpop en emo, brengt met ‘Tweaker Poem’ een opvallend intieme EP uit. Het zesdelige project ontstond nadat Angel en Lulu Prost New York ontvluchtten na een angstaanjagende stalkingervaring, en tijdens een slaaptekort van vierentwintig uur in Tokio schreven ze het geheel in één ononderbroken sessie. De nummers staan in de volgorde waarin ze ontstonden, van de ochtend tot de volgende ochtend, en die opbouw is voelbaar in de sfeer van de plaat. Opener ‘Satellites’ introduceert die combinatie van euforische productie en onrustige emotie die het duo kenmerkt, terwijl nummers als ‘Creep’ en ‘Gutted’ de duistere kant van obsessie en eenzaamheid verkennen. Het concept, een ode aan de bezeten, wereldvreemde minnaar die liever in een fantasie leeft dan in de realiteit, klinkt origineel en wordt met oprechte empathie neergezet. Voor een project dat letterlijk in één nacht ontstond, is ‘Tweaker Poem’ verrassend samenhangend en persoonlijk geworden. (Daniel Harris) (7/10) (RCA Records)
Michael Varekamp – Portraits of Miles
Miles Davis zou dit jaar honderd jaar zijn geworden. En aangezien vrijwel elke jazzmuzikant schatplichtig is aan dit icoon, verschenen er rond de geboortedag op 26 mei diverse platen als eerbetoon. ‘Portraits of Miles’ van Michael Varekamp verscheen ook in mei, maar verdient zeker nog onze aandacht, omdat het een van de betere albums is die de erfenis van Davis vieren. De valkuil is groot: óf je vervalt in imitatie, óf je neemt zoveel afstand dat de link met Davis verdwijnt. Het vinden van de balans is een delicaat spel, maar Varekamp is daar uitstekend in geslaagd. Op de een of andere manier slaagt hij erin in soort dialoog te voeren met zijn grote voorbeeld. De portretten van Davis vertolken de verschillende periodes uit de rijke carrière van de trompettist. We reizen dus van de vroege cool jazz in ‘The Alchemist’ naar het modernere werk in ‘The Prince’ dat meer richting fusion en zelfs jazzrock gaat. En zoals een eerbetoon aan Davis betaamt, put Varekamp zich niet uit in virtuositeit, maar in het vinden van de juiste toon, met de kleur die bij Davis past en die recht doet aan de muzikale erfenis. Bij het album hoort overigens een tournee. Tot en met december staat Varekamp samen met onder meer toetsenist Wiboud Burkens op diverse podia in ons land. (Jeroen Mulder) (8/10) (Michael Varekamp Eclectic Band)
