Future noemt zijn nieuwe album zelf al het album van de eeuw, en of dat nu bravoure is of gemeende overtuiging, met ‘The Real Me’ levert de Atlanta-rapper in ieder geval zijn eerste volledig solowerk in vier jaar af.
Nayvadius Wilburn, beter bekend als Future, bouwde zijn reputatie op als een van de architecten van het moderne trapgeluid, met mixtapes als ‘Monster’ en ‘Beast Mode’ en albums als ‘DS2’ en ‘Hndrxx’ die het genre in de jaren tien mede vormgaven. De laatste jaren stond hij vooral bekend om zijn samenwerkingen, met als hoogtepunt de twee albums die hij samen met producer Metro Boomin maakte, ‘We Don’t Trust You’ en ‘We Still Don’t Trust You’, die beide in 2024 op nummer één in de Billboard 200 belandden. Zijn laatste volledig solistische plaat dateert echter alweer van 2022, met ‘I Never Liked You’. ‘The Real Me’ voelt daarmee als een terugkeer naar zijn eigen verhaal, zonder een gelijkwaardige partner naast zich.
Met tweeëntwintig nummers is het geen bescheiden comeback. Voorloper ‘Radio’, die eind juni verscheen, geeft al een goede indruk van waar het album voor staat: de kenmerkende, wat vervormde autotune-stem van Future boven een productie die tussen dromerig en dreigend zweeft, precies de sfeer waarmee hij al jaren zijn stempel drukt op het genre. Dat geluid is inmiddels overal terug te vinden bij een nieuwe generatie rappers, en het is fijn om te horen dat de man die het allemaal begon, nog altijd in staat is om het net iets beter te doen dan zijn navolgers.
Wat opvalt aan ‘The Real Me’ is de schaal van het project. Tweeëntwintig tracks is veel, en dat brengt onvermijdelijk wat lossere momenten met zich mee die niet allemaal even hard binnenkomen als de sterkste nummers op de plaat. Toch is dat bij Future nooit echt een probleem geweest, zijn albums hebben altijd iets weg van een lange, meanderende sessie waarin de sfeer belangrijker is dan iedere afzonderlijke track, en waarin je als luisteraar vooral wordt meegenomen in een stemming van weelde, wantrouwen en doorleefde melancholie. Wie zijn eerdere werk kent, herkent die signatuur direct terug.
Het is ook precies die herkenbaarheid die ‘The Real Me’ overeind houdt. Future experimenteert niet radicaal met zijn geluid, maar verfijnt vooral wat al werkte, en dat is niet erg. Na twee collectieve albums met Metro Boomin is het prettig om hem weer even alleen aan het stuur te horen, terug bij zijn eigen visie zonder een producer die evenveel ruimte inneemt.
‘The Real Me’ is misschien niet het album van de eeuw waar Future zelf over sprak, maar het is wel een overtuigend bewijs dat hij, ook na ruim tien jaar aan de top, nog altijd weet hoe hij een plaat moet bouwen die zijn onmiskenbare stempel draagt. Voor fans van zijn eerdere werk is dit een welkome terugkeer naar het soloverhaal van een van de invloedrijkste stemmen binnen de hedendaagse hiphop. (7/10) (Freebandz/Epic)