Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums achterblijven. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
Big Special – O’JOY!
Big Special bestaat uit Joe Hicklin en Callum Moloney, een duo dat in korte tijd stevig aan de weg timmert. Met de EP O’JOY! krijgen luisteraars alvast een smakelijk tussendoortje voorgeschoteld, Hun vorige twee albums werden zowel door critici als door het publiek positief ontvangen, waardoor de verwachtingen voor toekomstig werk hooggespannen zijn. De muziek van Big Special laat zich niet eenvoudig in één genre vangen. Hun combinatie van postpunk, krautrock, hip-hop en andere invloeden zorgt voor een eigenzinnig en herkenbaar geluid. In combinatie met de spoken-word- en rapstijl van Hicklin, die zijn maatschappijkritische en goed verstaanbare observaties met overtuiging brengt, ontstaat een boeiende luisterervaring. Regelmatig weet het duo te verrassen met onverwachte invalshoeken en originele ideeën. Door hun eclectische aanpak spreekt Big Special bovendien een steeds breder publiek aan. Liefhebbers van de sfeer en energie van de Arctic Monkeys zullen waarschijnlijk waardering hebben voor de vibe van ‘Only Free’, terwijl het stuwende ritme van ‘Lazarus’ ook fans van Fontaines D.C. zal aanspreken. Toch klinkt Big Special bovenal als zichzelf. Vooral de vrijuit reflecterende en declamerende voordracht van Hicklin draagt daaraan bij. Op ‘The Wake’ presenteert hij zijn observaties met de scherpte en het gevoel voor detail van een stadsdichter pur sang. O’JOY! indeed. (Bart van de Sande) (8/10) (SO Recordings)
Guilt Trip – Armour Of Angels
‘Armour Of Angels’ van Guilt Trip, uitgebracht rond 5 juni 2026, is een intens metalcore-album dat zich vooral richt op kracht, ritme en directe energie. De band kiest voor een compacte aanpak waarbij elk nummer draait om strakke riffs, harde breaks en een constant gevoel van spanning. Tracks zoals ‘Iron Benediction’ en ‘Glass Halo’ illustreren die benadering goed, met korte opbouw en explosieve ontlading. De vocalen wisselen tussen schreeuwpartijen en lagere, dreigende passages, wat zorgt voor variatie binnen de agressieve basisstructuur. De productie is droog en gefocust op ritmesectie, waardoor drums en bas een centrale rol krijgen in de dynamiek. Dat versterkt de fysieke impact van het album. Er is weinig ruimte voor atmosferische uitweidingen of experimenten, wat het album rechtlijnig maar effectief maakt. Binnen de hedendaagse metalcore is dit een plaat die vooral inzet op uitvoering in plaats van vernieuwing. Het resultaat is strak, maar bewust beperkt in zijn reikwijdte. (Anton Dupont) (7/10) (Rude Records)
Rainhard Fendrich – 45 Jahre Live
‘45 Jahre Live’ van Rainhard Fendrich, uitgebracht rond 5 juni 2026, is een registratie die een lange carrière samenvat in een reeks live-uitvoeringen. De setlist bevat zowel klassiekers als recent werk, uitgevoerd met een band die de nadruk legt op akoestische instrumentatie en publieksinteractie. Bekende nummers als ‘Macho Macho’ en ‘Es lebe der Sport’ krijgen nieuwe live-arrangementen die trouw blijven aan het origineel, maar net genoeg ruimte laten voor variatie. Het publiek speelt een duidelijke rol in de opname, waardoor de sfeer eerder documentair dan gepolijst aanvoelt. De productie is gericht op balans tussen zaalgeluid en helderheid, zonder de energie van de live-setting te verliezen. Tussentijdse aankondigingen en korte interacties geven context zonder de flow te onderbreken. Het resultaat is een overzichtswerk dat vooral dient als terugblik op een langdurige carrière. (Tobias Braun) (8/10) (Ariola)
Francis Of Delirium – Run, Run Pure Beauty
Jana Bahrich, zoals de Luxemburgse artiest Francis Of Delirium eigenlijk heet, wist met haar debuut een paar jaar terug bij critici hoge ogen te gooien. Ze haalt haar inspiratie uit artiesten als Pearl Jam en Sufjan Stevens. Toepasselijk is ook de albumopening met hoorns, een instrument dat ze in haar jeugd leerde spelen. Het album is een mooie mengeling tussen het dromerige en de alternatieve, stevigere rock. Niet enkel tussen de nummers gebeurt dit, ook tijdens de nummers. Een goed voorbeeld is de titeltrack. Hoe meer de intensiteit toeneemt, hoe beter de noodzaak van dat rennen hoor- en voelbaar is. Ze zet zich met dit album nog steviger op de kaart. Geen enkele drang om van dit album weg te rennen, ga er juist maar eens voor zitten en droom weg. (Rik Moors) (8/10) (Dalliance Recordings)
Ibrahim Maalouf – Trumpets of Michel-Ange Volume 2.
Ibrahim Maalouf, de 45-jarige Frans-Libanese trompettist, arrangeur en componist, presenteert met Trumpets of Michel-Ange Vol. 2 zijn veertiende studioalbum. Het album vormt het vervolg op het succesvolle en veelgeprezen eerste deel uit 2024 en bouwt verder op het muzikale concept dat toen werd geïntroduceerd. De titel verwijst opnieuw naar zijn vader, wiens bijzondere trompetontwerp en muzikale erfenis een blijvende inspiratiebron vormen voor Maaloufs artistieke visie. Vanaf de eerste noten valt de energieke en optimistische sfeer op. De muziek straalt vitaliteit uit en nodigt uit tot beweging, terwijl de composities vooral lijken te zijn gemaakt om live volledig tot hun recht te komen. Dankzij de keuze om alles live in te spelen, klinkt het album spontaan, authentiek en levendig. Hoewel een vergelijking met het eerste deel onvermijdelijk is, blijkt al snel dat dit geen verzameling overgebleven materiaal is. Maalouf presenteert nieuwe composities die het oorspronkelijke idee verder uitwerken en verrijken. Net als op zijn voorganger wordt hij daarbij ondersteund door diverse gastmuzikanten, wat voor extra kleur en variatie zorgt. Muzikaal is het album wellicht iets minder samenhangend dan het eerste deel, maar dat doet weinig af aan de kwaliteit. Net als de abstracte albumhoes combineert de muziek een schijnbare eenvoud met een doordachte, artistieke aanpak, waardoor Trumpets of Michel-Ange Vol. 2 overtuigend en inspirerend blijft. (Bart van de Sande) (8/10) (Mister I.B.E.)
